Millie Jackson - Caught Up (1974)

Mijn eerste soul album van de week en direct ook de eerste die er een bericht post. Ik ben eigenlijk helemaal geen uitgesproken fan van soul en heb dit eerder toevallig in pakket gekregen met het jazz album van de week. Maar omdat ik graag eens genre overschrijdend naar muziek luister is dit zeker eens een welkome afwisseling. Qua waardering schat ik soul alvast hoger in dan de moderne R&B uitspattingen van de laatste jaren, alhoewel het een me een evolutie van het andere lijkt. Dit album dan specifiek valt me op dat het song materiaal erg degelijk is zonder bijzonder hitgevoelig te zijn, de stem is erg kenmerkend en ik moet eerlijk toegeven dat het tot het 4de nummer duurde voor ik doorhad dat dit wel eens een vrouwelijke zangeres kon wezen. Al bij al een interessante toevoeging aan mijn muziekkennis, alhoewel het me niet bekeert tot soul-liefhebber.

Dit is een album naar mijn smaak, hoewel zeker niet perfect. Millie heeft duidelijk wat uit te vechten met zichzelf (of haar ex) en dat geeft het album extra soul. Haar stem is natuurlijk heerlijk, ze zag er in die tijd trouwens ook niet beroerd uit, en de overgangen tussen de nummers zijn vaak bijzonder. Alleen die gesproken intro's... Ik hou er niet van.

"Darling I met your wife today. And I said a lot of things I shouldn't have." (strijkers)

"I take the responsability for this break-up." (strijkers)

Verder heerlijk sfeervol album. 4*
(en waar doet dat intro van All I Want Is a Fighting Chance me toch aan denken?)

Ik heb ook een paar keer achter elkaar dat intro geluisterd, omdat t me ergens aan deed denken.. en op n gegeven moment dacht ik "Disco Inferno", toen heb ik die eens gedownload (shhht) maar nu weet ik t niet meer

Millie Jackson kende ik eigenlijk alleen maar van een paar losse nummers. Één van die losse nummers is de meer dan fantastische opener van dit album.

Wat ten eerst opvalt bij deze cd is het ongelooflijk sterke muzikale gedeelte van de plaat. Het is maar een gevoel, maar hebben The Impressions er iets mee te maken?
En dan Millie's stem. Die is ook bijzonder sterk. Vol gevoel en een heerlijk rauw randje.

Al met al dus een meer dan top soulalbum en dikke bedankt aan het adres van onze mede-user sq.

deuntje track 4 lijkt op..

heb ik t goed ?

Dit album boeit me van het eerste tot en met het laatste nummer. Ondanks dat de nummers niet door haar zelf geschreven zijn, krijg ik het idee dat ze zo goed als allemaal over één en dezelfde persoon gaan, maar dat maakt het absoluut niet saai! Ik ben niet echt weg van het gepraat (de raps?), maar verder zit het album qua opbouw en instrumentaal helemaal goed in elkaar.. En haar stem om niet te vergeten: die sluit er perfect bij aan!

Laat mij dan weer de sfeer verpesten,

heel het album door vroeg ik me af: ,,waar was je voordat hij trouwde?" Ik bedoel, heel het album gaat over een man die ze wil die getrouwd is, op zich een goed concept om een album rond te maken, maar doe het dan aub. met een beetje fatsoen. Ik zal maar mijn echte mening voor mezelf houden over hoe ik over Millie denk op dit album, (niet als artiest maar het personage die ze speelt). (If Loving You Is Wrong) I Don't Want to Be Right is een érg geslaagd nummer, maar de rest doet me weinig tot bijna níks.

Al bij al een leuk Soulalbum om eens gehoord te hebben,

2,5*.

Toch nog een hoge score wat mij en vrouwelijke Soul betreft . Ze kan goed zingen alleen zint me het brengen van haar onderwerp/concept totaal niet. Het spijt me allen maar aan albums als dit heb ik erg weinig, de laatste 2 nummers vond ik wél tof.

Tijd voor een andere nick


Lijkt er idd heel erg op, toch heb ik het gevoel dat er nóg een nummer is dat er sprekend op lijkt. Wordt welllicht vervolgd...

Het zijn dus de Muscle Shoals Swampers.

Die haal ik ook altijd door elkaar Reijersen

Nee ik kende deze heren ook niet, maar wilde het wel even weten

Ik ben wel tevreden dat dit album zo goed valt. En ik begrijp van eazyfan dat het al met al nog heel aardig is voor een dame . Voor degene die vallen over de teksten: het klagen over ´de mannen´ is wel iets wat vaker terugkeert in Millie´s muziek. En dat heeft haar in het toch altijd wat preutse Amerika heel wat (vooral vrouwelijke) fans opgeleverd. In het soulalbum van de week topic typeerde ik haar al als een soort ´schunnige Oprah´. Na dit album werd dat trouwens nog veel extremer. ´Live & Uncensored´ is een van de weinige albums die ik thuis niet mag draaien omdat het hier en daar wel erg ver gaat en daarbij ook nergens op een subtiele wijze.

Neemt allemaal niet weg dat zij een ontzettend goede van-nature soulstem heeft en dat aan dit album eigenlijk alles wel klopt. Ik vind het ook echt van toegevoegde waarde dat de nummers zo lekker in elkaar doorlopen. Eigenlijk raar dat ik deze nog niet eerder kocht. Ga ik gauw eens wat aan doen.

Moet je zelf niet stemmen sq?

Ik zou er op dit moment 4 tot 4,5 sterren voor geven. Ik wacht nog even totdat ik het album in bezit heb.

Album is vrij interessant. Totaal waard om 't een keer te gaan beluisteren. Ze heeft een vrij mooie stem en een vrij bijpassende uitstraling. Ook tekstueel komt ze goed uit de verf.

3,5*

In het kader van het Soulalbum van de week-topic (wat verlaat ) beluisterd en ik ben echt ontzettend verrast hierdoor. Precies mijn soort soul: veel blazers en strijkers en een dame met een ontzettende lekkere, behoorlijk rauwe stem.

Sterk concept ook voor een album (hoewel gelukkig niet té consequent door het album heengedrukt), zo'n driehoeksrelatie (vierhoeksrelatie zelfs?). Fantastisch hoe Millie een stem geeft aan de vrouwen en (bij mij althans) begrip kweekt voor beide situaties, maar zich er ook niet voor schroomt om ongegeneerd de bitch uit te hangen.

In het begin vond ik het middenstuk wat minder, maar daar ben ik van teruggekomen, hoewel ik So Easy Going, So Hard Coming Back en I'm Through Trying to Prove My Love to You (dus meer het bijna-einde ) nog wel iets minder vind dan de rest. Het begin van het album (de eerste drie nummers) vind ik het best, maar ook het laatste nummer is fantastisch mooi.

Al met al krijgt het album van mij vier sterren, met misschien een mogelijkheid tot een verhoging met een half. In ieder geval gaat deze op mijn verlanglijstje!

Ik ben dit album juist minder gaan waarderen. De stem van Millie staat me behoorlijk tegen. Klinkt mij te feministisch ofzo.. De muziek is verder wel okee, maar ja, als de stem je tegenstaat..

Vandaag binnengekregen in deze versie op CD voor een mooi tweedehands prijsje. Zou je deze nieuw willlen kopen dan zal je snel uit komen bij de CD waarop naast dit album ook de opvolger ´Still Caught Up´ staat (2 LP´s - een CD).

Heftige, grappige en uiteindelijk ook vertederende soul met een funky inslag, wat wil een mens nog meer? Het concept van één lang verhaal met muzikale begeleiding werkt perfect, en 'Caught Up' is één groot, langzaam meevoelen met Millie Jackson en haar tragische levensloop. Iets over het halfuur is de maximale speelduur, maar je hoort ons niet klagen.

En dan die schitterende aforismen:
"If loving you is wrong, I don't want to be right."

Millie Jackson, koningin van de mono- en dialogen die verwerkt zijn in haar nummers. Maar man, wat had ze de waarheid in pacht. Zoals enkelen hierboven al aangeven draait het album voornamelijk rond het thema “het hebben van een affaire met een getrouwde man". Een onderwerp dat ook nu nog actueel is. ‘Caught up’ heeft dan ook niets aan kracht ingeboet. Bijna 37 jaar na het verschijnen van dit album, zal dit nog steeds vele luisteraars blijven boeien en dat zal denk ook nog wel lang zo blijven. ‘(If loving you is wrong) I don’t want to be wright’ is het hoogtepunt van het album, hoewel de overige nummers niet bepaald slechter zijn. Voor de mensen die deze CD bezitten raad ik aan om gelijk na dit nummer de reprise (nummer 3) af te spelen; dat zorgt voor een fraai einde. Bovendien vind ik ‘The rap’ (het tweede nummer van dit album dus) iets minder boeiend. De rest van ‘Caught up’ is ook erg goed, vooral omdat de nummers geen taboe kennen. Best bijzonder eigenlijk, dat het gezongen wordt vanaf een perspectief van een vrouw, nota bene een zwarte vrouw in de jaren '70. Het nummer ‘Summer (the first time)’ wordt hier nog niet genoemd, dan zal ik dat maar doen. Want die is wat mij betreft minstens net zo goed als het openingsnummer. Tekstueel erg sterk en voor velen ongetwijfeld herkenbaar. Ook het funky ‘It’s all over but the shouting’ is toch wel erg lekker! Millie heeft gedurende de jaren '70 een aantal pareltjes geleverd, en daar valt ‘Caught up’ zeerzeker onder. Geen enkele misser op dit album te vinden. De gehele sfeer, instrumentatie en –niet in de minste plaats– de prachtige stem van Millie Jackson zijn puik. Het nummer ‘(If loving you is wrong) I don’t want to be right’ leverde Millie overigens twee Grammy-nominaties op. Niks dan lof voor dit album. Hoewel dit album door velen als "goed" beschouwd wordt (niet alleen op MusicMeter), heb ik toch het idee dat dit album niet de waardering krijgt die het verdient. In ieder geval een dikke aanrader voor iedere soulliefhebber.

Het album wordt gezongen vanuit 2 verschillende standpunten.
Kant A geeft het standpunt van de niet-getrouwde vrouw in de driehoeksrelatie, die eerst zichzelf wijsmaakt dat ze het zo slecht nog niet heeft, maar uiteindelijk toch uit de biecht klapt bij de vrouw van haar minnaar.
Die is dan weer de vertelster van Kant B, waar het huwelijk op de klippen loopt.

Het album eindigt met het absolute hoogtepunt: Millie's cover van Bobby Goldsboro's hitje Summer (The First Time) is zo mooi. Hierin haalt de vrouw de goede herinneringen aan haar huwelijk op zodat Caught Up met een positieve noot eindigt.

Millie Jackson heeft een fantastisch doorleefde stem en is helemaal geloofwaardig in dit conceptalbum. Mooi ook dat zowel kant A als kant B volledig doorgecomponeerd zijn.
Een ontdekking!

Alweer een klasse plaat van Jackson. Millie kreunt ,rapt ,schreeuwt en zingt er vol passie en soul op los. Waardoor het allemaal een lekker rauw randje krijgt. En dat past precies in mijn soul straatje. Plus dat Jackson de gave heeft om de nummers geheel haar eigen te maken. (If Loving You Is Wrong) I Don't Want to Be Right vind ik bijv persoonlijk de beste uitvoering die ik ken. Nu heeft ze op deze plaat 2 nummers mede geschreven. De hoofdmoot bestaat zoals gewoonlijk bij haar uit covers. Nu weet ik niet of er nummers ook speciaal voor haar geschreven worden. Niet dat dat veel uitmaakt want de meeste nummers ken ik sowieso niet. Overigens weet Jackson zich te omringen door een meer dan uitstekende band. Want ook het muzikale gedeelte zit erg fraai in elkaar.
Met andere woorden een klasse plaat.

Wat een passie inderdaad, dit komt in de buurt van de top female soul albums.
Las boven iets van feministisch en het dan wat minder vinden? Ze vindt ergens wat van, prachtig.
Het scheurt en schuurt ook lekker met die fantatische band.
Pas het vinyl opgepikt voor a steal, echt mooie vondst.
Het heeft ook veel weg van die Blaxploitation films, heerlijk.

Puur op de gok gekocht in de opruiming, maar wat een album!
Heerlijke 70s R&B, de sfeer spat er van af.

Hier gaat een halfje bij, wat een fantastische plaat is dit!

Liner notes op een albumhoes zie je niet veel meer. Dat is jammer, want er zitten soms pareltjes tussen.

Op deze plaat is schrijfster Vivan R. Robinson in ieder geval spot on:

"Hard... biting... powerful and earthy superb funk are all captured in this album - Caught Up by Ms. Millie Jackson.

Millie J. voices her experiences of the good... the bad.. and the truth-about being Caught Up in the self defeating experiences of a false love.

She sings of the luck of love and she sings of the bitter sweet taste of love's triangle.

With great artistry in every song and with the radiant arrangement of the orchestra responding to her fiery touch-it gives great contribution to this being 'ONE HELL OF AN ALBUM'

From Millie's unique husky voice to her supercharged wailin' whisper-she is a woman of experience...
rapping to her man... about her man.. letting him know how she haslived in the darkness of pain-surviving, reshaping and molding it all into the light of experience.

This lady gives a magnificent performance.

From the inspired masterpiece of 'If Loving You Is Wrong' to the supreme easy-going tune, 'Summer The First Time'- each song is brilliantly done. Each projecting the love truth of yesterday... for today... and forever but the complete truth is... Millie Jackson is All Caught Up!
-Vivian R. Robinson.

Kijk, zo breng je een album aan de man!

Terwijl je bericht van 2 jaar geleden voor mij juist medeaanleiding was om de plaat destijds aan te schaffen.

Ja, ze is boos en gepijnigd, maar weet die emotie wel heel goed over te brengen. Ik snap wel een beetje wat je bedoelt, want op een gegeven moment kan het gaan irriteren. Maar een album dat begint met If loving you is wrong kan voor mij al niet meer stuk. De band is ook geweldig op dreef.

Ik heb deze als een twofer: twee originele albums op één CD, inclusief de opvolger Still caught up, die hier stilistisch en thematisch naadloos op aansluit. Die hele CD achter elkaar afluisteren is wat teveel van het goede, maar opdelen in twee luistersessies gaat prima.

haha ja dat klopt, toen vond ik het goed nu ik ook omdat ik teveel lp´s heb en wat wil weg doen, vind het nu dus zelfs irritant, people can change. Hoop dat jij de plaat nog steeds mooi vindt!