Tim Hecker - Virgins (2013)

Zeer verwonderlijk dat er nog geen enkele reactie is geplaatst bij dit album. Hallo! Een nieuwe Tim Hecker. Ja! Die dronekoning die met zijn laatste releases op MuMe gewoon 75 tot 100 stemmen genereerd.

De eerste track Virginal II is al vrijgegeven en zou toch al genoeg moeten zijn om wat meningen te doen vormen.
Naar Heckers eigen zeggen een plaat geinspireerd door oude minimal music en laten we niet lullig doen en dan maar gewoon Steve Reich noemen. Met een beetje hulp van Valgeir Sigurðsson en Ben Frost (duidelijk hoorbaar) is dit misschien wel Heckers meest uitgesproken plaat, waarop zeker in de eerste helft, veel meer ruimte wordt gegeven aan het geluid op zichzelf.

Veel weinig verhullend kerkklok'gepingel' omgeven met drones en her en der een bak noise. In veel opzichten klinkt dit ook als Heckers gig in Tivoli afgelopen december. Het extreem diepe laag kwam daar ook erg goed tot zijn recht. De tweede helft is wat vertrouwder en rustiger dan het intense eerste deel van het album.
Nog geen oordeel, maar tijd voor wat ruchtbaarheid is het zeker.

Maak je geen zorgen, staat reeds te wachten op een luisterbeurt! En deze man stelt nimmer teleur, dus heb er weer intens veel zin in.

Geniaal.

Met namen als Steve Reich, Ben Frost en Valgeir was ik al verkocht voordat ik een noot heb gehoord. Blinde aanschaf .

... en nu BNM op Pitchfork

De recensies die ik heb gelezen maken me zeer benieuwd naar het album.

Net voor de eerste keer beluisterd en ik vond het erg mooi. Virgins voelt echt aan als een avontuur waar je gelijk compleet ingezogen wordt. Op sommige momenten heeft de muziek echt iets onaangenaams en op andere momenten is het juist weer heel melodieus. Bij Stab Variations moet ik denken aan de gitaarmuren uit een andere wereld van Kevin Shields. Qua drone ben ik een enorme beginneling, maar dit smaakt naar meer.

Ja , mijn eerste indruk is ook positief. Het is voor het eerst ook eens een cultuurschok. Tim Hecker heeft de afgelopen albums zijn kenmerkende geluid weten te perfectioneren met "Ravedeath 1972" als hoogtepunt en slaat nu een andere weg in. Er is veel meer ruimte voor ritme en 'echte' instrumenten en vooral gewoon veel meer 'ruimte' in de muziek.

Jo wat een gave muziek. Ik las in een interview dat hij het slopend vond om te maken; urenlang in de studio al die partijen op elkaar stapelen zodat het precies juist was; kan ik me goed voorstellen; als je daar even bij stilstaat wordt het nog intenser.

Heel indrukwekkend. Weelderige combinatie van bijna ritmische stukken, drones, digitale ruis en synthesizers versus vele lagen akoestische klanken. Schitterend die saxofoon (als ik het goed hoor) op Live Room Out. Alvast 4*, en dan moet ik m nog op de koptelefoon checken!

Synth op 3.30 in Virginal I, prachtig haperend pianostuk van Black Refraction, heel Stab Variation, Genoeg moois op dit album te vinden.

Klinkt na twee keer luisteren erg fijn.

Ik heb het gevoel dat Hecker hier soms Oneohtrix aan het na doen is, zo'n track als Amps, Drugs, Harmonium bijvoorbeeld. Ik hou niet zo van dat fragmentarische.
Dit haalt het niet bij Harmony in Ultraviolet en An Imaginary Country wat mij betreft.

Noujah, R Plus Seven is geproduceerd door de engineer van de laatste Hecker albums en daarnaast afgemixt in de studio waar ook de laatste 2 Heckeralbums zijn geproduceerd en gemixt. Hecker die OPN nadoet vind ik dan wel een beetje kort door de bocht

Ik hoor het er ook totaal niet in terug, en beiden staan voor mij in de top 10 van dit jaar... Hoezo lijkt dit ergens op? Bedoel je de structuur en de opbouw van de stukken?

Misschien omdat ze vorig jaar ook samen een plaat hebben gemaakt

Tim Hecker & Daniel Lopatin - Instrumental Tourist (2012)

In eerste instantie afgeschrikt door het label elektronica, maar deze plaat is veel meer dan dat. Een muzikale luistertrip die alle kanten op schiet en maar blijft fascineren.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Tim Hecker - Virgins - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Vooraf keek ik heel erg uit naar dit album. En ik vind het op zich ook wel een mooie plaat.

Maar Tim Hecker wordt wel steeds meer een "One-Trick-Pony". Na Ravedeath had ik toch wel een verandering gehoopt, zag dat toch wel als een soort Opus.
Maar het mocht niet zo zijn.
Gelukkig dat ik geen 38 voor de plaat heb betaald en hem voor veel minder heb kunnen krijgen.

Omg, ik dacht dat ik de enige was.

Nee hoor, ken wel meer mensen die Tim Hecker al langer als one-trick-pony bestempelen (doe ik zelf ook al enkele jaren, vooral na hem meerdere malen live te hebben gezien valt het heel erg op).

Los daarvan vind ik wat hij doet over het algemeen wel mooi hoor.

Nu geraak ik ontmoedigd om deze te proberen
Ken enkel Harmony in Ultraviolet en vind dat een absolute top album.

Ik vind Virgins toch echt een stijlbreuk met zijn eerdere platen, dus ik begrijp de opmerking over de 'one trick pony' niet helemaal.

Stijlbreuk?
Wat is het laatste album dat je van hem hebt gehoord voor deze?

Enige twee albums die echt afwijken zijn Haunt Me Haunte Me en Radio Amor. Met Mirages gaat ie al meer in de richting van dit geluid en op Harmony in Ultraviolet zet dat echt hele maal in. Enige verandering is de gebruikte input.
Virgins is onmiskenbaar een Tim Hecker album waar het bij de eerste minuut gewoon al weer helemaal als bekend terrein klinkt.

Eeh, allemaal? Niet dat ik wil ontkennen dat ik Tim Hecker niet aan het werk hoor, want daarvoor zitten er teveel elementen in die onmiskenbaar zijn voor hem. Maar ik hoorde bij ravedeath een Tim Hecker die zijn stijl 100% meester was geworden; alle elementen vanaf Haunt Me tot en met An Imaginary Country kwamen op die plaat aan bod. Virgins vind ik beduidend anders klinken, veel meer gericht op akoestische instrumenten en andere ritmes. vergelijkingen met Steve Reich kom je op meerdere sites tegen, en dat is zonder meer een stijlbreuk met alle platen tussen Haunt Me en Ravedeath. Het eerste nummer is inderdaad bekend terrein, maar die paden verlaat hij sterk met Live room (met Ben Frost), tot en met Stab Variations. Nee dit vind ik wel degelijk een stijlbreuk met zijn eerdere werk.

Ja dat van Reich heb ik ook op verschillende plekken terug gezien, is mooi gekopieerd uit de liner-notes. Als er in de liner-notes Stockhausen had gestaan had dat in al die recensies gestaan dus zegt totaal helemaal niets.
Ik heb vorige week gewoon, omdat het kan, een aantal Hecker albums achter elkaar gedraaid (waaronder dus ook deze) en ik hoor dan toch echt te weinig verschil met de voorgangers.

Heb hier weinig woorden voor, gewoon ondergaan en je fantasie op hol laten slaan. In Live Room worden nachtmerries beleefd, in Live Room Out lijkt de rust weergekeerd… Het is de soundtrack bij een film die je zelf moet maken. Dit is m'n eerste kennismaking met de man z'n oeuvre maar krijg toch wel zin om er meer van te ontdekken. O ja, nog gauw een eervolle vermelding voor de mooie eenvoud van Black Refraction...

Tijd voor een score? Hallo!

Eergisteren live tijdens Today's Art, gaat het brandalarm af.

Ik wilde hem zien, maar goed dan dat ik niet ben gegaan donderdag

Ging volledig mis, speakers vielen uit, hij zat er niet lekker in en toen nog eens het brandalarm. Ben Frost, Nils Frahm, SOHN en Kiasmos (o.a. Olafur Arnalds) deden het een stuk beter. Je geeft dit album 2,5* Ducoz, vanwaar toch de wens hem te willen zien?

Zaken veranderen, stem is van een tijdje terug. Frahm en Kiasmos zag ik ook, laatste vond ik wat gewoontjes als je ziet wie er in spelen..

Wat is Live Room een fucking geniaal nummer. Absoluut de uitschieter van dit album, want voor de rest is het aardig maar niet geheel mijn ding.

Soundtrack van de waanzin Waanzinnige schoonheid dan.

De zoveelste voltreffer van wonderkind Tim Hecker. Wat een pracht en praal!