Thomas Dybdahl - One Day You'll Dance for Me, New York City (2004)

Een ander geweldig album van Thomas Dybdahl. Ik heb deze na de overweldigende Science, ook One Day You'll Dance For Me in huis gehaald. Ook dit is weer een pareltje geworden van de Noorse singer/songwriter. Voor mezelf vind ik dit album tegenover Science moeilijk te vergelijken. Momenteel ben ik al langer naar Science aan het luisteren, dan naar dit album dus misschien heb ik niet het volledige recht om te zeggen dat ik Science beter vind. Hoewel dit album heerlijke nummers bevat, vind ik de tijdsduur erg scharig. 38 minuten waar je ook nog ruim twee á drie minuten moet van af trekken in verband met het laatste nummer die een stilte van een aantal minuten bevat. Naar mijn mening is dus de tijdsduur van het album een flink minpunt. Daartegenover staat weer dat de overige nummers nóg beter klinken dan Science. Maar nogmaals, dit album heb ik minder gedraait dan haar opvolger. Voor nu geef ik ze allebei een gelijke stem.

Mooie warme melancholiek is wat de heer Dybdahl ons voorschotelt. Alhoewel, heer? Dybdahl moet wel een oude geest in een jong lichaam hebben met zulke hartverscheurende muziek (hij is pas 27 jaar).
Alleen al de opener One Day You'll Dance For Me, New York City weet je gelijk te bedwelmen en daar gaat hij gewoon mee door tot aan het laatste nummer Piece (pt. 1 & 2).
Hiertussen een hoop warm orgel-geluid, prachtige stem, fraaie backing-vocals, rustig gitaarspel, strijkers en piano.
Nee inderdaad niet veel nieuws, maar toch weet Dybdahl te overtuigen door een bepaalde kracht die er van uit zijn songs opgaan.
Iets wat b.v. ook Ray LaMontagne goed voor elkaar weet te krijgen (met wie ik deze zanger graag vergelijk).
Net even meer favoriet dan That Great October Sound of Science, de andere 2 albums die ik ken. Nu Stray Dogs nog!