Art Pepper - Meets the Rhythm Section (1957)

Relatief onbekend, maar prachtig jazzalbum. van een Saxofoonspeler die zegt "I want the emotion to come out, rather than try to make everything perfect" Art pepper, man naar mijn (muzikale)hart !

Net door die emotie wordt het naar mijn idee dus perfect...Totaal onvoorbereid stapte Pepper die ochtend de studio in om te jammen met een paar van zijn helden uit de begeleiding van Miles Davis. Te weten Philly Joe Jones, Paul Chambers en Red Garland.

Vermoedelijk met het idee dat hij ze technisch waarschijnlijk weinig te bieden zou hebben, heeft hij er maar een grote dosis gevoel in gelegd zonder dat het overigens lyrisch wordt Samen met de perfecte begeleiding zorgt dit voor een uitzonderlijk sterk jazzalbum waarbij je je blijft verbazen wat deze jazzmannen even in een ochtendje op de plaat kunnen zetten. Helaas is het bij deze eenmalige samenwerking gebleven.

Hoogtepunten zijn het wonderschone Imagination en Birk's Works.

Naar mijn idee zeker net zo goed als het overbekende Saxophone Colossus van Sonny Rollins..5*

Waar haal je al die albums toch steeds vandaan?

Vanmiddag die van Sonny Rollins geluisterd, kwam niet verder dan een 3,5*, maar het kan nog komen natuurlijk. Ik krijg altijd een heerlijk gevoel bij jazz. De sfeer is zo geweldig mooi daar omheen. Bestaan er nog eigenlijk echte jazzcafe's? (Sorry, beetje off-topic..)

Penguin guide to jazz recordings bevat 14000 jazzalbums..reviewed and rated! Om daarin "door de bomen het bos nog te zien" bezoek ik de RYM site. Het grotere amerikaanse broertje van mume waar ook wat meer jazzliefhebbers zijn te vinden.
Een behulpzame platenboer, die het niet erg vind dat je een middag in zijn zaak rondhangt om allerlei jazz te beluisteren helpt ook .

Jazzcafe's bestaan zeker nog en volgens mij zelfs meer als een aantal jaren geleden. Internet heeft de onoverzichtelijke jazzwereld toegankelijker gemaakt en jazz is daarmee ook in populariteit gestegen.evenals het aantal podia..Ik zag toevallig vandaag in het blad jazzism een lijst met podia en cafe's staan. op internet zijn dat soort lijsten met een beetje moeite ook wel te vinden.

Het is, hoe dan ook, leuk dat je enthousiasme voor jazz hebt gekregen.

Die Penguin Guide ken ik enkel van naam. Moet ik misschien ook eens achteraan. RYM heeft me ook al menig mooi (jazz)plaatje bezorgd en een platenverkoper wees me onlangs op Charlie Haden's "Liberation Music Orchestra" die ik inmiddels met 4,5* gewaardeerd heb.

Dit plaatje ga ik eens opzoeken.

leuk, maar het is iets anders als Mingus of Haden.
Dit is subtiele bop. perfect samenspel, daarnaast vind ik Pepper een prettige (daar heb je hem weer ) toon hebben.

Nou ja, ik vraag me af of dit iets voor je zal zijn...

Die penguin guide sleep ik tegenwoordig overal mee naartoe zeker een aanrader als je je wat verder (en breder) in jazz wil verdiepen.

Inmiddels geluisterd
Ook een erg lekker plaatje hoor
Is misschien wat minder spannend dan Mingus o.i.d. maar dit kan ik zeker hebben. Ik ga eens achter die Penguin Guide aan. Hoe meer ik mijn muzikale horizon kan verbreden en verdiepen hoe beter!

een 3,5

Je hebt idd nog een lange weg te gaan

Ik zet nog voorzichtig in. De 3,5 ipv 4 betekent in elk geval dat hij niet in waarde zal dalen.

Geweldige saxofonist. Heerlijk sfeervolle jazz plaat. Voor de liefhebbers is het genieten geblazen.

Tin Tin Deo is goddelijk.

Ik blijf hier hangen op 2,5 ster. Al vanaf de tijd dat ik met jazz begon heb ik werkelijk nooit begrepen wat er zo bijzonder was aan deze plaat. Het is voor mij één grote gaap... alleen maar standards die op een hele degelijke conservatieve manier worden gespeeld. Nergens spannend, nergens tranentrekkend mooi. Gewoon 1 uit een dozijn.

Smaken verschillen uiteraard. Ik reken Cool-jazz saxofonisten als Paul Desmond en zeker Art Pepper samen met Coltrane, Dolphy , Jacky mcLean , Charlie Rouse en Booker Ervin tot mijn sax spelende jazzhelden. en wil ze zeker niet saaier noemen (Nou ok dan, Desmond klinkt wel bijzonder clean )

Appels en peren..Rustiger, subtieler en minder "into your face" wellicht , maar zeker niet saaier naar mijn gevoel en wat 'tranentrekkend mooi' betreft zal de gemiddelde jazz of muziek liefhebber dat eerder vinden bij een cool-jazz ballad dan bij free-jazz of bop lijkt mij zo.

Cool -jazz wordt vaak afgedaan als het suffe broertje van bop, free en wat er nog volgde en dat is naar mijn idee onterecht. Deze mannen waren net zo goed op zoek naar een eigen geluid als de wat meer ruig spelende namen.

Ik ben het overigens wel met je eens dat ook ik niet zo goed begrijp waarom juist dit album als het klassieke Art Pepper album bekend staat. Hij heeft verschillende albums gemaakt die volgens mij net zo goed wegluisteren en ook wat meer energiek en afwisselend zijn (als je dat zoekt)

Ik ben niet per se vies van de cooljazz hoor Spoon. Mulligan, Baker en Getz behoren allen tot mijn favorieten. Je leest bij mij ook nergens een vergelijking met andere subgenres. Echter Pepper heeft mij nooit gepakt. En deze plaat ook niet.

Ok. mijn aanname was iets te voorbarig. Het was de stelligheid waarmee je dit album als "één grote gaap" neerzet die mij deed reageren. Ik hoor toch echt iets anders.

ik vind het ergens toch opmerkelijk dat Pepper je niet weet te pakken. Eigen stijl en hij heeft emotioneel ook zeker wat te vertellen en daarnaast een leven zoals je dat van een jazzlegende mag verwachten. Ook veel waardering van collega muzikanten en de bekende lijstjesmakers.

Muzikale waardering is allemaal heel persoonlijk blijkt maar weer Zo moet ik spugen van Jan Garbarak..ook geen kleine jongen in de jazz schijnt

Ik weet ook niet waar het em in zit. Dat maakt jazz zo bijzonder. De een hoort of ervaart het toch weer heel anders. Dus opmerkelijk is het ongetwijfeld maar hij pakt me gewoonweg niet. Die collega’s en zogenaamde kenners deren me niet. Het gaat erom hoe ik het zelf beleef. Ik waardeer Pepper als muzikant, maar gevoelsmatig doet hij me niets. En wat betreft Garbarek: zullen we een emmer delen?

Interessante en vooral indrukwekkende plaat, wanneer je je realiseert, dat Art tot op de dag van de opnames, niet een wist van dat er opnames zouden zijn, het materiaal niet kende, en al weken niet had geoefend. De ritmesectie uit de titel is de ritmesectie van Miles Davis, dus dat is stevig in the pocket.

De ritmesectie is hot, het spel van Art is cool en eigenlijk klinkt Art nooit zo hot als op deze plaat. Het kwartet lijkt zo goed op elkaar ingespeeld dat je je niet realiseert dat deze onder onmogelijke voorwaarden is opgenomen.

Dit is jazz; puur en rauw, emotioneel en hier vraagt Art het ultieme van zichzelf. Niet voor niets, dat deze plaat het hoogst aangeschreven werk is van hem.