0
geplaatst: 28 oktober 2016, 16:30 uur
Dit is een Greatest Hits oude stijl: een LP met maximaal 2x6 nummers van ongeveer een minuut of 3 en een goed overzicht van de prestaties van de eerste 5 jaar.
Manilow was niet alleen de meest ideale Amerikaanse schoonzoon maar was met zijn eerste 5 albums van zijn carrière gelijk multimiljonair. Onvoorstelbaar veel verkocht en niet in de laatste plaats omdat hij behoorde tot een zeer kleine groep van artiesten in Verenigde Staten van RockAmerika die van zwijmelen een soort van kunst wist te maken. Gedramatiseerde theatrale muziek, ondersteund door orkestrale invloeden.
En dat sloeg aan bij veel (vooral) Angelsaksische vrouwen, in de leeftijd van 12 tot 80. Maar een gruwel uiteraard voor rock liefhebbers die niets van deze kitsch wilden weten. Aangezien Manilow met zijn verkopen kon ijveren met de best verkopende rockartiesten van zijn tijd was hij natuurlijk al gauw middelpunt van spot en hoon. Hij zal zich er weinig van hebben aangetrokken.
Dit album geeft precies weer welke muziek Manilow in zijn eerste jaren zo beroemd heeft gemaakt, waar het om draaide.
Voor mij is de conclusie dat dat dan gelijk ook méér dan genoeg is geweest. Dit heeft zijn bekendste hits (ook in Nederland) en is daarom nog verdraagzaam. Meer kan ik niet hebben, de muziek is zoeter dan gekarameliseerde suiker, zijn zoetgevooisde bijpassende stem doet mij helemaal niets.
Could it be magic werd hier nog groot dankzij Donna Summer. Kijk, zij kan zingen. En het upliften van de song naar een disco getinte aanpak, pakte ook niet slecht uit.
Dat had Manilow zelf ook in zijn hoofd toen hij Copacabana schreef en af ging wijken van zijn traditionele zwijmelarij: het leverde gelijk zijn grootste hit in Nederland op.
Manilow was niet alleen de meest ideale Amerikaanse schoonzoon maar was met zijn eerste 5 albums van zijn carrière gelijk multimiljonair. Onvoorstelbaar veel verkocht en niet in de laatste plaats omdat hij behoorde tot een zeer kleine groep van artiesten in Verenigde Staten van RockAmerika die van zwijmelen een soort van kunst wist te maken. Gedramatiseerde theatrale muziek, ondersteund door orkestrale invloeden.
En dat sloeg aan bij veel (vooral) Angelsaksische vrouwen, in de leeftijd van 12 tot 80. Maar een gruwel uiteraard voor rock liefhebbers die niets van deze kitsch wilden weten. Aangezien Manilow met zijn verkopen kon ijveren met de best verkopende rockartiesten van zijn tijd was hij natuurlijk al gauw middelpunt van spot en hoon. Hij zal zich er weinig van hebben aangetrokken.
Dit album geeft precies weer welke muziek Manilow in zijn eerste jaren zo beroemd heeft gemaakt, waar het om draaide.
Voor mij is de conclusie dat dat dan gelijk ook méér dan genoeg is geweest. Dit heeft zijn bekendste hits (ook in Nederland) en is daarom nog verdraagzaam. Meer kan ik niet hebben, de muziek is zoeter dan gekarameliseerde suiker, zijn zoetgevooisde bijpassende stem doet mij helemaal niets.
Could it be magic werd hier nog groot dankzij Donna Summer. Kijk, zij kan zingen. En het upliften van de song naar een disco getinte aanpak, pakte ook niet slecht uit.
Dat had Manilow zelf ook in zijn hoofd toen hij Copacabana schreef en af ging wijken van zijn traditionele zwijmelarij: het leverde gelijk zijn grootste hit in Nederland op.
0
geplaatst: 23 februari 2020, 16:13 uur
Grappig, ik heb hier op een of andere manier nooit zo'n probleem mee gehad, zoet? ja mierzoet.
Mandy, could it be magic, can't smile without you, copacobana. De rest is een stuk minder.
Heb deze plaat ook, en het mooie is dan wel weer op roze vinyl!
Wat ik persoonlijk te zoet en dramatisch vind zijn Rod's american songbook platen, Rod had natuurlijk ook dat mooie zoete met bv Sailing
Deze staat bij mij in de kast bij de M uiteraard naas oa Mission of Birma, the Membranes, Masters of Reality Me & the Heat en waarom niet.
Als ik moet draaien neem ik deze altijd mee.
Mandy, could it be magic, can't smile without you, copacobana. De rest is een stuk minder.
Heb deze plaat ook, en het mooie is dan wel weer op roze vinyl!
Wat ik persoonlijk te zoet en dramatisch vind zijn Rod's american songbook platen, Rod had natuurlijk ook dat mooie zoete met bv Sailing
Deze staat bij mij in de kast bij de M uiteraard naas oa Mission of Birma, the Membranes, Masters of Reality Me & the Heat en waarom niet.
Als ik moet draaien neem ik deze altijd mee.
* denotes required fields.
* denotes required fields.