Jon and Vangelis - Short Stories (1980)

In het kader "zet eens een oude lp op" belande deze op de draaitafel. Dit eerste album van Jon & Vangelis begint gelijk goed met Curious Electric. Eerst de bombast van Vangelis en daarna even het gevoel of Jon de tv van binnen aan het controleren is. En ten slote dat magistrale einde. De combi Each and Everyday/Bird Song is een mooi gevoelig liedje wat me een gevoel van hoop geeft. Het doet me daarnaast beseffen dat het leven kort is, dus maak er wat van. Hoe vaak ik I Hear You Now heb gehoord in mijn leven weet ik niet meer, maar wat blijf het goed. Het doet me nog steeds zweven. En dan is daar dat hoopgevende The Road. Het doet me denken aan een preek waar je wel wat aan hebt.

Far Away in Baagad begint met een stem oefening van Jon. Hierna volgen wijdse klanken van Vangelis die later iets statigs krijgen. De tweede combi op dit album, Love is/One More Time is een fijn liedje. Het is passievol en subtiel te gelijk. Thunder begint haast op een sprookjesachtige wijze. Het is net of Jon me een verhaaltje voorleest. Even wordt het bombastisch waarna deel twee volgt van het sprookje. En dan is daar echt veel te snel het einde van dit album met het schitterende A Play Whithin a Play. Vooral als hierin Vangelis even gas geeft kom ik even los van de aarde. Waarna ik weer keurig wordt neergezet in een wereld vol filosofie.

Ondanks een hinderlijke tik die me even uit mijn concentratie hield heb ik wel genoten van dit duo. Daarom ga ik nu de plaat poetsen en kom later terug om me stem voor dit album beter te bepalen.

Debuut album van deze 2 giganten, vooral Vangelis vind ik op dit album musiceren op eenzame hoogte, zijn hele trukendoos komt voorbij.
Het album vliegt alle kanten op wat betreft dynamiek; harde en zachte, en soms snoeiharde momenten wisselen elkaar af. Wonderlijke combinatie deze 2 artiesten, de stem van Jon past goed bij de rijke klanken van de meester Vangelis.
Het enige mindere nummer vind ik The Road, de rest gaat er bij mij in als zoete koek, geweldig.
Hoogtepunten zijn voor mij Curious Electric ( wat een opener! ), Each and Everyday/ Bird Song, Far Away In Bagaad, One More Time en A Play Within A Play. I Hear You Now is de enige hit op dit album.
Voor mij is dit eerste album toch wel de beste van allevier, op de voet gevolgd door Private Collection.
De door Vangelis zelf geremasterde versie klinkt wat helderder, al is er soms wat teveel extra echo of reverb toegevoegd naar mijn smaak.
Kortom, volop genieten.
Dit album was voor mij de eerste kennismaking met Jon Anderson, waarna de ontdekkingsreis van Yes begon.