De producties staan wat mij betreft ook nog steeds als een huis, de plaat klinkt nauwelijks gedateerd. Het is meer dat de producties in hip-hop de afgelopen 5 jaar zo veelzijdig zijn geweest, met invloeden uit allerlei genres - en dat artiesten als JPEG de lat nogal hebben verlegd - dat het niet meer zo origineel/uniek klinkt als de plaat waarschijnlijk 25 jaar geleden deed. Dat doet helemaal niks af aan het album verder, het was meer om alles in perspectief te plaatsen (ook voor mezelf).

Een andere track die hier nog vaak langs gaat komen is I'm Destructive, heerlijk hoe Keith daar met 2 benen gestrekt inkomt.

Take out your parakeet - with scissors, clip his head
Then get the charcoal, whassup, burn your dog's legs

Gong - You (1974)

Als ik de voordeur van deze site passeer; tref ik een waslijst aan muzikale reisbeloften aan. Denk bijvoorbeeld aan de joviale pubrock waar ik nog een biertje mee moet gaan drinken, of de agressieve moshpit die mij nog moet vloeren. Hier tref ik dan weer een gekke ruimtereis aan. Ik had me al eeuwen voorgenomen om hiervoor mijn agenda vrij te maken. De tijd voor uitstel is echter geweest; en de tijd voor lift-off is gekomen. Naar boven! Naar boven! In het prettige gezelschap van deze Pothead Pixies.

De stijl van dit album ligt mij gelukkig uitstekend. Gong vermengt hier jazzrock met psychedelische gekkigheid; al bevat deze plaat ook een goede hoeveelheid Pink Floyd’esque spacerock. Daar waar de vorige albums wel eens uit de bocht vlogen met hun absurdistische humor (alhoewel; dat vond ik een tijd geleden). is deze muziek een stuk gefocuster. De frivole klank is gebleven, maar wordt steeds vaker ten behoeve van de sfeer i.p.v. ten behoeve van de subversieve humor ingezet..

Hoewel de drie korte nummers het album uitstekend openen, halen de langere exploraties de sterren binnen. Master Builder, begint zweverig, maar kent een heerlijke jazzfusion-uitbarsting. Strak drumspel houdt vervolgens de spanning erin. Ook A Sprinkling of Clouds is tof. Bubbelende elektronica creëert een zoekend begin, waarna Indiase drums hun intreden doen en de basgitaar de trip verstevigt. Andere werelden doen hun intrede en de onze mag vergeten worden. De mellotrongolf op de achtergrond wist gelukkig elke herinnering. De blazers- waaronder de panfluit- verzorgen uiteindelijk een zwierige climax. Het hoogtepunt van het album wordt nochtans gevormd door Isle Of Everywhere. Deze compositie kent een ultrastrak ritme die een smachtende vrouwenstem voedt. Onderkoelde saxofoontonen verhogen de sensuele spanning. De zweverige synthesizers en percussieklanken verdiepen vervolgens de groove, waarna uitbundig gitaarspel een uitgeleide mag verzorgen. Een overheerlijke zweeftrack.

‘You’ is al met al een een meesterwerkje dat ik te lang heb uitgesteld. Een heerlijke plaat vol smaakvolle arrangementen, strakke ritmes en meeslepende spanningsbogen. Ik dank aerobag hartelijk voor de tip. 4.2*


De tipperbeoordeling:

4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,15* - 08,3 / 02 / 04 - aerobag
4,10* - 12,3 / 03 / 03 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,45* - 08,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - aerobag
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Koenr
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Deadline: 31 maart 2021

Robbie Basho - Visions of the Country, tip van aerobag, krijgt een 3,1*.

Een frustrerende waarheid wat betreft mijn muzieksmaak waar ik al vaker op ben gestuit: ik ben regelmatig een minder grote liefhebber van pioniers binnen een genre dan van degenen die hetzelfde genre enkele decennia later nog eens verkennen. Zo vind ik post-punk nergens beter uitgevoerd dan op Turn On the Bright Lights, is Kendrick voor mij de onbetwiste koning van West Coast hiphop, en ben ik beduidend meer idolaat van de noiserock van een Daughters of Girl Band dan die van een Sonic Youth of Jesus Lizard. Ik zou willen dat het anders was, niet omdat ik dan een Correcte Muzieksmaak zou hebben, maar omdat ik oprecht respect heb voor hoe muzikanten compleet nieuwe paden betreden met hun muziek, en de creativiteit die erbij gepaard gaat. Dat neemt niet weg dat het voor mij vaak later beter wordt gedaan.

Zo ook met Robbie Basho, één van de kroonprinsen in het gebied van American primitivism (waarbinnen ik binnenkort met keizer John Fahey zal gaan maken). Als ik het internet mag geloven is zijn Visions of the Country een absolute essential binnen het genre, dat gekenmerkt wordt door zijn grotendeels instrumentale composities die hevig op virtuoos en door Indiase raga's geïnspireerd tokkelwerk leunen. De sterrenstatus van het album is wat mij betreft vanaf de opener al goed te begrijpen: Basho's muziek onderscheidt zich door zijn ongelooflijk vrije, uitbundige karakter. Mijn vroegere aanname dat getokkel noodzakelijkerwijs ingetogen is, werd definitief ontkracht toen ik hier Basho over zijn al vrij intense tokkelwerk hoorde zingen, met een extatische vibrato die nog het meest aan jodelen doet denken. Het heeft een emotionele intensiteit die velen gok ik in vervoering kan brengen. Voor mij echter struikelt zijn zang over de grens tussen bezieling en pompeusheid, op dezelfde manier dat operazang dat meestal doet.

Dit feit wordt vooral duidelijk in stukken als Rocky Mountain Raga, dat in zijn eerste minuten nogal ontroerend is als kolkende rivier aan fris getokkel en klaaglijk vioolwerk, om vervolgens onmiddelijk in - ik zeg het toch maar - kitsch te veranderen wanneer Basho zijn mond opentrekt. De nadrukkelijk door natuur en spiritualiteit geïnspireerde teksten helpen daar niet bij: ik snap oprecht hoe teksten als "Oh, you grand Rockies/Rise up forever/Rise up in praise/Towards the sun/Against the sky/Don't know why I cry" voor sommigen het ontzagwekkende gevoel ondersteunen dat het album op wil roepen, maar het klinkt voor mij toch allemaal enigszins pathetisch. In het meteen daarop volgende Variations on Easter laat Basho vervolgens meteen zien hoe, ontdaan van deze factoren, hij een prachtig instrumentaal schilderwerkje kan neerzetten. In Blue Crystal Fire bewijst hij zelfs dat ook mét zang ruimschoots binnen die eerder genoemde grens kan blijven: in wat voor mij het absolute hoogtepunt van het album is, drukt Basho alle pedalen even iets minder hard in, waardoor zijn ingetogen vibrato een indringende kwaliteit krijgt die doet denken aan een Nina Simone.

Vanaf dit punt stommelt het album weer voort, en word ik constant afwisselend in vervoering gebracht en geïrriteerd. Bij vlagen transporteert de muziek me naar mentale wandelingen door wilde landschappen zoals afgebeeld op de hoes, waarna kitscherige franjes vervolgens diezelfde landschappen weer transformeren in een Bob Ross-schilderij. Ik heb dus een beetje een lastige relatie met Visions of the Country, wat zich uit in de waarschijnlijk vijftien luisterbeurten die ik het heb gegeven voor ik het kon waarderen. Binnen hetzelfde genre vrees ik dat ik wederom dus toch meer fan ben van hoe een latere James Blackshaw het doet (gefeli niels94). In ieder geval heeft Basho me wel een goede kickstart in de oorsprong van het genre gegeven - binnenkort ga ik met John Fahey verkennen of het misschien juist eerder toch beter is gedaan.

Thanks aero desalniettemin voor de tip, Blue Crystal Fire gaat absoluut op m'n Youtube-afspeellijstjes!

De tipperbeoordeling:

4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,10* - 12,3 / 03 / 03 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,45* - 08,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - aerobag
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - AOVV
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Deadline: 31 maart 2021

Ja, lijkt me dat niemand er verbaasd over is als iemand die stem niet trekt (ik vind het persoonlijk wel werken). Voordeel van Fahey is alvast dat hij niet zingt

Oei, hoi123, ik had voor deze in mijn boekje al als een zekere 4* genoteerd. Fooled again!

Maar als je niet van dat pionierswerk houdt, maar wel van de herinterpretatie een paar jaar later, check deze dan eens: Jim O'Rourke - Bad Timing (1997)

Staat die als volgende op m’n lijstje!

Ga ik mij eens wagen aan Fahey, moet bekennen dat ik die ook nog niet ken. Hoezo staan al die American primitivism albums niet op spotify though, zo primitief dat ze bang zijn voor streamingsdiensten.

Chabuca Granda - Tarimba Negra (1978)

Op basis van de albumhoes vreesde ik even dat ik moest gaan luisteren naar de Zuid-Amerikaanse versie van Corry Konings, maar het is dat ik Koenr inmiddels een beetje ken en daardoor ook wel blind op zijn smaak durf te vertrouwen, dat ik tóch met goede moed dit album betrad.

Met María Isabel Granda Larco, die de fabuleuze artiesten naam CHABUCA GRANDA draagt (had ook een worstelaar kunnen zijn), is mij weer een kleurrijke bladzijde uit het Peruviaanse cultuurboek te gehore gekomen. Geboren in 1920 en inmiddels al bijna 40 jaar niet meer onder ons, maar Granda heeft wat ik lees een behoorlijke stempel gedrukt op het muzieklandschap in Peru. Immer een vrijgevochten en onafhankelijke artieste geweest, die gewapend met de gitaar de karakteristieke 'working class'-waltz combineerde met Spaanse invloeden en Afrikaanse ritmes. De Muziek van Grande mag tevens als afspiegeling gelden voor de Peruviaans geschiedenis; de Spaanse kolonisatie en de influx van Afrikaanse slaven die dat met zich meebracht.

Haar muziek was feestelijk en de teksten poëtisch en werden al snel een boegbeeld voor de stad Lima. In een tijd dat Afro-Peruviaanse muziek als lage klassen vermaak werd beschouwd, introduceerde Grande deze elementen in haar eigen muziek en was daarmee pionier van de herwaardering voor de stroming. Daarnaast maakte ze, ondanks haar eigen struggles als vrouw in de muziekbusiness, slim gebruik van haar hoog sociaal-economische status om andere artiesten van Afro-Peruviaanse komaf een podium te geven.

Een imposante vrouw dus en dit album is een mooie kroon op haar werk. Elegant maar speels, vredig maar meeslepend. Voor de opnames van dit album reisde Grande af naar Catalonië en werkte daar met Catalaanse producer Julio Seijas en composer en pianist Ricard Miralles. Voor dit project betrok ze ook Caitro Soto, een muzikant van ware Afro-Peruviaanse komaf. Met zijn "ah-ah's" is hij regelmatig te horen door het album, maar op Al Arrullo en Curruñau krijgt hij helemaal de artistieke vrijheid, iets wat heerlijk bijdraagt aan de oprechtheid van dit album en ook de o zo belangrijke rol van Grande als verbinder weer tentoonstelt.

Toegegeven, mijn beheersing van de Spaanse taal is was roestig of zeg maar gerust: er is weinig om te roesten. Gelukkig is daar het internet om de nodige inzichten te verwerven. De thema's zijn aan viering van Peruviaanse Roots, bezinningen van het leven, odes aan steden en schetsingen van romantische taferelen. Om een voorbeeld te geven: "El sereno y la Almudena" is een eerbetoon aan Madrid, “Cardo o ceniza” is opgedragen aan haar Chileense collega en vriendin Violeta Parra, die zichzelf van het leven beroof na een flinke dosis liefdesverdriet.

Een vrouw met een inspirerend verhaal en maker van fijnzinnige, verbindende muziek. Een eer om met haar kennis te mogen maken!

4*

De tipperbeoordeling:

4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,10* - 12,3 / 03 / 03 - niels94
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,45* - 08,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - AOVV
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Deadline: 31 maart 2021

Mooie bespreking, aero! Fijn dat de plaat zo goed is bevallen.

Mijn derde bespreking, een fantastische tip van niels94. Ik kende deze plaat van Tim Buckley al wel, maar het is eigenlijk nooit verder gekomen dan een schuchtere luisterbeurt. Jammer, denk ik dan; gelukkig is daar nu verandering in gekomen, van harte bedankt, Niels!

Het komt vaak een tikkeltje lullig over, vind ik, als de zoon de vader in populariteit overstijgt. Tim Buckley is één van de artiesten die het overkomen is; terwijl hij zelf vooral in het wereldje een gekend en ook wel fel gewaardeerd artiest is, heeft zoon Jeff wereldwijd furore gemaakt met zijn album Grace, en dan vooral zijn hit Hallelujah, hoewel slechts een cover van Leonard Cohen. Nu is lullig misschien niet meteen het juiste woord, want elke vader wil zijn kind wel zien schitteren, denk ik. Er komt echter nog eens het tragische aspect van Tim Buckley’s wel zeer vroegtijdige dood bij (hij was net een paar maanden te oud om nog tot de illustere 27 Club te behoren), zoals bij wel meer artiesten te wijten aan een overdosis.

Dit album is vernoemd de Spaanse surrealistische dichter Federico García Lorca, die zich fel verzette tegen dictator Franco tijdens de Spaanse Burgeroorlog, en in 1936 uiteindelijk zou worden vermoord. Het album bestaat uit vijf songs die op zichzelf kunnen staan, maar ook een mooi, jazzy geheel vormen. De hoofdingrediënten? De onconventionele, uitdagende en spannende instrumentatie; indringende, poëtische teksten; maar vooral: Buckley’s unieke stemgeluid.

Het album opent met het titelnummer, en dat klinkt meteen erg bezwerend, niet in het minst door de zang van Buckley zelf, die zijn stem echt als een extra instrument inschakelt, wat ik bij momenten heus indrukwekkend vind. Ook het orgelspel van John Balkin speelt een belangrijke rol in het neerzetten van het wat dreigende sfeertje (doet me zelfs wat denken aan horrorfilms van het creepy soort), en de wat surrealistische tekst hint ook duidelijk naar de inspiratie van García Lorca. Dit is echt zo’n song waarvan ik denk: Kijk, dit is nu een geweldig effectieve manier om een album mee in te zetten!

Anonymous Proposition is het meest rustige nummer van de plaat, het draagt zelfs iets contemplatief in zich. De bas speelt hierin een belangrijke rol, en zorgt voor een jazzy gevoel, vlak onder de oppervlakte. Buckley’s stem daarentegen maakt soms wel wat gekke bokkensprongen, wat voor een aardig contrast zorgt met de muziek. Hij doet dit over een mooie tekst die zich enige dichterlijke vrijheid aanmeet:

”This time you’ll learn that love is just a slave;
To where your heart beats stronger”

De manier waarop Buckley die woorden er als het ware uitperst aan het eind: meesterlijk!

De volgende song is I Had a Talk with My Woman. In dit nummer speelt Carter C.C. Collins een cruciale rol, door een hypnotiserend ritme aan te geven op zijn conga’s. De elektrische en akoestische gitaar gaan een fijne interactie aan. Dit alles vormt een vruchtbare voedingsbodem voor de zang van Buckley, die andermaal geweldig klinkt. Buckley neemt zijn tijd om de tekst lang en breed uit te smeren, wat de impact van de woorden alleen maar versterkt. Tijdens het refrein (of hetgeen er nog het meest op lijkt, in ieder geval) krijgt de song wat meer pit, en die extra intensiteit blijft prettig hangen tot aan het eind. Buckley gaat tekstueel op eloquente wijze het debat aan met de Almachtige, en uiteindelijk komt het er toch op neer dat je het zelf moet zien te klaren: ”All alone in this cold world”.

Driftin’ klinkt op het eerste gehoor als een liefdesliedje op zijn Tim Buckley’s. De eerste zin alleen al is goud waard: ”When there’s wine in your belly”. Ik weet niet goed waarom, maar die zin staat echt in mijn geheugen gegrift. Na het intro, met een achttal regels, begint de song op melodieus vlak pas echt, met dat heerlijke gitaarloopje waarover Buckley ”I’ve been drifting…” zingt. In dit nummer haalt Buckley ook zijn meest indrukwekkende vocale exploten stoten uit. Ook hier komt het surrealistische karakter van de teksten, al dan niet versterkt door het onder invloed zijn van drank, drugs of wat dan ook, sterk naar voren. Buckley zoekt troost (”I came here to hold and to be held for a while”), ook al weet hij dat zijn geliefde bepaald niet monogaam is, en laat hij dat in niet mis te verstane bewoordingen blijken (”Your sheet reeks of others”). Vooral in het tweede deel, waar het dromerige gitaarspel meer vrijheid krijgt, waan je je in een koortsdroom, maar dan wel eentje van het ontzettend aangename soort. Het is zelden aangenamer verloren lopen dan in deze fantastische song van Tim Buckley.

De rust die Driftin’ in zich draagt, wordt door de afsluiter gelijk weggevaagd. Nervositeit heerst, Buckley hitst de massa nog wat op met zijn capriolen. Tekstueel begint de tekst met een klassieke bluesstructuur, het refrein is dan weer wat vrijer en vinniger van aard. de begeleiding op conga’s werkt andermaal hypnotiserend. De vocale acrobatiek in het middenrif van de song is ook onweerstaanbaar. Buckley gebruikt zijn stem als geen ander, erg uniek, en weet de aandacht onverwijld vast te houden.

Een trip van een kleine 40 minuten. Niets minder dan dat is Lorca, het vijfde studioalbum van Timothy Charles Buckley III. Dompel je onder en geniet.

4,4*

De tipperbeoordeling:

4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,18* - 16,7 / 04 / 02 - niels94
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,45* - 08,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 12,1 / 03 / 03 - AOVV
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Deadline: 31 maart 2021

Ik moet daarnaast wel de spijtige mededeling verkondigen dat ik de vooropgestelde deadline niet ga halen, vrees ik. Oorzaak daarvoor zijn vooral ándere deadlines, die met mijn opleiding te maken hebben. Dit semester valt erg zwaar uit, met tal van projecten (ik ben de tel kwijt), en voor de Paasvakantie begin april hebben we nog wel wat zaken in te leveren. Ik hoop tijdens de Paasvakantie wel wat schade in te halen, en blijf sowieso in mijn vrije tijd lustig verder luisteren, want een gezond evenwicht tussen work en play vind ik ten allen tijde een must.

Hopelijk is hiervoor begrip, maar te mijner verdediging: dit topic heeft wel een beetje een geschiedenis met het verlaten van deadlines.

Monsoon - Third Eye
Getipt door: Cervantes
Genre: Synth Pop / Raga Pop / Psychedelic Pop

Monsoon, actief tussen 1980 en 1982, was hoofdzakelijk het resultaat van het muzikale huwelijk tussen muzikant en producer Steve Coe en de getalenteerde, op dat moment pas 16 jaar oude Britse zangeres Sheila Chandra. Door onenigheid met hun label over de beoogde muzikale richting - het zal ook eens niet - was de band alweer uit elkaar voor in 1983 alsnog hun eerste album uit zou komen. De hierdoor vrijgekomen energie werd door Coe en Chandra vervolgens in een redelijk succesvolle solo-carrière gestopt van laatstgenoemde, eerst via het kleinere Indipop label en later op Peter Gabriel's wereld-label. En waar Third Eye nog een echte pop-plaat is, zou Chandra's latere werk steeds meer richting drone verschuiven en een steeds grotere variatie aan invloeden verkennen. Dat er hier en daar enkele new age muzak smetjes in haar oeuvre zijn te vinden - voornamelijk in de vorm van bijdrages aan compilaties en soundtracks - valt daarbij gemakkelijk door de vingers te zien. Tegenwoordig is Chandra helaas niet meer in staat om te zingen vanwege BMS, maar ze heeft gelukkig een rijk oeuvre achtergelaten.

Op Third Eye wordt voornamelijk een brug geslagen tussen Indiase muziek en Westerse Synth Pop. Een lastige grens om te bewandelen zonder in kitsch-valkuilen te vallen, maar Monsoon slaagt er met verve in. Bij de eerste tonen van opener Wings of the Dawn (Prem Kavita) had ik nog even mijn twijfels - de zang geeft een behoorlijke new agy-vibe af - maar zodra de instrumentatie invalt en het nummer echt begint, hebben Chandra's vocalen me eigenlijk al ingepalmd. Vervolgens neemt ze je 40 minuten lang mee op reis langs haar muzikale visie, terwijl de beekjes links en rechts kalm voortkabbelen en een Bollywood film ergens op de achtergrond geruisloos staat te spelen. Er komt een scala aan ongebruikelijke instrumenten langs (we horen onder meer een celesta, sitar, tabla, accordion en tambura), maar de band lijkt behoorlijk hun best te doen om te bewijzen dat dit niet ten koste hoeft te gaan van de toegankelijkheid van de liedjes. Third Eye staat namelijk vol repetitieve, hypnotiserende en catchy ritmes. "Zou tegenwoordig niet meer zo opvallen" schrijft sq 15 jaar geleden bij het album. En hoewel de fusie van pop en rock met allerlei vormen van wereld-muziek tegenwoordig behoorlijk wijdverspreid is, vind ik dat Monsoon hier nog steeds een behoorlijk fris en eigen geluid brengt. Anno 2021 zou je hier ook gewoon mee voor de dag kunnen komen. Het is eigenlijk ook verbazingwekkend dat de plaat zo coherent klinkt, gezien de variatie aan muzikale elementen en invloeden.

Op hun debuut-EP uit 1981, waarvan enkel Ever So Lonely op dit album terug is te vinden, beslaan de overige drie nummers nog overwegend de Westerse pop-kant van de band. Op Third Eye is de muzikale visie en fusie gelukkig een stuk meer uitgesproken. Zo draait de cover van Tomorrow Never Knows de culturele appropriation handig om en maakt Monsoon er overtuigend een eigen rustgevende en ietwat lome ervaring van. Waar het origineel een beetje als een psychedelische trip voelt, voelt deze adaptatie meer als een stoned-in-het-gras-versie. Relax and float downstream klonk zelden toepasselijker. Muzikaal gezien is het origineel wel wat uitdagender, maar Chandra is een betere en interessantere vocalist dan Lennon. De zanglijnen die Chandra even later op Third Eye and Tikka T.V. (één van de hoogtepunten op het album) over de luisteraar uitstrooit - vooral na een seconde of 50 - klinken dan weer meer als die van Elizabeth Fraser, terwijl andere passages van het nummer me gek genoeg doen denken aan het werk van The Magnetic Fields uit hun beginperiode. Het zal een vergelijkbaar gevoel voor a-typische en toch catchy popliedjes zijn. Qua zanglijnen klinkt de eerste minuut van Eyes daarna echter gewoon als een alternatieve take van Tomorrow Never Knows, maar gelukkig gaat het nummer daarna wel een andere kant op. Ever So Lonely - in 1981 al op single verschenen - vormt het middelpunt van de plaat en is de meest succesvolle fusie van New Wave met Indiase instrumentatie. Voortgedreven door tabla & sitar zweven Chandra's vocalen ongrijpbaar over de luisteraar heen, tot er na 4 minuten een mond-harp mee komt jammen en het nummer daar enkel dansbaarder van wordt. Heerlijke track, met andere woorden.

De 2e helft van het album gaat verder volgens hetzelfde stramien, met vrij weinig variatie tussen de verschillende nummers. Dat is enerzijds jammer, maar het voordeel is wel dat de plaat behoorlijk consistent aanvoelt en nergens inkakt. Het volledig instrumentale Kashmir is de welkome uitzondering op deze regel. De Engelse lyrics zijn over de gehele linie helaas wel vrij matig en het is dan ook jammer dat de Hindi versies van Ever so Lonely en opener Wings of the Dawn (Prem Kavita) het album niet hebben gehaald in plaats van de Engelstalige variaties. Een logische keuze vanuit marketing-perspectief, een jammere vanuit elk ander perspectief.

Maar dat doet verder weinig af aan de magie van dit album. Chandra heeft mij in ieder geval voor zich gewonnen en ik ga ook zeker nog enkele solo-albums van haar checken. Nada Brahma lijkt me een goede eerste stop, maar haar 90's, drony werk lijkt me ook behoorlijk interessant. Third Eye is alvast een fraaie introductie. Het is een bijzondere pop-plaat met een eigen klankkleur, die me net iets te gepolijst en eenvormig is om echt een diepe indruk achter te laten.

Dank voor de introductie tot zowel dit album als Chandra als artiest, Cervantes.

3,6*

De tipperbeoordeling:

4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,18* - 16,7 / 04 / 02 - niels94
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,45* - 08,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 12,1 / 03 / 03 - AOVV
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Deadline: 31 maart 2021

Shiina Ringo - 加爾基 精液 栗ノ花 [Karuki Zamen Kuri No Hana] (2003)
Getipt door: hoi123
Genre: Art Pop / Noise Pop

Goh, Shiina Ringo. Ze kwam op mijn radar ergens in 2006 gok ik - deels dankzij de lofzang van Sven op de albumpagina - maar zoals wel vaker het geval: er was te veel andere muziek om te beluisteren en de aandacht die haar oeuvre ongetwijfeld verdiende, heb ik er uiteindelijk nooit aan gegeven. Terwijl de singles die ik door je jaren heen her en der heb gehoord toch stuk voor stuk behoorlijk tof waren. Gelukkig kan ik deze omissie in 2021 eindelijk recht te zetten. Dank voor het duwtje, hoi123, en mijn welgemeende excuses aan Shiina dat ze zo lang op haar beurt heeft moeten wachten.

Op haar debuut 無罪モラトリアム (1999) kondigt Shiina zichzelf meteen aan als veelzijdige artiest; een muzikale duizendpoot die rock, noise en (J-)pop in de blender gooit en het resultaat vervolgens van een eigen smoel voorziet. Op opvolger 勝訴ストリップ (2000) omarmt ze de noise nog meer en lijkt ze definitief haar eigen pad te vinden. Maar waar die eerste platen nog een klein beetje vast zitten in een rock-keurslijf, zijn daar 4 jaar later op 加爾基 精液 栗ノ花 eigenlijk enkel wat gitaren van overgebleven. Voor de rest is dit toch echt een volle pop-plaat. Inclusief de bijna verplichte - maar hier gelukkig volkomen originele en eigenzinnige - piano-ballad.

Opener 宗教 is elke keer even inkomen. De eerste 3 minuten leunen, ondanks het bescheiden bakje noise, nog iets te dicht tegen de gemiddelde anime-soundtrack-J-pop aan. Als het nummer na 3 minuten echter langzaam begint af te brokkelen tot er bijna niks anders overblijft dan Shiina's stem en een soort vastgelopen beat, weet je dat er een bijzondere plaat aan zit te komen. En vanaf de eerste tonen die de inleiding vormen tot de eigenzinnige, bouncy J-pop waar ドツペルゲンガー bol van staat, is het eigenlijk instant liefde tussen mij en dit album. Na 56 seconden kan dit nummer niets anders dan helemaal uit zijn voegen barsten en alle duizend kleuren pop, die tevergeefs in bedwang werden gehouden, onherroepelijk over de luisteraar heen storten. Kyary Pamyu Pamyu heeft vast goed opgelet als tiener.

Het daaropvolgende 迷彩 voegt vervolgens een jazzy contrabass, een stoïcijnse didgeridoo, wat loslopende drums en een ontspoorde viool aan de mix toe, terwijl Shiina zich als een ware chanteuse naar de voorgrond van dit alles komt slingeren. Uiteindelijk komt een opgestoken aansteker een einde maken aan dit feestje, even snel een sigaret roken voor we verder gaan. En hoewel de schurende, piepende gitaar die na 1 minuut おだいじに binnenvalt klinkt alsof er dan toch weer een stevig rock-nummer ingezet gaat worden, trekt Shiina zich daar gewoon helemaal niks van aan en blijft ze onverstoorbaar haar ballad spelen. Op de achtergrond blijven er tegelijkertijd samples (die klinken alsof ze van de maanlanding afkomstig zijn?) om de aandacht van de luisteraar vragen. Het is een heerlijk tegendraadse combinatie die het nummer een unieke spanning meegeeft en voor de volle duur interessant houdt.

Dit gaat vervolgens net zo makkelijk over in de intro van やっつけ仕事, waar het geluid van een televisie en een stofzuiger de luisteraar bezighouden, voordat de opgeruimde chaos uiteindelijk plaatsmaakt voor een ware Disney-banger die klinkt alsof Akiko Yano en Van Dyke Parks samen de studio in zijn gedoken. Wie beweert stil te kunnen zitten of een glimlach te kunnen onderdrukken bij dit nummer, geloof ik voortaan nooit meer. Het onheilspellende 茎 was de enige track van dit album die ik al kende. Hier vormen een melancholische bass, doorleefde zang en een duister orkest een fascinerend en mysterieus klankspel. Alsof we ineens in een film-noir zijn beland die langzaam richting climax gaat. Het refrein is dan juist weer van een onverwachte schoonheid. Shiina blijkt een meesteres in het uitspelen van contrasten.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. 意識 lijkt even te beginnen als een Stereolab-compositie, maar na 15 seconden besluit Shiina dat ze toch een andere kant op wil. Ze neemt heel even een stapje terug om zich vervolgens, voortgedreven door onder meer bass, didgeridoo, drums en een Japanse dwarsfluit, naar wellicht het meest swingende en zwoele refrein van de plaat te wervelen, waarin ze haar innerlijke chanteuse weer volledig de vrije loop kan geven. Met ポルターガイスト krijgen we vervolgens nog even een hypnotiserende draaiorgel-trip (oké, oké, het is eigenlijk een mellotron) waarvan de melodie in de verte zelfs aan My Favourite Things doet denken. De spitsvondigheid van deze plaat is ongeëvenaard en ik ken weinig popplaten die zo volgepropt staan met creatieve liedjes vol inventieve wendingen.

Het moge duidelijk zijn, deze plaat bevat eigenlijk alles wat ik leuk vind aan pop-muziek. 加爾基 精液 栗ノ花 is speels, eigenwijs, plagerig, met hier en daar een ruw randje en met composities die constant verrassen en verwonderen. Er staan een paar uitschieters op waarvan ik nu al weet dat die nog heel vaak langs gaan komen en wellicht (hoogstwaarschijnlijk) tot persoonlijke favorieten zullen uitgroeien. Shiina's stem gaat bovendien van manisch naar zwoel en van intiem naar speels, zonder dat het haar enige moeite lijkt te kosten. Ze speelt met taal, met de composities en met de luisteraar.

Met 44 minuten en 44 seconden heeft de plaat tenslotte ook nog eens de ideale lengte voor een pop-plaat. Bedankt hoi123, hier ga ik nog veel van genieten in de toekomst. Ik hoopte al dat Shiina in mijn straatje zou liggen, maar bij deze is dat meer dan bevestigd.

4,4*

//

De tipperbeoordeling:

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,18* - 16,7 / 04 / 02 - niels94
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,45* - 08,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 12,1 / 03 / 03 - AOVV
4,00* - 12,0 / 03 / 03 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Shiina

Fijn dat je net zo'n fan bent als ik Koen, had stiekem anders ook wel echt m'n pet opgegeten. Als ik er een had.

Pole - 3
Getipt door: Barney Rubble
Genre: Dub Techno / Ambient Dub / Glitch

De Duitste electronic scene is er een die tot de verbeelding spreekt. Zeker in de '90s stikte het van de artiesten die vol drang zaten om nieuwe wegen te bewandelen en geluiden tot hun uiterste potentieel te rekken. Ik heb als puber nog een staartje meegekregen richting het einde van de jaren '00, toen mijn muzikale reis definitief begon en artiesten als Pantha du Prince en Efdemin op mijn pad kwamen, maar de definitieve prikkel om eens goed tussen al die 90s releases te deepdiven, ontbrak vooralsnog. Barney Rubble spotte dit feilloos tussen mijn stemmen en kwam met Pole aanzetten voor deze editie. Het bleek een schot in de roos.

Dub 'n Bass zou een mooie naam zijn voor de muziek op de eerste drie platen van Pole, het alias waaronder Stefan Betke sinds 1998 muziek uitbrengt. Al zal die benaming wellicht andere associaties oproepen dan de muziek die daadwerkelijk op dit schijfje te vinden is. Rondom deze twee hoofdelementen bouwt Betke echter een fascinerend luisterspel op zijn trilogie. Enkele ver in de mix weggedrukte voice-samples en een kapotte Waldorf 4-Pole sound filter maken het geluidspalet af. Het is alsof die verschillende elementen in een langzame, eindeloze dans met elkaar verstrikt zijn. Zo is Taxi 7 minuten lang behoorlijk minimaal en toch rete-interessant. Het knispert, het kraakt, het borrelt aan alle kanten en de hele compositie ademt, danst, en net wanneer alles even tot rust lijkt te komen, leeft het net zo snel weer op. De voice-samples op de achtergrond eisen af en toe de aandacht op, om vervolgens weer tussen de andere geluiden weg te zakken. Het resultaat voelt een beetje alsof je je ergens onder water begeeft, terwijl je nieuw, vreemd leven & hun natuurlijke symbiose observeert.

Het absolute hoogtepunt van de plaat is Karussell. Deze track bestaat uit vier elementen: een constant geknisper en gekraak, alsof we naar oud vinyl aan het luisteren zijn, de warme, dubby bass die constant meandert en ronddobbert, een aantal diep in de mix verstopte samples (hoor ik daar wat Japans voorbijkomen?) en een geluid wat nog het meest klinkt alsof iemand constant dingen heen en weer aan het schuiven is. Vooral dit laatste element, dit eindeloze geschuif (in mijn gedachte schuift iemand constant kisten over de bodem van de oceaan, verstrikt in een eeuwige puzzel) is zó fascinerend, dat ik de volle 400 seconden probeer te ontcijferen waar ik precies naar aan het luisteren ben. Als het geschuif af en toe ineens intensifieert, maar vervolgens direct weer tot rust komt, klinkt het alsof de persoon in kwestie even bang is om in tijdnood te komen, vooraleer te beseffen dat haast sowieso niet tot de juiste oplossing gaat leiden. Het resultaat is in elk geval dat ik volledig de track in wordt gezogen, keer op keer. Voor ik het weet is het nummer afgelopen en gaat de plaat verder terwijl ik nog steeds probeer te achterhalen op welke zeebodem ik me daarnet heb begeven. Niets dan lof voor Betke voor dit ingenieuze spel van geluiden.

Ik kan alle nummers wel los proberen te beschrijven (keer op keer worden er kleine, verrassende, nieuwe elementen toegevoegd aan het geluidspalet), maar het album vormt - meer nog dan deel 1 & 2 - vooral een geheel. 3 is een warme, gevoelige en zelfs helende trip waar wat mij betreft nooit een einde aan hoeft te komen. Dit zou ik zo live, ergens in een club, willen horen. Een uur lang deze minimale variaties, de diepe, zalvende bassen en het intrigerende geknisper, en ik met m'n stonede hoofd - ogen dicht - de nacht wegdromend en -dansend. Maar, nu dat niet kan, werkt het ook behoorlijk goed als een warme deken om 's avonds in weg te duiken, om na een uur loom je ogen weer te openen en te beseffen dat er eigenlijk nog werk op je ligt te wachten.

Deze plaat is het overigens waard om op vinyl te halen: "with every year the disk (the vinyl variety, not the CD) ages, the real scratches and cracks increase in number. Just like a good wine, Pole vinyl gets more valuable with age." Muziek als levend organisme dus, net als de muziek van The Future Eve die ik de vorige keer op mijn recensie-bordje kreeg. Mocht je deze plaat ooit in een tweedehands zaak tegenkomen, twijfel niet om 'm mee te nemen. En bevalt de muziek niet, dan neem ik de LP met liefde van je over.

3 is wat mij betreft het hoogtepunt van bijzonder geslaagde, eigenzinnige trilogie. Eentje voor de nachtelijke uurtjes, op de koptelefoon. Muziek om je in onder te dompelen, over je heen te laten komen en om de wereld om je heen te vergeten. Ik voel me telkens een beetje herboren als die trip na een klein uurtje weer is afgelopen.

4,1*

De tipperbeoordeling:

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,18* - 16,7 / 04 / 02 - niels94
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,67* - 11,0 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,45* - 08,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 12,1 / 03 / 03 - AOVV
4,03* - 16,1 / 04 / 02 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Dollar Brand - The Journey (1977)

Spirituele jazz kan indrukwekkend zijn, aangezien het dikwijls overkomt alsof de essentie van een persoon ten volste wordt getoond. Die welhaast religieuze intensiteit is indrukwekkend. Bovendien is het enerverend omdat de muziek balanceert op de grens van falen. Is het te hysterisch dan komen de klanken over als het gedwongen ondergaan van een preek. Te beschouwend en monotoon, en de composities voelen aan als een zemelig, theologisch traktaat: saai met andere woorden. Deze plaat helt over naar de tweede valkuil.

Nochtans is de muziek op The Journey geenszins slecht. Het tribale drumwerk tezamen met het stijgende baswerk op Sister Rose doet bijvoorbeeld denken aan Fela Kuti. Deze opener klinkt als een muzikaal feestje: het swingt de pan uit. Ook Jabulani begint frivool voordat het vliegensvlug overhelt naar een dissonante exploratie. Dit extatische stuk kent een prettige bewegingsvrijheid en de ietwat krijsende geluiden van de blazers zijn prettig rauw. Langzaam vloeit deze passage echter over naar een segment waarin bas- en drumwerk de dienst uitmaken. Ofschoon het absoluut virtuoos is, vind ik dit stuk niet bijster interessant. Het haalt de vaart uit de compositie; zeker als het arrangement helemaal stilvalt. De langzame opbouw uit deze stilte kan daarenboven puntiger, hoewel het afsluitende blazergeweld dan wel weer aardig is.

Gelukkig is het beste bewaard voor de tweede plaatkant. Hajji begint met een bezwerende pianomelodie die verder wordt benadrukt door opzwepende drumslagen. Vervolgens worden zweverige saxofoon en de snerpende trompet van Don Cherry geïntroduceerd. Dit creëert een spannend contrast met de ordelijke ritmesectie. Olé van Coltrane komt door deze combinatie direct in het geheugen. De blazers worden steeds uitzinniger; hetgeen de eerste tien minuten voor een mooie escalatie zorgt. De trompet en saxofoonsolo van respectievelijk Cherry en Brand die daarop volgen, vind ik bovendien prettig. Voor een compositie van twintig minuten vind ik Hajji echter te statisch. Een trek door het woestijnland, hoe gedetailleerd ook beschreven, wordt saaiig indien geen oase, kameel of sjeik wordt getoond. Wat ik wil zeggen dat het hypnotiserende effect opdroogt, waardoor ik een verfrissende zijstap mis. Niettemin is het tegendraadse pianospel dat deze compositie afsluit dan wel weer tof en -ach- met zo’n voldoenend einde wil ik veel vergeven.

Al met al geen verkeerde plaat en zeker iets dat ik met plezier kan opzetten. Niettemin vind ik het hier en daar wat al te conventioneel en statisch. Ik zet in deze stijl veel liever een Pharaoh Sanders of een John Coltrane op. Brand overleeft de vergelijking met die grootheden maar nipt. Wel is deze muziek interessant genoeg om verder te grasduinen in zijn oeuvre. Ik dank daarom Koenr hartelijk voor de tip.

3.4*

De tipperbeoordeling:

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,18* - 16,7 / 04 / 02 - niels94
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Koenr
3,67* - 11,0 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 12,3 / 03 / 03 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 12,1 / 03 / 03 - AOVV
4,03* - 16,1 / 04 / 02 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Heren, excuus, voor het eerst de deadline niet gehaald. Ik heb even een drukke periode op werk waarin ik dag in dag uit aan het schrijven ben en als ik dan aan een review voor jullie geweldige tips wil beginnen, dan staar ik naar mijn computer scherm om de conclusie te trekken dat ik even geen inspiratie heb om wéér te schrijven.

Komt er wel aan, maar op ander moment!

Geldt voor mij ook helaas (maar dan studie i.p.v. werk).

Krzysztof Komeda - Astigmatic (1965)
Getipt door: AOVV
Genre: Post-Bop / Free Jazz

Met Krzysztof Komeda (piano) Zbigniew Namysłowski (sax), Tomasz Stańko (trompet), Günter Lenz (bass) en Rune Carlsson (drums).

De veel te jong overleden Poolse jazz pianist Krzysztof Komeda was mij eigenlijk voornamelijk bekend van zijn scores voor films, en dan met name die voor het werk van Polanski (waarvan Rosemary's Baby - die me overigens opvallend veel Current 93 vibes geeft - zijn bekendste is, maar ik wil de ontzettend sfeervolle en speelse score voor The Fearless Vampire Killers hier niet onvermeld laten). Hij was echter ook regelmatig in Scandinavië te vinden, de regisseurs daar maakten maar al te graag gebruik van zijn compositorische talenten. Anyway, hier gaat het over zijn bekendste reguliere plaat, die in de rest van de - minder door film geobsedeerde - wereld nog veel meer status heeft dan zijn scores en in behoorlijk wat allertijden-lijstjes is te vinden. De plaat stond wel ergens op mijn radar, maar had nog niet eerder de weg naar mijn oren gevonden.

De Europese jazz scene in de 60s is interessant. Wél geïnspireerd door (de vrijere) jazz uit Amerika, maar niet direct gestoeld op dezelfde tradities. In plaats van de stevige verankering in de swing en blues die veel jazz in Amerika kenmerkte, was er in Europa meer invloed uit klassieke muziek en Europese folk (een traditie die nog steeds merkbaar is in de huidige jazz-scene, m.n. in Noorwegen). Daardoor was er een stuk meer ruimte in Europa om muziek te maken die echt richting vrije improvisatie ging, zonder al te veel vast te houden aan de traditionele rol van melodie. Een hoogtepunt hierin werd bereikt in 1968 met Peter Brötzmann's Machine Gun, maar een paar jaar eerder werd er in 1 bezwete nacht dus deze 46 minuten aan muziek op plaat gezet. Astigmatic valt eigenlijk netjes tussen die 2 stromingen in. Met een been zitten Komeda en co duidelijk in de Amerikaanse bop traditie, en met het andere al stevig in de Europese free jazz, met enkele passages die klinken alsof ze vooral gestoeld zijn op klassieke muziek - met name in het gevoel voor drama en grandeur dat ze uitstralen.

Nou is de piano in jazz (met name in bop) wellicht mijn minst favoriete instrument en geniet ik doorgaans meer van trio's en quartetten zonder piano, maar tot mijn genoegen speelt de piano hier, ondanks de prominente aanwezigheid van Komeda's naam op de hoes, niet zo'n hele dominante rol. Die rol is eigenlijk met name weggelegd voor de voortstuwende drums van Carlsson en de warme trompet van de nog jonge Tomasz Stánko, die regelmatig aan Miles Davis doet denken qua klankkleur. Bassist Lenz voegt ook de nodige warmte toe aan het geluid, maar vind ik iets kleurlozer in zijn spel.

De A-kant van bestaat uit 1 lange compositie, die begint met een centrale rol voor Komeda's piano, maar waar al snel blijkt dat alle spelers ruimschoots de tijd en ruimte krijgen om te schitteren. Wat opvalt is hoeveel solo's en duetten er voorbij komen. Zo gaan de trompet en drums bijvoorbeeld een duel met elkaar aan, waarna de drums wegvallen om plaats te maken voor de bas, om vervolgens beiden plaats te maken voor een drum-solo, waarna alle overige spelers weer langzaam in komen vallen. Komeda's piano blijft daarbij opvallend vaak op de achtergrond.

De Zweedse B-kant bestaat uit Kattorna, wat eigenlijk gewoon een vrije herinterpretatie is van Komeda's compositie voor de gelijknamige film en Svantetic, een ode aan de Zweedse dichter Svante Foerster. Het filmische aspect van Kattorna is behoorlijk intact gebleven: de combinatie van voortstuwende drums en bas klinken als de soundtrack bij een achtervolging en de zenuwachtige piano van Komeda voegt er vervolgens een extra laagje spanning aan toe. Ik zie meteen de zwart/wit straten uit een Franse jaren '60s flick voor me (de vrijheid in de cinema in Europa destijds sluit goed aan bij de vrijheid die in de jazz werd opgezocht). In Svantetic zijn de is de grootste rollen weggelegd voor Stánko's trompet en Namysłowski's sax, terwijl de bas, drums en piano steeds wel in verleiding komen om mee te gaan, maar toch vooral het nummer zelf in bedwang lijken te houden. Ook hier speelt Komeda's eigen piano een opvallend bescheiden rol - de man lijkt totaal geen last te hebben van een groot ego of enige geldingsdrang.

Wat verder vooral opvalt is hoe veel ruimte er is. Ondanks dat het allemaal behoorlijk geconstrueerd en doordacht klinkt, overheerst er een zeker gevoel van vrijheid en lijken er steeds momenten te zijn voor rust en bezinning. De plaat is afwisselend, warm, doorleefd en bedachtzaam. En wellicht nog belangrijker - de nummers vervelen geen moment. Een mooie kennismaking met Poolse jazz dus. Music for K is mijn volgende etappe.

3,9*

De tipperbeoordeling:

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,18* - 16,7 / 04 / 02 - niels94
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Koenr
3,70* - 07,4 / 02 / 04 - AOVV
3,67* - 11,0 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 12,3 / 03 / 03 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 12,1 / 03 / 03 - AOVV
4,00* - 20,0 / 05 / 01 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

35007 - Liquid, tip van Barney Rubble, krijgt een 3.4*.

Stoner/spacerock uit Nederland, het is blijkbaar een ding. Mijn vorige ervaring die in deze hoek lag was een vrij onaangename kennismaking met The Heads, dus ik kan niet ontkennen dat ik een paar maanden geleden een beetje huiverig mijn eerste luisterbeurt in ging. En nog steeds, spacerock en ik zullen nooit beste vriendjes worden op het gebied van de soundeffecten die zo populair zijn in dit genre. Opener Tsunami mag dan wel het sterkste nummer op de plaat zijn, de gedateerde piepjes die het nummer inluiden zijn wat mij betreft niet gewoon spacey, maar doen eerder denken aan mijn lokale low-budget lasergame-aanbieder. Gelukkig staat daar tegenover dat deze band nogal groovegericht is, en daar best wel goed in slaagt: al snel transformeert het nummer in een kolkende stroom aan noisy gitaargeweld waar ik erg gelukkig van word.

Ook de drie andere nummers wisselt de band gedateerde semi-psychedelische geluidjes (niet zo fijn) af met beheerste jamsessies (best wel fijn) en ongecontroleerde uitbarstingen (erg fijn). Op muzikaal vlak springt er weinig uit, mede door de focus op de groove en de bewust gruizige stonerrockproductie. Dit heeft voordelen en nadelen: aan de ene kant is het me na een paar maanden nog steeds niet gelukt om erg veel verschil tussen de nummers aan te wijzen, aan de andere kant maakt het deze plaat wel een consistente luisterervaring die relatief best voorbij vliegt. Een beetje een middenmoter dus, maar zeker geen onaangename.

Thanks Barney!

De tipperbeoordeling:

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,18* - 16,7 / 04 / 02 - niels94
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Koenr
3,70* - 07,4 / 02 / 04 - AOVV
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,60* - 14,4 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 12,3 / 03 / 03 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 12,1 / 03 / 03 - AOVV
4,00* - 20,0 / 05 / 01 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,68* - 18,4 / 05 / 01 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Waarom ook een deadline plakken op zo'n leuk topic tho? Heb ik nooit begrepen. Gewoon op het gemakje die recensies droppen joh, als het eens past en je inspiratie hebt. Het is geen school toch? Iets om over na te denken wellicht bij een -ongetwijfeld- volgende editie? Dan wil ik ook wel nog es een keertje meedoen, als we er geen deadline op plakken. Die wordt toch nooit gehaald, en dat is normaal ook. Die druk werkt bij sommigen misschien in het voordeel, maar bij anderen weer niet gok ik.

Maar hey, just my two cents i guess. Kusjes!

Goed, probleem daarmee is dat je dan krijgt dat het spel nooit afkomt, waardoor het starten van een nieuwe editie ook weer lastiger wordt - en ik gedij best goed bij een paar Tiptoppers per jaar. Nu is het ook met deadline volgens mij zo dat iedereen lekker z'n tijd neemt (niemand heeft 'm deze keer gehaald), dus wat mij betreft hebben we best een goed evenwicht zo.

Kusje terug trouwens

Niet om kolen op het vuur te gooien maar ik doe volgende editie graag mee. Ik ben vorige keer zelfs maar een week over de deadline gegaan.

Met enorm terugwerkende kracht de tip van Cervantes aan het checken, bloedmooi. Daarvoor bestaat de zin 'beter laat dan nooit'

Tof Jordi, ik volg!

Dit album werd mij een aantal maanden geleden getipt door Cervantes, en groot was mijn verbazing dat het nog niet op MusicMeter stond (evenals het debuut), terwijl de band op RYM toch een bescheiden cultstatus lijkt te hebben bereikt. The Brave Little Abacus bracht tussen 2007 en 2012 twee langspeelplaten uit, in eigen beheer, die zich vooral ophouden in de emo-hoek. Toch doet men daarmee de plaat tekort, want dit is veel meer dan dat. We gaan dus op exploratie!

De albumhoes wist me meteen te intrigeren. Een grofkorrelige, amateuristisch genomen foto van een man wiens gezicht in een pijnlijke plooi wordt gehouden (is dit bezieler Adam Demirjian?), met op de achtergrond een verlaten tankstation, zo lijkt het wel. Het beeld ziet er wat desolaat en knullig uit, en wekt eerlijk gezegd mijn interesse én sympathie.

Opener Pile! No Pile! Pile (meteen de eerste intrigerende titel in een hele reeks) is zonder meer schitterend, met erg intense, wat snerpende vocalen die me enigszins aan Billy Corgan van Smashing Pumpkins doen denken. De trompetjes zijn ook een erg sfeervolle toevoeging. Please Don't Cry, They Stopped Hours Ago. heeft dan weer een elektronische vibe, en klinkt wat rommelig. Ietwat ontnuchterend na die opener, eerlijk gezegd. Het tweede deel van de song is een pak rustiger; dat gemoedelijke sfeertje en de schelle, emotionele zang klinken verrassend compatibel. In de laatste minuut worden we getrakteerd op een ultieme uitbarsting.

De overgang naar het volgende nummer, Boy's Theme, is naadloos. Dit lijkt me vooral een sfeerschets te zijn, maar dan wel een erg fraaie. Rust primeert, en dat mag al 'ns. A Highway Got Paved Over My Future, I Drive It Getting to School. is, ondanks zijn dramatische titel en opvallend hyperactief intro, een wat onopvallender nummer, en haalt niet de intensiteit van de beste songs op dit album. Slecht klinkt het echter allerminst; een wat grijze track, maar prima op z'n plek hier!

The Blah Blah Blahs begint met wat bliepjes, maar mondt uit in een stevige song met een knappe tekst over palaveren om het palaveren, lijkt het wel. "It's these ideas that waste all my time!", luidt de wat nihilistische boodschap, en daar zit zeker iets in. Het outro gaat verrassend genoeg meer in de richting van ambient. Sfeer is absoluut nog steeds één van de sleutelwoorden.

Can't Run Away is het langste nummer van de plaat en begint rustig, maar de onderhuidse spanning is werkelijk te snijden. De snerpende stemmen vertellen een verhaal dat eerder lijkt te bestaan uit een reeks losse impressies, maar toch ook coherent overkomt. De lotgevallen van een onzekere tiener/jongvolwassene, met alles wat er bij komt kijken, inclusief verlatingsangst ("Unlike running water, can't run away"; mooie uitdrukking!). De laatste twee minuten vormen een (wat te) lange ambient-outro.

Hoewel er niet meteen inspiratie leek te zijn voor een titel (dit nummer zou voortbouwen op het titelloze nummer dat op hun eerdere split met ene Matt Aspinwall stond; ik weet het, klinkt allemaal nogal obscuur), was die er duidelijk wel voor de tekst, die zelfs wat filosofische trekjes vertoont: erg boeiend om te bestuderen. instrumentaal is het ook erg in orde, de trompetjes komen ook weer aan bod en vormen, ik val in herhaling, écht een geslaagde additie. Aubade (Morning Love Song) duurt amper 2 minuten, maar is wellicht m'n persoonlijke favoriet. De bridge ("In the morning I'll be fine") is wondermooi, en maakt me vrolijk en droevig tegelijk. Het outro klinkt ook wat escapistisch ("Let me bathe amidst my ignorance..."), en verwijst ook naar een eerder nummer op de plaat. Everything's connected...

It's Not What You Think It Is is niet wat je denkt dat het is (grapje), maar wel weer een wat onopvallender tussennummer. Solide blijft het zeker wel, deze band wist gewoon een hoog niveau te halen en vast te houden. De song die hierop volgt, is een fraai, kleinschalig instrumentaaltje, vooral in functie van de sfeerzetting, denk ik. Het klinkt wat rommelig, maar daardoor net charmant. Wat opgaat voor het hele album, trouwens.

Bug-Infested Floorboards—Can We Please Just Leave This Place, Now. (weer zo'n geweldige titel!) is naar verluidt geïnspireerd door een verhuis van een vriend van Demirjian, waar hij zelf een handje toestak. Lekker overstuurd nummer, zowel qua zang als instrumentatie, met ook wel wat rustpunten en en fraaie rol voor de accordeon, als ik me niet vergis. En dan zijn we reeds bij de afsluiter gearriveerd, met een toffe Pink Floyd-referentie in de tekst. Het nummer begint wat onderkoeld, maar de spanning wordt op knappe wijze stelselmatig opgebouwd.

Wat is nu mijn conclusie betreffende deze plaat? Wel, ik vind het een plaat met heel wat troeven. Het cultgehalte van de band, de intensiteit van de zanger, het vernuftige web van teksten die constant naar elkaar lijken te verwijzen, de rijke en creatieve, dynamische instrumentatie: ja, ik kan wel begrijpen dat dit een RYM-underground-classic is!

3,9*

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,18* - 16,7 / 04 / 02 - niels94
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Koenr
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 07,4 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 14,4 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 12,3 / 03 / 03 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - AOVV
4,00* - 20,0 / 05 / 01 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,68* - 18,4 / 05 / 01 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Nog twee te gaan!

Gard Nilssen's Supersonic Orchestra - If You Listen Carefully the Music Is Yours (2020)

De jazz die ik het liefst beluister, combineert dissonanten met strakke ritmiek. Dit soort muziek duwt de luisteraar consequent richting een audiodraaikolk, zonder dat je volkomen aan je lot wordt overgelaten. Deze plaat kan als voorbeeld dienen. Het bevat een liveshow waarin de voornoemde balans perfect wordt aangebracht.

Deze tip van niels94 is dan ook een schot in de roos. Het overtuigt vanaf het eerste moment. Zo opent Premium Processing Fee met een welhaast Charles Mingus’achtige orkestrale manie. Het sterke, swingende drumwerk is opvallend tribaal van karakter. In samenhang met de bezeten blazers creëert dit een chromatische chaos. Spannend! Dat de muzikanten sterk samenwerken blijkt vervolgens op een fluwelen nummer als Botteknot/ Elastic Circle. Aanvankelijk mysterieus en zweverig, maar let op de blazers; die lopen steeds meer buiten de pas! De tonen worden uitzinniger, maar de uitbarsting wordt nog even uitgesteld. In een bedachtzame passage vestigen de scheurende tonen van de saxofoon een ongemakkelijke sfeer. Een vooruitsnellende swing, is gelukkig het starteken voor een extatische frivoliteit.(Ben ik nou gek, of herbergt dit arrangement een Zappasnor?)

Wat mij, na afloop van dit album, nog het meest bijblijft, is de smaakvolle terughoudendheid. De muziek heeft voldoende tijd om te ademen, maar voorkomt verveling door bondigheid. Zelfs de drumsolo’s aan het begin van The City of Roses en Bytta Bort Kua Fikk Fela Igjen zijn smaakvol. Ook de chaos wordt consequent gecontextualiseerd door de composities. Hoewel goed is nagedacht over de spanningsbogen, kent de muziek nog steeds een spontane energie die aanstekelijk is. De muziek is niet overdreven cerebraal. Ook deze balans-tussen hart en hersens- is perfect aangebracht.

Deze plaat bevat kortom muziek die de aandachtige jazzliefhebber zich snel eigen zal maken. Het is een live-album dat de pan uitswingt en dat het volle uur spannend blijft. Top!

4.7*

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,28* - 21,4 / 05 / 01- niels94
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Koenr
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 07,4 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 14,4 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,25* - 17,0 / 04 / 02 - Barney Rubble
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - AOVV
4,00* - 20,0 / 05 / 01 - Koenr
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,68* - 18,4 / 05 / 01 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Precies dit. Nilssen houdt de chaos strak in de hand, enigszins paradoxaal. Ik moet hem ook echt weer eens luisteren, heerlijke trip. Tof dat hij jou zo goed bevalt!

Ik heb het hier volledig laten afweten. Maar mijn laatste drie besprekingen komen er zeker nog aan.

Als mensen dat willen, schrijf me maar op dat ik hier in het vervolg ook aan meedoe. Ik heb nog mega veel te ontdekken (zelfs obvious ones). Zelf niet zoveel albums gerated, maar wel veel albums waar ik misschien één van de enige of in sommige gevallen enkele tientallen stemmen ben dus in dat opzicht iets gemakkelijker om een album aan te raden ipv een film.

The Casualties - On the Front Line (2004)

Ik denk dat menig muziekliefhebber het volgende procedé herkent. Wanneer je pas begint met het beluisteren van muziek, heb je een duidelijk beeld van welke genres je leuk vindt en welke je verafschuwt. Na verloop van tijd ontdek je echter goede muziek in scenes die je reeds had afgeschreven. Wat rest is een vaag kansspel. Op basis van het artwork en de beschrijvingen van andere users probeer je een indruk te vormen en een kans te wagen. Punk was voorheen een genre dat ik resoluut uit de weg ging, maar hier en daar kent het albums die ik kan waarderen. Deze tip van AOVV had niettemin de schijn tegen. Helaas bedriegt deze schijn ditmaal niet.

Het geluid van de plaat is nochtans niet onaangenaam: snel gitaarspel, rommelende drums en kroeggeschreeuw. Af en toe horen we wat kleine gitaarsolo’s zoals in The Casualties Leaders Of Today. Wat mij echter met name in positieve zin opvalt, is het bas-spel: strak en donderend. Als ik een compositie tijdens een CSL-sessie was langskomen, had ik er geen probleem mee gehad. Desalniettemin staat deze plaat mij na een paar nummers tegen. De monotonie blijkt een ergerlijk element dat het volledig beluisteren van het album frustreert. ‘Daarenboven vind ik de muziek saai omdat het er naar mijn smaak instrumentaal weinig opzienbarends gebeurt.

In dit verband moet ik denken aan een bericht bij John Miles’ Rebel waarin - mijns inziens te binair- liefhebbers van muzikaal vakmanschap en van muzikale oprechtheid werden gedifferentieerd. Desondanks klopt dit onderscheid in zoverre, dat ik de bedoeling en lading van muziek pas interessant vind indien de arrangementen op enige wijze opvallen. On the Front Line’ is dan ook geen slechte plaat, maar het is echt mijn ding niet.

Ik hou het op 2.6*

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,28* - 21,4 / 05 / 01- niels94
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - Koenr
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Cervantes
3,60* - 14,4 / 04 / 02 - Barney Rubble
3,40* - 10,2 / 03 / 03 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - AOVV
4,00* - 20,0 / 05 / 01 - Koenr
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,68* - 18,4 / 05 / 01 - hoi123
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94

Jammer dat 'ie niet bevalt, Barney Rubble, al had ik dit enigszins verwacht.
Ik kan je deels volgen, maar bij mij komt er wellicht wat jeugdsentiment bij kijken; ik heb hen enkele malen live mogen aanschouwen, een jaar of 10-12 geleden.

Toch tof dat je het hebt geprobeerd!