Ten Sharp - The Fire Inside (1993)

Bedankt voor je reactie. Dit was mijn eerste commentaar op musicmeter.nl.

Mijn punt is: "You" is ook mierzoet. Dus als je "You" goed vind, dan kan je dit album niet afkeuren op zijn "mierzoetheid".

Ik heb al eens eerder een recensie over dit album geschreven, in 2000.

Ten Sharp is one of the names I remember from the time I first started listening to pop music. Their Japanese Lovesong was a minor hit in the Netherlands in 1985. Most people however, remember Ten Sharp for their big 1991 hit "You" which sold almost a million copies worldwide. I personally never liked that song very much, although its almost old fashioned melodic quality did catch my attention at the time.

The Fire Inside, released in '93, impressed me with some lovely melodies, clear production, sparkling arrangements and skilfull (if melodramatic) singing. As a singer, Marcel Kapteijn undeniably bears resemblance to Tony Hadley of Spandau Ballet (what ever happened to Tony?!). But anyway, Kapteijn's voice is a perfect fit for the overtly romantic material on this album, written by co-member Niels Hermes en lyricist Ton Groen. Highlights include Where love lives (typical over-the-top 'sensitive' singing that strangely enough only enhances the song), the infectious Dreamhome (Dream on), As I remember (distinctive 'european' feel), slow ballad Say it ain't so.

I never thought I would like this album as much as I do. It only goes to show that within each genre of pop there's bad stuff but also good stuff. 22-07-2000

Als album een pak minder dan het debuut. Je hoort een beetje dat de band de druk voelt van weer een millionseller moeten schrijven. Liedjes schrijven volgens een soort mal van de platenmaatschappij zeg maar. Ik kan dat ook wel begrijpen. Het is nogal wat, in heel Europa een Top 10 hit scoren en zelfs in landen als Frankrijk, Zweden en Noorwegen nummer 1. Sowieso in de Duitstalige landen en Scandinavië was het allemaal niet aan te slepen. Dan zit je bij een enorm grote platenmaatschappij (Sony) en die denken en verwachten een nieuwe cashcow gevonden te hebben met alle druk van dien.

Maar dat kwam er dus niet uit, er staan 2 a 3 echt goede liedjes op maar de rest is toch vooral wat saai en voorspelbaar helaas. Wat ik overigens niet begrijp is dat één van die weinig echt goede liedjes dan weer geen hit werd. Rumours in the City bleef wekenlang in de hitparade hangen terwijl het voor mij veel mindere Dreamhome (Dream On) wel de Top 40 wist te behalen.

Naast Rumours is het andere sterretje voor Fly Away. Verder is Lines on Your Face en Blue Moon ook nog wel de moeite waard.

Wat overigens wel leuk is dat sinds half november ineens een heleboel Ten Sharp spul op Spotify staat waaronder een special edition versie van dit album met allerlei instrumentale versies, b kanten en een live versie van Dreamhome waarbij de band en vooral gitarist helemaal los gaat en dat is ergens ook wel jammer om te horen. Het kon dus wel.

Geen geweldig album inderdaad, maar toch ook niet heel slecht. Op dreamhome klinken ze in ieder geval als dat lekkere frisse popbandje. De rest is beetje tam, met als gevolg dat dit album ietwat klinkt als een achterstallig moederdagscadeau. Toch valt er nog wel wat te genieten van oa As i Remember Rumour en Fly away. 3 sterren