Gary Moore - Corridors of Power (1982)

Niettegenstaande dit reeds het derde solo-album van Gary Moore is na Grinding Stone en Back on the Streets beschouw ik dit eigenlijk ook als zijn echt debuut. Sterk album met sterke nummers (Don’t Take Me for a Loser, Wishing Well, End of the World, …) en sterke muzikanten: hier speelt schoon volk op. Twee minpuntjes: Gary Moore is niet de sterkste zanger ter wereld maar zijn gitaar spuwt vuurwerk uit. Ook is de productie niet evenwichtig: in End of the World drukt de gitaarsolo de andere instrumenten bijna volledig in de achtergrond. Prima album. Luistertip: opvolger Victims of the Future is ook zo’n goed album.

Muzikaal is dit natuurlijk een topalbum. Lekkere hardrock met nummers als Don't take me for a loser, Always gonna love you en Wishing well...alleen is de produktie niet lekker.. Veel te iel en te schel opgenomen (of gremastered). Ik vind het niet fijn klinken.

Gary Moore die na de eerste 2 albums al steeds herkenbaarder begint te klinken, dit is natuurlijk nog niet zijn blues periode maar dit album is zeer geslaagd!
Don't Take Me for a Loser is een heerlijke rock classic en misschien wel 1 van de fijnste rock nummers die Gary heeft gemaakt. De ballad Always Gonna Love You doet me helaas weinig maar wordt gelukkig opgevolgd door alweer een lekkere rock plaat onder de naam Wishing Well, een nummer wat Gary terecht nog vaker live speelde alhoewel hij ook wel Don't Take Me for a Loser vaker live had mogen spelen!
Gonna Break My Heart Again is vooral door de heerlijke solo de moeite meer dan waard geworden en het nummer Falling in Love with You volgt hier perfect op.
End of the World begint al met heerlijk solo werk en blijft ook daarna nog steeds een zalig rock nummer! Gelijk al vanaf de eerste luisterbeurt ben ik verkocht aan dit nummer.
Rockin' Every Night is daarentegen weer niet zo bijzonder maar ook zeker geen misser.
Cold Hearted & I Can't Wait Until Tomorrow sluiten dit album vervolgens op een rustige manier af maar luisteren alle 2 heel makkelijk en fijn weg.

Lekker Moore albumpje dit! Ben ze nu allemaal op volgorde aan het afgaan en ook al is dit pas album 3, is dit tot zover de beste!

4*

Vrijwel geen zwakke nummers. Toch neig ik meer naar 3,5 dan 4****.

Minpunten:
- Jack Bruce als gast op End of the World met afgeknepen, nasale zangstem
- naar mijn smaak staat er teveel materiaal op dat naar ballads neigt

Favoriet is de gitaarsolo op Always Gonna Love You, waar ik steeds weer kippenvel van krijg.

September 1982. Mislukte samenwerkingen of ander misfortuin leken de rode draad in de carrière van de immer rusteloze Gary Moore, met het onuitgebrachte Dirty Fingers als laatste struikelblok. Live gaf hij een indruk van het werk dat niet te verkrijgen was, wat duidelijk maakte dat we iets van grote waarde misten.
Met Corridors of Power kwam dan eindelijk alles samen: band, songs, productie, platenmaatschappij en distributie. De gitarist uit Ulster brak solo door.

Mijn eerste kennismaking was via de Vlaamse radio, waar deze tiener uit het land van de harde 'g' via de middengolfradio op woensdagmiddag een hardrockprogramma had ontdekt. Vanaf de eerste machtige, volle tonen van opener Don’t Take Me for a Loser werd ik omver geblazen. Heerlijke riff en melodielijn.
Wat een snarenracer was deze man! Sommigen zeurden over ’s mans zangcapaciteiten, maar zolang hij niet te hoog en schel zong, vond ik zijn vocale bijdragen goed te doen.

Enige tijd later viste ik de plaat uit de biebbak. In de band: Ian Paice, voormalig drummer bij Deep Purple. Bovendien had Moore twee muzikanten aan boord die bij nazaten van Purple speelden. Allereerst Neil Murray op bas, ik kende hem van Whitesnake. Bij één lied las ik de naam van toetsenist Don Airey, bekend van Rainbow.
Op de overige nummers speelt Tommy Eyre toetsen, een naam mij op dat moment onbekend. Hij musiceert allesbehalve verkeerd, vooral in een ondersteunende rol. Een maand later verscheen Assault Attack van MSG, waarop de man ook al zulke heerlijke toetsenlagen legt.

De A-kant kent maar liefst twee ballades, waar ik eigenlijk niet zo van houd, vooral niet als zo'n lied reeds als tweede op de lijst staat. Maar Always Gonna Love You met zijn machtige gitaarmuur, refrein plus solo werkte zowaar heel goed, terwijl Falling in Love with You op een andere wijze intens is. Ja, die gitaarsolo’s: hij ráákt elke noot, vind ik nog steeds zo fijn.
Soms drukte de dominante gitaar (bijna?) teveel zijn stempel op de productie, maar daar kon ik niet mee zitten. Hé... dit is "meneer (We want) Moore"!

De B-kant. End of the World laat niet alleen de melancholie van Creamman Jack Bruce klinken, het intro bevat ook zo’n machtig monster van een gitaarsolo én de zorgen van Moore over de nucleaire wapenloop. Op iedere Moore stond wel zo’n lied waarin hij dit onderwerp aanstipte, wat ik naast de liefdesteksten een betrokken en intelligente zet vond.
De clichétekst van Rockin’ Every Night wordt goed gemaakt door de gitaarsolo. Met het langzame Cold Hearted verslapte mijn aandacht, maar het slepende I Can’t Wait Until Tomorrow kroop langzaam onder mijn huid met zijn prachtige opbouw.

De Amerikaanse producer Jeff Glixman gaf de plaat een moddervette gitaarsound, Europees klinkend, in Londen opgenomen. Rond diezelfde tijd ontdekte ik dat hij bij Kansas was begonnen, waar een andere sound klonk. Hier stond de gitaar hóóg vooraan in de mix.
Met het tekstvel was ik blij en dat gold ook de overige informatie. De eerste ballade van de plaat bijvoorbeeld: Moore schreef dit voor Kerry, vertelt de achterzijde van de hoes. Hoe dat precies zit, hoop ik binnenkort in een biografie van de hand van Harry Shapiro te lezen.

Als ik deze plaat hoor schijnt de zon, is de temperatuur aangenaam en zing ik vanzelf mee. Nog steeds.