Black Water Rising - Pissed and Driven (2013)

Beduidend minder goed dan het debuut uit 2009. Het songmateriaal is hier meer conventioneel en voorspelbaar. Echt sterke tracks ontbreken ook. De lichte koerswijziging is niet desastreus; de southern rock ligt nog steeds lekker in het gehoor en het vakmanschap van de band sleept de luisteraar met gemak door de plaat heen, maar de scherpe randjes zijn gladgestreken. En dat was nu juist wat deze band zo interessant maakte.

Ik heb deze nog steeds niet aangeschaft.

Collega Cameron vindt het niks vergeleken met de vorige, die wel hoog in mijn waardering eindigt.

Naast zijn stem, zie ik dat er vaker is gestemd en nog erg laag ook. Is dit dan toch niet die harde plaat die ik nodig heb om de herfst door te komen?

Ik ga het toch proberen.

Ik vind het een lekkere cd. Vette rock met gruizig stoner-achtig gitaarwerk. Grauw en grimmig. Richting BLS.

Het tweede album is dus een stuk minder dan de eerste (op zich niet zo verbazend), en geeft ook geen hoop op een betere toekomst. Ze kiezen hier voor de simpele weg en dan verdwijnt de muziek in de massa. Nergens weet dit op te vallen en de frisheid van de vorige is hier ook compleet weg. Het klinkt leuk en zo op de achtergrond is het zeker niet verkeerd, maar speciaal deze opzetten zit er niet in.
3*