Sirenia - At Sixes and Sevens (2002)

deze band is ook geweldig,,de dinge die hun door elkaar mixen is *one of a kind* 4.5*

Jammer dat (met uitzondering van het laatste) de nummers allemaal zo'n 6 minuten duren. Echt bijzonder vind ik het ook nog niet, ik denk dat ze nog wel beter kunnen.
De sound bevalt me wel. Ga zeker hun nieuwe album nog wel eens luisteren.

Jemig, wat moet ik hier nou van zeggen... Meridian is nog steeds een absolute toptrack, maar de rest kan mij maar matig boeien.
Door het bijzonder sterke begin en het redelijke einde toch nog een krappe 3.

Super-album. Alle ingrediënten die Tristania zo goed maakten toen Veland nog in de band zat, maar dan weer een stukje verder uitgebouwd. Een album die waarschijnlijk niet meer overtroffen zal worden, wat dan wel weer meteen jammer is. Met de opvolgers hebben ze dit ook niet overtroffen naar mijn idee. En ze zitten natuurlijk in een wat andere richting nu, nog steeds lekkere muziek, maar dit ligt meer in mijn straatje.
Met dit album was ik toch wel compleet om richting het gothic-achtige en vooral het grunten waar ik voorheen niets van moest hebben.
Alles klopt aan deze plaat en het laatste nummer, de "ballad" is ook onaards mooi.
Inderdaad, de mix doet het hem.....snoeiharde gitaren, grunts, de hemelse vrouwenstem, de tempowisselingen, het vioolwerk.......alles.

Ik zal eens gaan zoeken naar dit album want jullie hebben mij nieuwsgierig gemaakt
Alle ingredienten toen Veland nog bij Tristania zit, klinkt erg interessant. Ja ik moet me eens in deze band gaan verdiepen.

Een echte goede album, alles wat een goede death metal maakt zit er in, grunts, violen, piano, dubbele basdrum, heldere gitaarrifs en een mooie vrouwelijke vocals en natuurlijk opera stemmen
Openingsnummer is een muur van geluid waar alles erin inzit,
doorbijten, en daarna begint het moois

heerlijk gewoon weg, en zowaar een lovesong met A shadow of your own self ...En als absolute uitsmijter, het schitterende In Sumerian Haze,alsof je in een bootje zit op een meer omgeven door mist......prachtig gewoon weg

Volgens een bevriende "kenner" zijn alleen de eerste twee albums van Sirenia echt de moeite waard. Bij het beluisteren van deze CD moest ik regelmatig aan Trail of Tears denken. Dat komt doordat er dan wel een zangeres in de band zit, maar de zang toch wordt overheerst door een gruntende meneer. Gelukkig biedt Sirenia wel meer variatie in de muziek en wordt niet krampachtig een "wall of decibels" neergezet. Door de kunst van het weglaten toe te passen onstaan er ook mooie sfeervolle momenten en zodoende waardeer ik dit net wat meer dan Trail of Tears.

Ik heb dit album al een tijdje inmiddels. Een winkel had hem nog, gelukkig. Sirenia pakt de draad van Tristania's Beyond the Veil op in dit meesterwerk. Er valt niet over te twisten dat dit album een klassieker is en geen tweede keer gemaakt kan worden. Top, top en top!

Gevariëerd debuut, een mengeling van allerlei stijlen binnen de metal met hier en daar zelfs wat Depeche Mode-invloeden. Zo goed als opener Meridian wordt het album daarna niet meer, maar er is voldoende kwaliteit te horen. Op later werk zou de band steeds meer voorspelbaar en eenzijdig worden, maar hier klinkt alles nog fris en fruitig.

Dit "vervolg" op Tristania is eén degelijk geproduceerd en gespeeld album, maar mist wat mij betreft wel wat als je het vergelijkt met "Widow Weeds" van Tristania. Lekker album, maar eigenlijk meer van hetzelfde. 3,0

Aan de nummers ligt het niet. Die zijn sterk zat. Ook de productie is dik voorelkaar. Alleen dat constante grunten trek ik niet. Anders had het album een dikke 4 gekregen.