The Rolling Stones - Hyde Park Live (2013)

Eigenlijk hadden ze direct na Tattoo you moeten stoppen. Als ze dat hadden gedaan had hun status tot in de hemel gereikt. Vergelijkbaar met de huidige legendarische status van die andere groep. Maar ze zijn helaas veel te lang doorgegaan.
Eens waren de Stones toch pure vieze en vuige Rock and roll. Maar vanaf de jaren 80 is het imago en de muziek veranderd naar mainstream. Waardoor wat mij betreft de Stones vanaf dat moment zichzelf overbodig hebben gemaakt. Ze zijn te ver af komen te staan van hun eigen oorsprong.
Hyde park live gaf wel mooie en soms ontroerende momenten. Zeker toen Mick Taylor op het toneel kwam en Bill Wyman niet te vergeten. Maar wat zijn ze allemaal oud geworden. Maar ja...Bill Wyman loopt al tegen de 80. Oude rockhelden beginnen nu ook een symbol van vergankelijkheid te worden, ook de eigen.

Tattoo You was in elk geval nog een album die er toe deed. Ondanks dat het vrijwel allemaal 70's leftovers waren, is het een heel aardig geheel.
Maar live werd het eigenlijk al steeds minder. Zeker in ''82'' waar de band zich haastig door de nummers heen ploetert en de originelen nooit meer worden overtroffen. In hun hoogtijdagen deden ze dat op goede avonden met gemak.
In ''89'' traden ze opnieuw op en met behulp van wat sessiekrachten werden er behoorlijke versies neergezet, maar toen was het al niet meer The Stones die ik graag wilde horen.
Te netjes, te veel visueel spektakel en de essentie ver te zoeken. Die lijn werd doorgezet en het heeft mij nooit meer kunnen bekoren. Reden ook dat ik niet meer de behoefte had om een concert bij te wonen. De goede Stones hadden iets dreigends,waren rauw en donker en gemeen.
En dan ineens is dat weg. De groep staat er nog, maar krijgt opvallend veel steun van de backinggroep om alles maar recht te breien, want dat is gewoon wat er al jaren aan de hand is.
De riffs zijn er nog, maar feitelijk is het een rommeltje. Dat rommelige hadden ze altijd al, maar het begint nu echt zijn tol te eisen.

Maar zolang het publiek komt en blijft toenemen is het voor een band met de status van The Stones kennelijk moeilijk om een keer afscheid te nemen.
Succes is verslavend kennelijk, maar het had inderdaad beter geweest als ze eerder hadden gestopt.

Bill Wyman doet helemaal niet mee. Vraag me af of je dan wel echt gekeken hebt?

Ik vergiste mezelf met een concert in Londen, in 2012. Daar stapte Bill Wyman tijdens It's only rock and roll met zijn bass het podum op.

Niet mee eens . Ze zijn het levende bewijs dat je als 70 jarige niet achter de geraniums hoef te gaan zitten. Het optreden op Pinkpop was misschien een veilige best off maar het stond nog als een huis. Zelfs Keith Richards (een paar jaar geleden toch bijna afgeschreven) speelde prima op zijn typisch rommelige manier. Het plezier op het podium was duidelijk zichtbaar van de heren. Ik vind ze juist een voorbeeld. Dat ze geen of nauwelijks opnames maken mag je ze niet kwalijk nemen. De Stones, McCartney, Starr, Ray Davies, The Who, Neil Young, Roger Waters. Allemaal mannen die 50 jaar geleden als bejaard zou worden versleten en juist deze generatie laat nog regelmatig geweldige optredens zien.

Mee eens,en.... ben blij dat deze (nog) levende legendes nog steeds optreden,
geniet nog steeds bij concerten van deze tijdloze !!!! artiesten

Ik ben dus die Stones fan die vond en vind dat ze hadden moeten stoppen bij hun 40-jarige jubileum. Die tour met optredens in stadions, arena's en club's (Vredenburg: I was there!), zou een fantastische afsluiting zijn geweest voor de (rond de) 60-jarigen iconen.
Toen ik vorig jaar een deel van hun optreden op Glastonbury op de BBC zag, viel me dat toch tegen. En dan de dag erna die foto's in sommige Engelse kranten: 'lijken treden op', met niet flatteuze foto's van Mick & Keith. Gevalletje jammer toen.

Echter, echter: dan zie je na een tijd een stuk van dit optreden in Hyde Park en dat valt dan weer alles mee. Sterker nog: voor (rond de) 70 jarigen is het een klasse optreden. En ook al is het helaas grotendeels de overbekende te voorspelbare setlist, er staan toch mooie uitvoeringen op. Bijvoorbeeld van Street Fighting Man, Doom and Gloom, Miss You, Midnight Rambler & Gimme Shelter, een lekkere piano en publiek op Sympathy For The Devil en dat fraaie koor op You Can't Always Get What You Want. Dat is best veel wat echt de moeite waard is, terwijl de wat meer obligate rest dus niet slecht gespeeld wordt. Ik ben voor dit Hyde Park concert om.

De 3LP/DVD versie is trouwens momenteel voor 33,00 euro thuis gestuurd te krijgen op amazon.de