Monsoon - Third Eye (1983)

Bijzondere mix van New Wave en Wereldmuziek. Zou tegenwoordig niet meer zo opvallen, maar in 1983 stak dit er wel als bijzonder exotisch tussenuit. 'Ever so Lonely' werd een redlijke hit in diverse landen, en werd meermalen heruitgebracht/gecovered.

Ik vind Ever So Lonely een prachtig nummer. Klinkt vrij tijdloos voor 1983.

Prachtig album, met Sheila Chandra als zangeres. Ever so lonely en Shati (The meaning of within) waren de singles. Ik heb de later gereleaste geremasterde CD versie, die een andere hoes heeft en met de B-kantjes van de singles erop plus de 12" uitvoeringen, die niet op de oorspronkelijke versie stonden. De oorspronkelijke vinyl versie is behoorlijk zeldzaam.

De extra tracks zijn:

"Indian Princess" – 3:20
"Sunset over the Ganges" – 3:16
"Ever So Lonely (Hindi Version)" – 5:55
"Wings of the Dawn (Prem Kavita) (Hindi Version)" – 4:02
"Ever So Lonely (Ben Chapman Remix)" – 6:24
"Ever So Lonely (Ben Chapman Instrumental Remix)" – 6:21

Heb beide maxi's en album op vinyl

De maxi's heb ik ook op vinyl, het album zelf echter niet.

heb alle singles of op 7" of 12" vinyl - ze waren voor de jaren 80 (zelfs in het begin - 1982 tot 1983) ver voor hun tijd. deze album en remixes waren weer uitgebracht op CD ... een aanrader.

Intense 'indi-pop', met enkele uitstekende, repetitieve oosterse beats.
Ever So Lonely en Shakti springen er wel uit. Maar om (een van de) beste nummers van the Beatles te coveren, dat ook nog eens enigszins in de buurt komt van het origineel is wel erg knap.

Er valt kortom genoeg te genieten hier. De vinylversie zal er ooit aankomen, niet zo heel zeldzaam als hierboven wordt beweerd.

Bovendien heeft zangeres Sheila Chandra nu zo'n 10 jaar het 'burning mouth syndrome'. Alle vormen van geluid produceren (van praten tot huilen) doen dan immense pijn. Ze communiceert enkel nog via handgeschreven briefjes en gebarentaal.... Doet mij enkel nog meer genieten van dit album...

Recensie voor Super Tip-Topper

Monsoon, actief tussen 1980 en 1982, was hoofdzakelijk het resultaat van het muzikale huwelijk tussen muzikant en producer Steve Coe en de getalenteerde, op dat moment pas 16 jaar oude Britse zangeres Sheila Chandra. Door onenigheid met hun label over de beoogde muzikale richting - het zal ook eens niet - was de band alweer uit elkaar voor in 1983 alsnog hun eerste album uit zou komen. De hierdoor vrijgekomen energie werd door Coe en Chandra vervolgens in een redelijk succesvolle solo-carrière gestopt van laatstgenoemde, eerst via het kleinere Indipop label en later op Peter Gabriel's wereld-label. En waar Third Eye nog een echte pop-plaat is, zou Chandra's latere werk steeds meer richting drone verschuiven en een steeds grotere variatie aan invloeden verkennen. Dat er hier en daar enkele new age muzak smetjes in haar oeuvre zijn te vinden - voornamelijk in de vorm van bijdrages aan compilaties en soundtracks - valt daarbij gemakkelijk door de vingers te zien. Tegenwoordig is Chandra helaas niet meer in staat om te zingen vanwege BMS, maar ze heeft gelukkig een rijk oeuvre achtergelaten.

Op Third Eye wordt voornamelijk een brug geslagen tussen Indiase muziek en Westerse Synth Pop. Een lastige grens om te bewandelen zonder in kitsch-valkuilen te vallen, maar Monsoon slaagt er met verve in. Bij de eerste tonen van opener Wings of the Dawn (Prem Kavita) had ik nog even mijn twijfels - de zang geeft een behoorlijke new agy-vibe af - maar zodra de instrumentatie invalt en het nummer echt begint, hebben Chandra's vocalen me eigenlijk al ingepalmd. Vervolgens neemt ze je 40 minuten lang mee op reis langs haar muzikale visie, terwijl de beekjes links en rechts kalm voortkabbelen en een Bollywood film ergens op de achtergrond geruisloos staat te spelen. Er komt een scala aan ongebruikelijke instrumenten langs (we horen onder meer een celesta, sitar, tabla, accordion en tambura), maar de band lijkt behoorlijk hun best te doen om te bewijzen dat dit niet ten koste hoeft te gaan van de toegankelijkheid van de liedjes. Third Eye staat namelijk vol repetitieve, hypnotiserende en catchy ritmes. "Zou tegenwoordig niet meer zo opvallen" schrijft sq hierboven, 15 jaar geleden. En hoewel de fusie van pop en rock met allerlei vormen van wereld-muziek tegenwoordig behoorlijk wijdverspreid is, vind ik dat Monsoon hier nog steeds een behoorlijk fris en eigen geluid brengt. Anno 2021 zou je hier ook gewoon mee voor de dag kunnen komen. Het is eigenlijk ook verbazingwekkend dat de plaat zo coherent klinkt, gezien de variatie aan muzikale elementen en invloeden.

Op hun debuut-EP uit 1981, waarvan enkel Ever So Lonely op dit album terug is te vinden, beslaan de overige drie nummers nog overwegend de Westerse pop-kant van de band. Op Third Eye is de muzikale visie en fusie gelukkig een stuk meer uitgesproken. Zo draait de cover van Tomorrow Never Knows de culturele appropriation handig om en maakt Monsoon er overtuigend een eigen rustgevende en ietwat lome ervaring van. Waar het origineel een beetje als een psychedelische trip voelt, voelt deze adaptatie meer als een stoned-in-het-gras-versie. Relax and float downstream klonk zelden toepasselijker. Muzikaal gezien is het origineel wel wat uitdagender, maar Chandra is een betere en interessantere vocalist dan Lennon. De zanglijnen die Chandra even later op Third Eye and Tikka T.V. (één van de hoogtepunten op het album) over de luisteraar uitstrooit - vooral na een seconde of 50 - klinken dan weer meer als die van Elizabeth Fraser, terwijl andere passages van het nummer me gek genoeg doen denken aan het werk van The Magnetic Fields uit hun beginperiode. Het zal een vergelijkbaar gevoel voor a-typische en toch catchy popliedjes zijn. Qua zanglijnen klinkt de eerste minuut van Eyes daarna echter gewoon als een alternatieve take van Tomorrow Never Knows, maar gelukkig gaat het nummer daarna wel een andere kant op. Ever So Lonely - in 1981 al op single verschenen - vormt het middelpunt van de plaat en is de meest succesvolle fusie van New Wave met Indiase instrumentatie. Voortgedreven door tabla & sitar zweven Chandra's vocalen ongrijpbaar over de luisteraar heen, tot er na 4 minuten een mond-harp mee komt jammen en het nummer daar enkel dansbaarder van wordt. Heerlijke track, met andere woorden.

De 2e helft van het album gaat verder volgens hetzelfde stramien, met vrij weinig variatie tussen de verschillende nummers. Dat is enerzijds jammer, maar het voordeel is wel dat de plaat behoorlijk consistent aanvoelt en nergens inkakt. Het volledig instrumentale Kashmir is de welkome uitzondering op deze regel. De Engelse lyrics zijn over de gehele linie helaas wel vrij matig en het is dan ook jammer dat de Hindi versies van Ever so Lonely en opener Wings of the Dawn (Prem Kavita) het album niet hebben gehaald in plaats van de Engelstalige variaties. Een logische keuze vanuit marketing-perspectief, een jammere vanuit elk ander perspectief.

Maar dat doet verder weinig af aan de magie van dit album. Chandra heeft mij in ieder geval voor zich gewonnen en ik ga ook zeker nog enkele solo-albums van haar checken. Nada Brahma lijkt me een goede eerste stop, maar haar 90's, drony werk lijkt me ook behoorlijk interessant. Third Eye is alvast een fraaie introductie. Het is een bijzondere pop-plaat met een eigen klankkleur, die net iets te gepolijst en eenvormig is om echt een diepe indruk achter te laten.

Bij cherry pop in Engeland is een 2cd remaster uitgebracht. Geweldige plaat!