Millie Jackson - Caught Up (1974)

Millie Jackson kende ik eigenlijk alleen maar van een paar losse nummers. Één van die losse nummers is de meer dan fantastische opener van dit album.

Wat ten eerst opvalt bij deze cd is het ongelooflijk sterke muzikale gedeelte van de plaat. Het is maar een gevoel, maar hebben The Impressions er iets mee te maken?
En dan Millie's stem. Die is ook bijzonder sterk. Vol gevoel en een heerlijk rauw randje.

Al met al dus een meer dan top soulalbum en dikke bedankt aan het adres van onze mede-user sq.

In het kader van het Soulalbum van de week-topic (wat verlaat ) beluisterd en ik ben echt ontzettend verrast hierdoor. Precies mijn soort soul: veel blazers en strijkers en een dame met een ontzettende lekkere, behoorlijk rauwe stem.

Sterk concept ook voor een album (hoewel gelukkig niet té consequent door het album heengedrukt), zo'n driehoeksrelatie (vierhoeksrelatie zelfs?). Fantastisch hoe Millie een stem geeft aan de vrouwen en (bij mij althans) begrip kweekt voor beide situaties, maar zich er ook niet voor schroomt om ongegeneerd de bitch uit te hangen.

In het begin vond ik het middenstuk wat minder, maar daar ben ik van teruggekomen, hoewel ik So Easy Going, So Hard Coming Back en I'm Through Trying to Prove My Love to You (dus meer het bijna-einde ) nog wel iets minder vind dan de rest. Het begin van het album (de eerste drie nummers) vind ik het best, maar ook het laatste nummer is fantastisch mooi.

Al met al krijgt het album van mij vier sterren, met misschien een mogelijkheid tot een verhoging met een half. In ieder geval gaat deze op mijn verlanglijstje!

Millie Jackson, koningin van de mono- en dialogen die verwerkt zijn in haar nummers. Maar man, wat had ze de waarheid in pacht. Zoals enkelen hierboven al aangeven draait het album voornamelijk rond het thema “het hebben van een affaire met een getrouwde man". Een onderwerp dat ook nu nog actueel is. ‘Caught up’ heeft dan ook niets aan kracht ingeboet. Bijna 37 jaar na het verschijnen van dit album, zal dit nog steeds vele luisteraars blijven boeien en dat zal denk ook nog wel lang zo blijven. ‘(If loving you is wrong) I don’t want to be wright’ is het hoogtepunt van het album, hoewel de overige nummers niet bepaald slechter zijn. Voor de mensen die deze CD bezitten raad ik aan om gelijk na dit nummer de reprise (nummer 3) af te spelen; dat zorgt voor een fraai einde. Bovendien vind ik ‘The rap’ (het tweede nummer van dit album dus) iets minder boeiend. De rest van ‘Caught up’ is ook erg goed, vooral omdat de nummers geen taboe kennen. Best bijzonder eigenlijk, dat het gezongen wordt vanaf een perspectief van een vrouw, nota bene een zwarte vrouw in de jaren '70. Het nummer ‘Summer (the first time)’ wordt hier nog niet genoemd, dan zal ik dat maar doen. Want die is wat mij betreft minstens net zo goed als het openingsnummer. Tekstueel erg sterk en voor velen ongetwijfeld herkenbaar. Ook het funky ‘It’s all over but the shouting’ is toch wel erg lekker! Millie heeft gedurende de jaren '70 een aantal pareltjes geleverd, en daar valt ‘Caught up’ zeerzeker onder. Geen enkele misser op dit album te vinden. De gehele sfeer, instrumentatie en –niet in de minste plaats– de prachtige stem van Millie Jackson zijn puik. Het nummer ‘(If loving you is wrong) I don’t want to be right’ leverde Millie overigens twee Grammy-nominaties op. Niks dan lof voor dit album. Hoewel dit album door velen als "goed" beschouwd wordt (niet alleen op MusicMeter), heb ik toch het idee dat dit album niet de waardering krijgt die het verdient. In ieder geval een dikke aanrader voor iedere soulliefhebber.