Henry Cow - In Praise of Learning (1975)

Sterke expressionistische plaat van Henry Cow. Prachtige zang en fantastische onheilspellende muziek die doet denken aan oude horrorfilms. De muziek voelt aan als een plaat uit de Canterbury scene en vooral als een kruizing tussen Soft Machine en Frank Zappa. (als op bijv. Uncle Meat) Chaotische en kakafonische nummers als Beginning en Morning Star en de fantastische jam Living in the Heart of the Beast zijn fantastische composities. Jammer dat deze band compleet genegeerd lijkt te zijn door de media. (correct me if I'm wrong) Voor nu 4*, maar de plaat maakt zeker kans op meer. Voor de liefhebbers van Canterbury kan dit nog eens een leuke ontdekking zijn.

Ps. Waar blijven je motivaties citizen?