Renaud - Cante El' Nord (1993)

Op dit album brengt Renaud Séchan een ode aan de mijnwerkers en andere inwoners van het 'armere" Noord-Frankrijk. Hij doet dat ook in het plaatselijke dialect... vandaar ook de titel natuurlijk "Cante El Nord".

Voor wie Frans verstaat, is het zelfs nog moeilijk om alles echt mee te krijgen, maar de mooie liedjes blijven natuurlijk ook goed klinken zonder de tekst te verstaan. Een vertaling van het Dialect kan je echter hier vinden:

http://www.sharedsite.com/hlm-de-renaud/discotheque/traduc_chtimi.htm

Een knappe collectie van traditionele liedjes is het, overtuigend gebracht door Renaud.

Een mooie plaat van Renaud, waarin hij het leven in de mijnstreek in Noord-Frankrijk bezingt door traditionele songs uit die streek.

Het gaat dan vooral over twee departementen : Pas de Calais en le Nord. Deze streek leefde vooral van en door de mijnen. De mijnen waren zeer belangrijk, het hele leven werd bepaald door de mijn-organisaties. Huisvesting, gezondheidszorg, opleidingen, de mijn-organisaties waren daar verantwoordelijk voor.
De mijnwerkers stemden vooral op de communistische partij, bijna alle dorpjes hadden een communistische burgemeester. Toen de mijnen sloten kwam de streek in een diep verval. Het gevolg was armoede, werkeloosheid en mede daardoor huiselijk geweld en veel alcoholisme.
Ik ben redelijk goed op de hoogte hiervan, mijn vrouw komt uit deze streek en heeft daar als maatschappelijk werkster gewerkt.

De laatste jaren is er wel een verbetering te zien, nog lang niet overal maar wel op bepaalde plaatsen. Belangrijk daarbij is de Europese subsidie voor achtergestelde gebieden en ook de kanaaltunnel is hierbij van belang geweest. Er kwamen nieuwe wegen en zeker een stad als Lille veranderde van een achtergestelde verwaarloosde stad in een mondaine, hippe plaats, waar veel Nederlanders graag een weekend verblijven. Politiek gezien verruilde de streek het communisme in de extreemrechtse partij van Martine le Pen (buiten Lille om). Je kunt het veel bewoners niet kwalijk nemen, ze kwamen vanuit de mijn periode, waarin ze van wieg tot graf verzorgd werden en weinig eigen initiatief hoefden te hebben. Marine le Pen heeft daar handig op ingespeeld.
Ook een film heeft de streek goed gedaan. Dat is de komedie 'bienbenue chez les Ch'ti' waarin iemand uit het mondaine Zuiden moet gaan werken als directeur van de Post in een Ch'ti dorp. Ch'ti is de benaming van de bevolking uit deze streek, met een fikse invloed van Vlaanderen. Deze man uit het zonnige Zuiden leert weer vergeten waarden en normen kennen in dat dorpje, zoals vriendschap, trouw, medeleven en collegialiteit. Wat de rest van Frankrijk verleerd en vergeten lijkt, is nog volop aanwezig in de die verwaarloosde mijnstreek. De film was een mega succes en niet alleen in Frankrijk.
Intussen is er weer meer trots gekomen in plaats van schaamte over het verleden. De 'zwarte bergen' zijn intussen door Unesco omarmd als belangrijk en uniek erfgoed, Lens heeft het Loeuvre-Lens museum en trekt mede daardoor veel toeristen.

Een hele uitgebreide inleiding voor deze plaat. Renaud leerde ik kennen door Cante El'Nord. Ik vond het heel sympathiek dat hij het verleden van de mijn streek centraal stelde en oude traditionele songs in het Ch'ti dialect weer nieuw leven gaf. En de muzikale omlijsting is wat het hoort bij deze plaat. Dus redelijk wat accordeon, maar dat hoort ook zo. Een ode aan de mijnwerker die met gevaar voor eigen leven iedere dag weer diep onder de grond kolen uithakte. En dat dit niet zonder gevaar was, blijkt wel uit de talrijke monumenten van kleine, maar ook grote mijnrampen die er plaats vonden.
Door deze plaat laat Renaud ook zien en horen dat hij zijn engagement nog niet kwijt was, ondanks dat hij intussen al wel miljonair was.
Mede door deze plaat ben ik me later ook gaan verdiepen in het andere werk van Renaud, maar deze plaat heeft wel een emotionele plaats bij mij.