menu

Hidria Spacefolk - HDRSF-01 (2001)

mijn stem
4,00 (4)
4 stemmen

Finland
Rock
Label: Silence.

  1. Amos Ame (9:30)

    met Teemu Väisänen

  2. Kafar-I (7:23)
  3. Sindran Rastafan (9:21)
  4. Gnomen (4:03)
  5. Marastronaut (4:58)
totale tijdsduur: 35:15
zoeken in:
avatar van ABDrums
4,5
geplaatst:
Ik smijt het laatste halve punt er ook nog bij voor deze fe-no-me-nale plaat. Naast het feit dat het spelplezier er vanaf druipt en het kwalitatief zeer hoogstaande muziek is, is deze plaat ook nog eens enorm verslavend. Ik denk dat ik 'm nu toch echt wel een goede tien keer in z'n totaliteit heb geluisterd.

Het zijn de betoverende, hypnotiserende melodieën die het doen voor mij. Nu snap ik echt waarom de term 'spacerock' zo op haar plaats is, want je wordt daadwerkelijk op een soort hypnotische, 'spacende' trip genomen door de manier hoe deze muziek geconstrueerd is en overgebracht wordt. Luister maar eens naar de eerste minuten van de beste compositie van deze plaat, Amos Ame: het is telkens één continue melodie, wat ervoor zorgt dat je in een soort trance terecht komt. Zonder dat je het echter door hebt (dat komt pas na meer luisterbeurten) merk je echter dat er constant kleine variaties worden gespeeld op die melodie, dat er telkens kleine subtiliteiten worden toegevoegd. Hier schuilt naar mijn mening de kracht en de briljantie van deze plaat, want je raakt er niet op uitgeluisterd en het werkt echt verslavend.

Er zijn nog drie korte fragmenten in Amos Ame die ik wil uitlichten. Op 3:45 en 8:14 maakt Hidria Spacefolk twee keer gebruik van eenzelfde soort trucje, waar ik echt maar geen genoeg van kan krijgen. Op beide momenten gooit de band er precies op dat moment een soort versnelling in waardoor je echt wordt meegesleurd in de belevingswereld van de muziek en de band. Vooral op 8:14 is dit heel goed te horen. Daarnaast is het reggae / funk-achtige stukje in de tweede helft van het nummer natuurlijk van grote klasse en schoonheid (en het groovet ook nog eens als een malle!).

De hele plaat is verder vrij consistent: Kafar-I gaat wat op dezelfde voet verder als Amos Ame, op Sindran Rastafan (nog een favoriet!) wordt het accent wat meer gelegd op de synths en hoor ik veel Oosterse klanktapijten, Gnomen is een goede combinatie van de speelse spacey synthesizers met (traditionele) percussie zoals een djembe en Mastronaut is eigenlijk een nummer dat beide kanten van de band goed laat zien: de eerste helft wordt voornamelijk overheerst door spacey synthesizers, terwijl de tweede helft zich meer toespitst op de prog / jazz kant van de band (welke natuurlijk wordt gecombineerd met de desbetreffende synthesizers).

Ik denk ook dat ik deze debuutplaat zo goed vind omdat ik nog nooit eerder echt kennis heb gemaakt met dit type muziek en me erin heb verdiept. Iedereen heeft altijd een beetje extra waardering voor de plaat die je heeft geïntroduceerd in een bepaalde muziekstijl. Voor de progressieve rock was dat Selling England by the Pound en voor de progressieve metal was dat Opeth met Ghost Reveries. Voor deze hybride vorm van spacerock met prominente rol voor synthesizers, gecombineerd met progrock-, jazz- en funkelementen is dat Hidria Spacefolk met dit magistrale HDRSF-1. Vijf sterren en hard op weg om één van de betere albums te worden die ik in mijn bezit heb...

Gast
geplaatst: vandaag om 02:14 uur

geplaatst: vandaag om 02:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.