Manic Street Preachers - Rewind the Film (2013)

Wat me opviel is dat deze plaat tot dusver erg goed ontvangen wordt door de bladen (http://www.metacritic.com/music/rewind-the-film/manic-street-preachers), maar de geluiden hier zijn tot nu toe wisselend. Nu heb ik altijd het idee gehad dat MSP hier standaard wordt ondergewaardeerd, dus wie weet heeft het daar mee te maken. Of hebben de critici het verkeerd?

Van de Manics worden algemeen 'the Holy Bible' en 'Everything Must Go' genoemd als beste platen. Ook wordt de periode 2001-2007 algemeen gezien als de periode waarin ze hun minste werk uitbrachten (Know Your Enemy - Lifeblood - Send Away the Tigers). Hier ben ik het wel mee eens, al vind ik deze albums nog heel behoorlijk met een paar prachtige singles.

Wat mij betreft waren ze in 2009 weer helemaal terug met Journal For Plague Lovers, hun beste werk sinds jaren. Met Postcards from a Young Man leverden ze weer een prachtige plaat af. Een zeer toegankelijk album dat elementen bevatte van alle eerdere albums. Jammer dat weinigen die laatste twee platen hebben opgepikt.

Nu dan zijn er maar liefst twee nieuwe albums opgenomen. Futurology verschijnt volgend jaar en nu is Rewind the Film uitgekomen.

RTF is een rustige, sfeervolle plaat die nog het dichtst in de buurt komt van This Is My Truth, Tell Me Yours uit 1998 (niet mijn favoriete album overigens). Toch hoor ik hier geluiden die ik niet eerder van deze band heb gehoord, wat op zich best knap is na zoveel jaar en zoveel albums. Als je een plaat had verwacht als the Holy Bible, Journal for Plague Lovers of Everything Must Go, komt je van een koude kermis thuis. Het is een rustige, rijk gearrangeerd plaat die je even op je in moet laten werken. Ik hoor in ieder geval prachtige nummers als 'This Sullen Welch Heart', 'Rewind the Film', 'Builders of Routines', '4 Lonely Roads', '(I Miss) the Tokyo Skyline', '3 Ways to See Despair' en '30 Year War'. Mooie gastbijdragen van Cate le Bon, Lucy Rose en Richard Hawley. Bij een paar nummers mis ik nog een klik, omdat ze op het eerste gehoor wat middle of the road klinken: 'Anthem For a Lost Cause', 'As Holy As the Soil (that buries your skin) en in mindere mate de single 'Show Me the Wonder'.

Er wordt volop teruggekeken naar de idealen uit hun jeugd en wat daar van terecht is gekomen. De tijden die voorbij zijn en momenten die je graag nog zou willen herbeleven of over zou willen doen. Heeft het allemaal zin gehad? Hebben we iets kunnen veranderen? Hoe moet het verder? Dat soort thema's komen aan de orde.

Het levert een introverte en melancholisch klinkende plaat op, met prachtige nummers, hoewel hier en daar het gaspedaal wat meer ingetrapt had mogen worden (bewaren ze wellicht voor Futurology). Wel horen we een nieuw geluid voor deze band, wat ik alleen maar kan toejuichen.

Het is even afwachten of en hoe deze plaat gaat groeien de komende tijd, maar voorlopig zet ik in op 4*

Ik vind het weer erg fraai, dit 'Rewind the Film'. Ook ik vind 'Lifeblood' en 'Send Away the Tigers' geen slechte platen. Goed, ze halen het niet bij 'The Holy Bible', 'Everything Must Go' of 'This Is My Truth Tell Me Yours', maar er staan zeker mooie liedjes op. Ik vind 'Gold Against the Soul' met afstand het matigst en deel de mening van Nicky Wire: "Four good singles and the rest is shit". Maar deze plaat mag er wederom wezen. Al moest ik wel wennen aan '4 Lonely Roads'. Ik zet hem op 4.

Ik zag hier gisteren iets over Thatcher staan en nu is het weg

In 2010 vlak voor de release van ‘Postcards from a Young Man’ kondigde de Manics aan dat dit de laatste keer was dat ze een album zouden maken waarmee ze wilden proberen wereldwijd commercieel succes te boeken.
In zekere zin is ‘Postcards’ ook een goed voorbeeld van de anthems van de Manics gecombineerd met een behoorlijk commercieel sausje.
Just The End of Love, Postcards from a Young Man en The Descent zijn vreemd genoeg ook drie nummers die wereldwijd hadden kunnen scoren. Misschien was het te laat voor de Manics of misschien was het wel dat na deze drie nummers het album als een kaartenhuis in elkaar storte. Het succes bleef uit.

Toen ik hoorde van een nieuw Manics album werd mijn nieuwsgierigheid aangewakkerd. Wat was er nog over van de verwachtingen van een band op middelbare leeftijd die alles al wel zo’n beetje hadden meegemaakt.

Het verhaal van Lifeblood kwam in mij op. Vlak voor de release van dat album kwamen ze tot de conclusie dat met de opnames die ze hadden het wel eens commerciele zelfmoord zou kunnen zijn.
James Bradfield zei hierover; Dit moest onze OK Computer worden. Alle opnames worden van experiment ontdaan en Tony Visconti word gevraagd de bekende Manics anthem saus toe te voegen.
Tegen de verwachting in doet Lifeblood het niet zo goed als voorgaande albums.

Nu is er Rewind The Film.
De eerste track ‘This Sullen Welsh Heart’ ‘I don’t want my children to grow up like me, It’s too soul destroying, It’s a mocking disease’ zet gelijk de toon voor het album. Staan voor de spiegel en realiseren dat je 45 bent en nog steeds mee doet aan alle rock cliche’s. ‘I can’t fight this war anymore, time to surrender, time to move on’ De prachtige stem van Lucy Rose, ook wel bekend van haar werk met Bombay Bicycle Club, ondersteund die van de oudere Bradfield.

Show Me the Wonder doet gelijk denken aan Suspicious Minds. De blazer arrangementen zijn ook een ode aan het muzikale verleden van de Manics terwijl de melodie door en door Bradfield is. Een meezinger en zeker een goede single keuze.
Playing my old records, hoping that they’ll never stop zingt Richard Hawley op het titelnummer en neemt je mee naar het einde van de jaren 60. Rewind the film once more. Geef ons de kans om ons leven nog eens over te doen.

Builder of Routines en 4 Lonely Roads (met Cate Le Bon) lijken op het eerste gehoor simpele popliedjes maar ze blijven interessant door de haast on-manic achtige arrangementen en folky melodieen.
I Miss the Tokyo Skyline is een briljant liedje qua tekst en opzet en de prachtige vioolpartij geeft iedere keer weer kippenvel.

Anthem for A Lost Cause heeft een prachtige melodie in het het refrein. Hoogst meezingbaar zoals we van de Manics zijn gewend. Het doe me zelfs denken aan Everything Must Go. De rauwheid van dat album.
As Holy As the Soil is haast een hymne en de harmonieen in het refrein zijn erg goed. Ook de blazers zijn hier weer terug

3 Ways to See Dispair typeert door het simpele maar geraffineerde drumwerk van Moore dat op het hele album een lust voor het oor is trouwens. I’m as tired as John Lennon sang, zingt Bradfield hier en heel even lijken de Beatles langs te komen als de gitaar solo inzet.

I hate the tirany of the sun, It always rises, always comes down zingt Bradfield in Running Out of Fantasy. Waar hij meestal zijn frustraties uitschreeuwt doet hij het hier ingetogen, haast moe maar ontroerend en met emotie. Nick Drake achtig zelfs met prachtige strijkers op het eind.

Manorbier is een prachtig instrumentaal nummer dat overgaat in 30-Year War. Een anti Thatcher song met een Beirut achtig begin. It’s the longest running joke in history klinkt het. Ook hier weer die onbevangen rauwheid van Everything Must Go alsof ze opnieuw terug in de tijd gaan.

Rewind the Film is zeker niet wat je zou verwachten van de Manic Street Preachers maar het is een album wat zeker de moeite waard is als je het een kans geeft. Een album waar de Manics weer de moeite hebben genomen muziek te maken en niet zijn gaan zitten om geforceerd een hit te schrijven. Laten we de plaat nog maar eens terugspoelen.

Klopt. per ongelijk verwijderd denk ik. Het staat er weer

Ah, the witch is back.

dat zijn mooie woorden steve

heerlijk msp hebben een andere weg gepakt. ik vind het heerlijk
die sound rewind the film is mijn parel van deze ronde schijf

Ontzettend mooi album van de manics . Het is heel anders maar toch met het bekende manics sounds, ontzettend knap gedaan. Na journal for plague lovers is dit meteen mijn favoriete album

Wat is 4 Lonely Roads een mooi nummer he..

YouTube - Manic Street Preachers 4 Lonely Roads BBC Review Show 2013

een juweeltje.

vanaf die zachte intro van 'this sullen welsh heart' tot de meer stuiterende klanken van 30-year war... zalig album. De 'small black flowers / this is yesterday / ...' kant van de Manics meer uitgelicht en zonder teveel bombast en pathos, maar wel nog met hart en ziel.

Huidige favorieten zijn 'this sullen welsh heart' en 'Tokyo Skyline', maar het hele album is geweldig goed

Erg fijn album van de Manics.Mooi ingetogen indien nodig en waar de ruimte is om te knallen ,knallen ze .Ik was ze een beetje kwijt geraakt ,maar heb wel trouw al hun platen gekocht.Deze ook weer blind aangeschaft en totaal geen spijt.Hij kan zelfs de waardering van het thuisfront wegdragen en dat was in het verleden wel anders.Toen ik hem gisteren wilde draaien,was de cd geconfisqueerd voor in de auto.Ik vond alleen de blazers in Show Me The Wonder ietwat nep aandoen.Het arrangement ervan is prachtig ,maar de uitvoering klinkt ietwat iel.Voor de rest 11 killer songs met als uitschieters ( I Miss The) Tokyo Skyline en 4 Lonely Roads.Ik zet in op 4 en halve ster.

Hij klinkt inderdaad erg fijn. Had ik ergens niet verwacht, ik heb best een aantal van hun nummers tussen mijn Spotifyfavorieten, en als ik daar dan langskom via de shuffle heb ik vaak de neiging om het over te slaan of überhaupt uit de lijst te verwijderen. Ik dacht dat ik het wel beu was en had ook niet zo veel verwacht. Ik twijfelde of ik het überhaupt moest luisteren.

Ik heb nog niet direct favorieten die ik aan zou willen wijzen, maar wat mij vooral opvalt dat het allemaal net wat minder lompe bombast is. Het is er wel, maar minder opvallend/irritant dan eerst. Zo veel ken ik niet van ze, maar voor mij is het nieuw en het bevalt ook wat beter, hoewel ik in het verleden ook van die albums heb genoten (o.a. Everything Must Go, Postcards from a Young Man en in wat mindere mate The Holy Bible).

Mooi album indd, mijn man richard hawley zingt ook super

Het blijft toch een erg interessante band. Als je, zoals ik nu, de eerste keren luistert, zonder enige voorkennis van de stijl van het album, is de spanning extra groot wat ze afleveren. Dit is duidelijk wat meer ingetogen met enige blazerarrangementen die ik erg kan waarderen. Merk dat ik bij het beluisteren wat heen en weer ga tusen wat indutten en het erg mooi vinden. Eerst dus maar de voorzichtige 3.5*. Kan voor mijn gevoel qua rijpen nog meer en minder worden. Hoe dan ook, ik heb liever zo'n band dan dat je van tevoren al weet wat je krijgt. Dit soort bands houdt muziek luisteren extra spannend.

Prachtig!, Titelsong vind ik een juweeltje.

Amen!

Overigens druipt van het gehele album de klasse af. Wederom laten de Manics hun diversiteit gelden door na het duistere Journal for Plague Lovers op de proppen te komen met dit album vol mooie composities. Petje af!

Helemaal mee eens! Journal met een halfje verhoogd, en deze maar eens rustig een paar keer luisteren, maar ben nu al aangenaam verrast. Amen!

Wat worden de Manics mooi oud. Prachtige reflectieve en melancholische songs, afgewisseld met vrolijkmakende nummers als Show Me The Wonder, waarmee dit album uitgebalanceerder is dan de vorige twee werken. Rewind The Film voelt aan als een ode aan het succes en het falen van een zelfbewust ouder wordende band. Daarnaast is deze plaat meer dan alle andere een Welshe plaat, zowel in sound, zoals de titeltrack, als ook in de visuele ondersteuning. Bekijk die prachtige drieluik van videoclips!

Nieuwe video voor 'Anthem for a Lost Cause' (mijn minst favoriete nummer).. prachtig inderdaad:
YouTube - Manic Street Preachers - Anthem for a Lost Cause

Gewoon de weg kwijt.

MSP, mijn enige 100 procent go for it band. Na zoveel kleine verrassingen, men noeme een Lifeblood, men noeme een Send Away The Tigers, zou de huidige verrassing geen grote meer moeten zijn. Nou. Dat is het wel. Maar helaas, in negatieve zin.

James met gitaar. Want dat is het. De wall of sound is weg, het bombastische is weg. En dat scheelt een slok op een borrel. Het is gewoon James met zijn holle houten gitaar. En laat James nou de laatste jaren met een, oké het is specifiek, akkoestische(!) gitaar zich niet zo goed redden. Het gaat de arme man niet meer zo goed af als zijn BBC versie van "Last Christmas", terug in het vorige decennium. Mocht u de uitvoering niet kennen, YouTube schiet u graag te hulp. De gitaar vlamt als vanouds, maar het is nauwelijks een kleine compensatie voor het povere stemgeluid en, laten we het maar gewoon benoemen, de vreselijke afgevlakte kutsongs binnen deze kleine tumor in het oeuvre van mijn zo geliefde band.

Waarvan honderduit akte op Rewind the Film. Alle songs beluisterd, het hoogtepunt kunnen vinden in de gelijknamige song met Richard Hawley. En dat was James. James, die 2 alinea's mee mag zingen in de song. Daar moeten we het maar mee doen. Ja dikke doei, daar doen we het dus niet voor. Kom maar op met die tweede beloofde rockplaat in 2014 en dan praten we wel weer verder jongens.

Wat een groeiplaat, verhoogd naar 4* (waar ik met 2,5 begon).

Dit schreef ik erover voor daMusic.

Help ik kan mijn vorige bericht niet meer verwijderen. Wat een briljant werkje.

Verplicht werkje dus: even lang de positieve punten van dit briljante werkje beschrijven

Ja , jeugd zondes worden hier zo weer opgelepeld en dan dat taalgebruik .
Een mod kan het zo weer weghalen hoor

Ik geloofde niet zo in luisterbeurten en 'groeiplaat' kwam niet in mijn vocabulaire voor. Vind het nog steeds niet bij me passen, maar daar groei ik vast wel in.

DIt is dus blijkbaar een groeiplaat. Ervaar ik ook eens wat dat is.:)

Ik vind dit een prachtig album. Doet me op de 1 of andere manier een beetje aan The Clash denken. Komt denk ik door een nummer als 4 Lonely Roads dat wordt gezongen door een vrouw. Ben ik de enige die dat gevoel heeft?

Wat een meesterwerk. Ik heb veel albums van deze band. Ook de nieuwste Futurology is prima, maar deze staat nog steeds hoger in mijn ' rotatielijst'. Prachtige nummers die na anderhalf jaar nog steeds ' groeien'. Het nummer 4 Lonley Roads is het absolute hoogtepunt, maar ook het instrumentale Manorbier is geweldig. Een van de 10 beste albums onder de meer dan 2000 die ik inmiddels heb.

Dit is een echte groeiplaat.
Eerste paar keer was ik niet enthousiast, nu vind ik het een ongelooflijk goed album.