The Wedding Present - Seamonsters (1991)

Weergaloos. Verdere woorden schieten te kort

weergaloos. verdere woorden schieten te kort.

....'Make Me Smile'.....prachtig....band die wat mij betreft te weinig aandacht / credits kreeg / krijgt voor wat ze op de mat leggen....

Weergaloos slecht, verdere woorden schieten te kort.

....verklaar U nader Heer Thomas: wat is er dan slecht aan?....of is het gewoon niet 'jouw ding'....

Geweldige plaat dit zeg. Rauw maar aan de ene kant ook bijzonder emontieel. En natuurlijk de geweldige Steve Albini productie, die het geheel onzettend krachtig uit de boxen laat knallen.

Ik ken deze CD al een tijdje en heb hem wat keren de kans gegeven, maar het is geen muziek die veel op me groeit. De stem is te donker (en daarmee in dit geval te kleurloos) om een spannend contrast met de muziek te vormen, en de muziek blinkt ook niet uit in gelaagdheid of verrassingen. Een sympathiek bandje, maar geen grote vis.

Dalliance steekt er wel bovenuit, Corduroy, Mothers en Dare zijn aardig. Verder ken ik nog de losse nummertjes Kennedy en My Favourite Dress van hun andere albums, maar ik ben bang dat als ik die hele albums binnenhaal ik moet concluderen dat de rest ervan óók middenmoot is.

Gewoon nog meer proberen.

in het begin vond ik het maar weinig goeds. maar in dit geval moet ik D-ark gelijk geven. met vele luister beurten krijg je een ideaal beeld, allé geluid bedoel ik, over dit album.

Eerste reactie: Wat heeft die meneer bij vlagen een vreselijk vervelende stem om naar te luisteren. (Fozzy Bear, iemand?) Verder wel tof.

Zopas nog es de revue laten passeren en alweer van mijn sokken geblazen. Wat een plaat!!!!!!!

Is die remaster eigenlijk de moeite waard?

Wat is dit toch een schitterende plaat. Gedge heeft misschien niet de mooiste stem uit de rockgeschiedenis, maar wat een emotie, wat een verdriet en verbittering zit er toch in.

Dat "herrie"zo mooi kan zijn, ik vond hitparade 1 al geweldig maar dit staat echt als een huis.

Come up and see me, make me smile! Wat een vette cover!

Wow, als je deze plaat luistert hoor je wel de invloed van The Wedding Present op Interpol. Die zang lijkt heel erg op elkaar.

Superplaat overigens, een van de mooiste ontdekkingen van afgelopen tijd.

Het definitieve meesterwerk van Gedge en co. Geniale dynamische productie en bijzonder sterke songs.
Deze plaat verraad Gedge's voorliefde voor Sonic youth (al hoor je dat ook al goed in het oudere werk "Brassneck").
Het zijn de intens felle gitaren (en drums!) die wat mij betreft deze plaat boven het eerdere werk doen uitstijgen. Later kwam dat geregeld terug maar nooit meer met deze intensiteit. De combo Dalliance/Dare wordt nog altijd gespeeld tijdens optredens.

Ik vind alleen dat ze met de song Interstate 5, dat ze in de buurt komen van het niveau van dit album. Maar het blijft een sympathieke band. Bizarro en George Best zijn overigens ook geweldige albums. Maar dit album is echt hun meesterwerk. Misschien ook wel dat je iets van Sonic Youth in hoort.

Waarschijnlijk komt hier ook een beetje chauvinisme om de hoek kijken. Maar ik vind de song Rotterdam ook helemaal top.

Vandaag (precies 30 jaar na de originele uitgifte) is een re-release op vinyl vrijgegeven, een dubbelaar met een John Peel sessie uit 1991 als extraatje.
Vraag me wel af voor wie dit bedoeld is, nieuwe fans zijn al 25 jaar niet meer aangehaakt, oude fans hebben dit al op de diverse geluidsdragers..

Voor mensen zoals mij waarschijnlijk ?
Ik heb dit album vorig jaar ontdekt, en vervolgens de re-release aangeschaft.

Vorig jaar ontdekt en nu al op 1 in je top 10, das een blijde verrassing voor me, dat het album nog steeds ontdekt wordt.

En 5 september in Paradiso