John Legend - Love in the Future (2013)

John Stephens, alias John Legend, is al een aardige tijd aan zijn muzikale weg aan het timmeren. Hij nam eerst onder zijn eigen naam wat nummers op, maar werd pas echt bekend met zijn nieuwe achternaam. Onder de vleugels van Kanye West kwam hij met debuutalbum Get Lifted waarvan trademarksong Ordinary People de grootste hit werd. Daarna is het alleen maar hard gegaan met Legend. De intiemere opvolger Once Again overtuigde volledig, om daarna een kleine terugval te maken met Evolver. Eveneens kwam er in 2010 een samenwerking met The Roots uit in de vorm van Wake Up, een coveralbum. Eigenlijk is het dus alweer 5 jaar geleden dat hij met een soloalbum kwam. En die is er nu met Love in the Future.

Eigenlijk wil ik graag met de conclusie beginnen bij deze recensie. Het nieuwe album van John Legend is een album dat je blijft beluisteren. Keer op keer zonder te vervelen. Dat komt vooral omdat het album onbedaarlijk sexy is. De intensiteit van de zang die perfect samenvloeit met de warme producties zal menig stelletje overhalen om bij bepaalde intimiteit deze plaat op te zetten. In je eentje beluisteren betekend dat je opgewarmd wordt in de aankomende koude dagen en maanden.

En dit slaat misschien niet op de eerste echte track The Beginning..., er gaat een intro aan vooraf. Dit nummer wordt nog gekenmerkt door vrij aanwezige drums. En ook niet door het op een sample van Bobby Caldwell Cat in the Hat gestoelte Open Your Eyes. Allebei meer dan prima nummers, mooi gezongen, maar nog niet des sexy als later.
De warmte komt al een stuk meer over me heen door de magnifieke single Made to Love. Een totaal intrigerend nummer blijft dat. Hoe de zang en productie op elkaar aansluit is prachtig. Who Do We Think We Are is vooral tekstueel erg, erg mooi. Rick Ross doet zijn doen prima en het valt goed binnen het nummer. Echt zwijmelen doen we eigenlijk pas bij All Of Me. Een nummer qua formule van het slag waarin Legend uitblinkt, ook live. Een zo gezegde pianoballad. Kippenvelopwekkend mooi nummer. En dan hebben we hier dus drie nummers achtereen die al veelvuldig te horen zijn geweest.

Hold on Longer doet weinig onder voor All of Me en verwarmt ons verder. Save the Night is misschien wel mijn favoriet van dit album. Mood uprising beats, gospel, subtiel pianospel en de hese stem van John Legend. Energiek, maar toch intiem. Een absolute topsong!
Tomorrow heeft een sample van Dr. John (Glowin) en gaat lekker verder in de sfeer die het album uitstraalt. Toch bijzonder dat de sfeer zo'n eenheid is aangezien en meerdere productieteams achter de nummers zitten. Na een korte interlude komen we bij Dreams. Tekstueel misschien wat herhalend, maar wel weer erg mooi (vooral vocaal). Lekker doorzwoelen is het dan met Wanna Be Loved. Wederom een prima song.
Legend overtuigd na deze twee prima song een stuk meer met You & I (Nobody in the World). Dit nummer zit John Legend als een goed aangesneden pak. Prachtig nummer. Sexyness all over. Moderner wordt de sound met Asylum. Prima R&B nummer, maar dit album staat boordevol betere songs. In hetzelfde moderne schuitje zit Caught Up.
Tot zover de normale versie van dit album.

Er is namelijk een special edition met een extra vier nummers. So Gone is een prachtig lijzig nummer. Overtuigend gezongen en intens. We Loved It is geslaagd duet met de Britse zanger Seal. Aim High is een zwoele song, romantiek ten top. En dan nog For the First Time. Een waardig afsluiter. Prachtig, prachtig nummer. Ook een persoonlijk favorietje.

Conclusie? Scroll even naar boven en lees 'm.
Kort? Een sexy album.

All of Me is schitterend, een van mn favoriete nummers en misschien wel een van de mooiste liefdesliedjes ooit. De stem van Legend komt hier geweldig tot uiting, en de tekst is ook erg mooi.
Made to Love, de andere single, klinkt ook spannend, en de samenwerking met Rick Ross kan mij ook nog wel bekoren.
De rest van de nummers kenmerkt zich echter door eentonigheid; los boeien de andere nummers me nauwelijks, en in albumverband wordt het dan wat langdradig. De deluxe versie is met 20 nummers gewoon te lang, met als ironische opmerking dat juist de 4 additionele tracks nog wel aardig zijn.
De productie is aardig en de stem van Legend dito, maar het weet mij niet bijster te boeien.
3*