Giant - Last of the Runaways (1989)

I'm a Believer was destijds een tipparade hitje geloof ik, maar in de Lollipop in Oss een enorme wereldhit. Heb toen het cd singeltje dus aangeschaft, maar later nooit meer wat van de band vernomen.

Topplaat, een keer gezien in de Melkweg.

Geweldige cd. Topband. Dann Huff is nu vooral aktief bij Keith Urban als producer.

Een sterke, eerlijke melodieuze hardrockplaat die het met dit mooie weer goed doet in huize Edwynn.
I'll See You In My Dreams is een fenomenale rockballade waar menig rockbandje wel jaloers op moet zijn.

Komen met een nieuw album maar geloof zonder Dan Huff.
Jammer.
Zullen dit album tevens hun debuut en beste album vd 3 waarschijnlijk niet meer evenaren.
Nooit echt hits gescoord maar dat zegt niks.
Het zou zelfs een belediging zijn om met zon goede muziek in de hitlijsten te staan tussen al die shit van tegenwoordig.

Im a believer heeft het tot de tipparade geschopt. Maar Lost in Paradise (andere cd) mocht van mij wel een hit worden.

Ik vind sommige nummers van Foreigner wel goed. Het eerste album van Blue Murder vind ik fantastisch. Maar dit album van Giant doet mij weinig of niks. Zielloos rockmuziekje is het volgens mij. Leuk om weer eens te horen en nog leuker om nu weer gewoon te vergeten.

Het enige wat me tegenstaat aan deze plaat zijn de studio-foefjes en de productie (glad) in het algemeen...

Verder is het songmateriaal sterk, de solo's meer dan uitstekend en Dan Huff is tevens een meer dan begenadigd zanger...

het zal wel weer aan mij liggen maar vind alleen de openingstrack goed

Klopt; ligt geheel aan jou . Natuurlijk zijn ook de nummers Innocent Days en I Can't Get Close Enough uitstekend

De rest is inderdaad niets bijzonders maar doet ook niet echt pijn maar het blijft jaren 80 glamour rock.

Het heeft helemaal niets met glamour rock van doen. Het is onvervalste AOR. Zie ook de albums van Diving for Pearls en Drive, She Said uit 1989.

Oeps; je hebt helemaal gelijk; AOR was de term die zocht. Ik wil allerlei termen nog al eens door elkaar gooien. Probeer die "hokjes" dan ook maar zo min mogelijk te gebruiken normaal gesproken.

Maakt ook allemaal niet uit, dit album gaat erg gebukt onder het jaren '80 jasje en daarom komt het erg gedateerd over. Maar er staan zeker 5 of 6 puike rocksongs op en de rest is iets minder.

Ik kocht dit album destijds samen met White Lion's Big Game en beide draai ik nagenoeg nooit meer. Misschien eens in de 2 jaar.

Ik vind glamour rock wel leuk bedacht.

Maar AOR it is. Zoals Toto en Foreigner etc.

Geweldig debuut van deze zeer getalenteerde maar nooit doorgebroken band. Ik snap de kritiek van een enkeling hier niet zo goed. Ik vind dit beter dan bijv. een Foreigner of Toto. Het is wat steviger in ieder geval. Meer richting melodic rock dan AOR naar mijn idee. De zang van Huff is prima en ook het gitaarwerk is behoorlijk smaakvol. De latere albums vind ik trouwens ook van een hoog niveau maar toch iets minder dan dit debuut.

Wat een stem heeft Dan Huff zeg! Ik moet zeggen dat ik dit een erg tof album vind. De productie is glad, maar niet té en de nummers liggen lekker in het gehoor.
Zeer radiovriendelijke rockmuziek die enkel nooit de status heeft verkregen die een aantal soortgelijke bands wel hebben gekregen.

Eerste cd die ik ooit kocht. Uiteraard vanwege het nummer I'm a believer, dat ik waarschijnlijk op radio had gehoord oid. En de lovende aardschok recencie, want meer info was er toen niet. Verplichte kost voor de melodic rocker. Ik geef 'm geen 10 (of 5) vanwege het aantal "verplichte" slappe ballads. Klassieker in het genre. Hierna kwam Tyketto - don't come easy, geloof ik. Deze bands liggen in elkaars verlengde.

Er is inmiddels een geremasterde versie die een stuk frisser klinkt en tevens 4 bonus tracks waarvan 3 live tracks. It takes two, I can't get close enough en Shake me up en een edit versie van I'm a believer.
Staat nog steeds als een huis deze CD.

Hoorde denk ik de single op mijn werk en mijn hoofd werd eraf geblazen "dafaq is dit!?". Zwaaar onder de indruk, van de begin solo dan, rest was erg glad... maar toch. De plaat gekocht en de gehele elpee was toch wel errug lekker... lekker commercieel, maar met klasse! AOR/Melodieuze Hard Rock met stijl.
De single, de pracht ballad, "It Takes Two", het fraaie "Innocent Days" en een knallende afsluiter "The Big Pitch". Een ware klasse plaat, die ook nu nog overeind staat. Kwaliteit ten over...

En nog een lekker concert ten tijde van de 2e plaat in de Melkweg, alleen hadden ze alleen dodelijk saaie shirtjes te koop ... die ik nog steeds heb want wel gekocht uiteraard...

Een zeer fijn rockplaatje, waarop prima gemusiceerd wordt en de stem van Dann Huff mij zeer aanspreekt.
Nog uitkomend in een tijd waar dergelijke muziek nog door een wat groter publiek op waarde werd geschat. Stevige AOR dat bij tijd en wijle de pan uit swingt, zo blief ik ze graag. Catchy tot en met maar dan in de goede zin van het woord, de songs zitten vakkundig in elkaar, en als je een ballad voor de kiezen krijgt als bijvoorbeeld It Takes Two weten de heren handig de valkuilen te omzeilen door wat power er tegen aan te gooien of een goed geplaatste gitaarsolo. Hoewel de muziek nergens vernieuwend is, of de nummers je volledig van de sokken blazen, krijg je er een plaat voor terug waar veel aandacht aan is besteed. Daarnaast zijn de compositorische kwaliteiten van de mannen indrukwekkend te noemen, er staat simpelweg geen slecht nummer op, dat is knap. Tegen het einde is de rek er wel wat uit, hoewel de laatste twee songs wel goed in elkaar steken. Kortom een fraaie worp met een hele rits uitstekende tracks, waarbij No Way Out, Shake Me Up, het slepende Stranger To Me en het kamerbrede Hold Back The Night voor mij de beste titels vormen.

FANTASTISCH album. Dit album was net uit en toen zag ik de heren al in Paradiso optreden Super genoten!!!

I'll see you in my dreams en it takes two zijn toch echt parels van nummers! Ik moet zeggen dat de rest er een beetje flauwtjes bij af steekt. Niet slecht maar meer "mwaa" De opvolger kan mij wat meer bekoren alhoewel daar dan weer geen uitschieters op staan.

Gitarist Dan Huff is een kanjer. Zijn gitaargeluid lijkt op dat van Steve Lukather

Dit is hoe hardrock moet klinken!

Nou ja, hardrock?
Dan denk ik meer aan Iron Maiden, Ozzy, etc.
Dit is misschien wel rock, maar hard rock?

Ja Hard Rock, met een mix van AOR. Hard Rock van de vroegere jaren worden door "de jongeren" vaak nu als Rock aangeduid. Het was gewoon Hard Rock, Maiden was "voor ons" Metal. Ozzy was wat mij betreft een mix van de twee. Maar ook toen was het niet helemaal duidelijk voor een ieder wat en hoe de muziek te duiden. Vaak een discussie daarover met mijn vriendin die Maiden (Hard) Rock vindt en dat in de tijd (1986/1987) dat zij Hard Rock en Metal ontdekte: Maiden en Metallica: Maiden Hard Rock, Metallica Metal.
Maak verder ook geen fuck uit, noem het lekker hoe je het vindt. Voor mij is dit Hard Rock./AOR.

Nou, jong ben ik niet, dus daar val ik sowieso niet onder.
Nu ben ik sowieso niet van al die termen (metal : heavy metal, trash metal, doom metal .... en weet ik wat niet meer) en iedereen zal daarin een eigen mening hebben over welke muziek en welk hokje past, laten we het daar maar op houden

Jij begon erover lol ! Ben zelf wat ouder dan mijn vriendin ook, maar okido, soit...