Heaven 17 - Penthouse and Pavement (1981)

'For a very long time, for a very long time...' eindeloos gaat het door, leuk gedaan.

Jan Wesselszegt: Nou ja, valt wel mee. Ik draaide dit toen heel regelmatig, maar nu al heel lang niet meer. Tegenwoordig hoor ik van de bands die in de jaren tachtig de synthesizer zo propageerden toch liever diegenen die dat wat minder verstandelijk, maar meer 'emotioneel' benaderden zoals Tears for fears - the hurting of The the - soul mining of die dat (in combinatie met ruimer instrumentarium) gebruikten om etnische organische klanken aan het apparaat te ontlokken zoals Japan/David Sylvian, Laurie Anderson (mister Heartbreak), YMO (Technodelic) of Peter Gabriel (4). "We don't need this fascist groove thang" zou je in het huidige tijdsgewricht een politiek correcte curiositeit kunnen noemen. Wat blijft is wel dat het aanstekelijke melodietjes/liedjes zijn.

reptile71zegt:Ja..tot je 3 dagen later je danig afgesleten pick up naald van de plaat heft (als je vertrouwd op de automatische afslag van je pick up).

In dat geval ben je niet echt vinylwaardig, brandos.

Nou reptile71, ik heb zelfs een stereo-tv meubel laten ontwerpen en bouwen, speciaal op de afmetingen van een ouderwetse draaitafel, (nog dagelijks in bedrijf) want zulks was nauwelijks meer te krijgen.

'Je' was niet zo zeer op jou gericht hoor, maar meer als in 'men'. Degene die daadwerkelijk drie dagen later een afgesleten pick-upnaald van de plaat heft. Ik neem namelijk aan dat dat je niet werkelijk is gebeurd. Ik heb zelf geen automatische afslag en dan draait hij soms ook wel even door, maar gelukkig geen drie dagen.

Zeker wel, je kunt nu een grijze ingegraven groef zien bij mijn P&P-plaat als je hem tegen het licht houdt (leuk hoor zulke geintjes). Mijn huidige pick up heeft geen automatische afslag, dus nu weet ik tenminste dat ik iedere plaat zelf af moet zetten.

Ha, bizar...

Deze plaat valt wat mij betreft niet onder synth pop oid
Gewoon steengoede new wave, en zo toegankelijk vind ik het ook niet, verkocht ook geen drol, mix tussen new wave, avantgarde, funk. Zo'n nummer als fascist groove thang was uniek, dat maakte niemand en fokking dansbaar
Let's make A bomb, wat een nummer is dat ook.
Vergis je niet me, 2 van die gasten hadden met de 2 eerste platen van de Human League ook al vage wave gemaakt, remember being boiled

Beetje zoetsappig gedoe dit Heaven 17. Als je van het (zes maanden eerder uitgebrachte!) 'Music for Stowaways' afkomt van dezelfde groep onder een andere naam (B.E.F.) is dit een hele koude kermis.

Volgens mij was het iets met een afspraak met het label dat ze dít project zó moesten vormgeven (voor groter publiek, geënt op single-succes) en dat B.E.F. kon maken wat ze wilde (dus: experimenteler).

Enfin, Let's All Make A Bomb is geinig.

De voormalige bandmaatjes van Philip Oakey van The Human League gingen huns weegs en begonnen Heaven 17. Waar hun oude bandje mij kan bekoren, doet dit doorstartdebuut me weinig.

Penthouse and Pavement bevat nauwelijks memorabele melodieën, maar waar dat hem in zit? De eerste plaatkant heet Pavement en de tweede Penthouse. Je zou een contrast tussen buiten en binnen verwachten; de boel tikt echter op beide plaatkanten vrij monotoon door.
Beste voorbeeld is misschien We're Going to Live for a Very Long Time, dat op zich best aardig is. En toch... Zit het hem in de eenvormige beats en het teveel aan herhaling? Single Fascist Groove Thang, door de BBC geboycot en daardoor geen hit maar wel met een leuke bassolo, is van hetzelfde laken een pak.

In 2010 verschenen in een cd-versie met de nodige bonussen, zoals de tracklist hierboven al aangeeft. Ik beperk me tot de oorspronkelijke negen nummers: enerzijds heerlijk 1981 met de mix van synthesizer-new wave, funk en pop, maar de composities en melodieën zijn niet pakkend.

Klopt inderdaad, niet zon sterke plaat. Die kwam hierna.

Tja, niet zo'n sterke plaat lees ik, geen memorabele melodieën? Soul warfare swingt als de hel maar goed de plaat hierna vinden jullie beter, ik dus niet. Plaat is gevarieerder dan wat hierboven aangegeven is, vergelijk fascist groove thang met penthouse and pavement, hele andere nummers maar goed dat vind ik dus

Ian Craig Marsh en Martyn Ware, ooit leden van The Human League vormen samen de groep British Electric Foundation (B.E.F.). Met de komst van zanger Glenn Gregory wijzigt de naam in Heaven 17, vernoemd naar A Clockwork Orange. Hun debuut is zo'n typische synthesizer product uit de begin jaren '80. Beetje steriel, beetje monotoon en de nummers lijken zich af toe eindeloos te herhalen. Maar vergis je niet, de melodieën zijn prima en de zang van Gregory is sterk. Zeer verantwoorde synth pop. Daarom ben ik een beetje verbaasd over de matige kritieken hier. Op de streamingdiensten kun je ook naar de uitgebreide versie van P&P luisteren en met name Decline Of The West is erg fraai. Een uitstekend debuut.