The Fratellis - We Need Medicine! (2013)

Hier ben ik best benieuwd naar. Op Sziget speelde The Fratellis onverwacht een erg leuke set. Iedereen leek voor Chelsea Dagger te komen, maar de rest van de nummers vielen me niet tegen.

Jaa ik ook, het heeft even geduurd voordat er weer wat uitkwam. Costello Music vond ik altijd wel top

Joh ik dacht dat deze band na 2 albums de stekker eruit getrokken had?! Costello Music vond ik fantastisch, de opvolger een flinke tegenvaller!

5 jaar na hun laatste album. En sinds Serious Request 2006 toen hun single 'Chelsea Dagger' van het debuutalbum tot rock-anthem werd gehyped door de mannen van 3fm. Wat ook gewoon een heerlijk feelgood nummer is en blijft. Het tweede album 'Here We Stand' destijds- en nu ook weer 's geluisterd. Sluit redelijk aan op het debuut maar minder 'feestplaat' zoals het debuut toch wel was. 'The Fratellis' zocht met het tweede album teveel de sound op van indie-bands die destijds met betere albums zijn uitgekomen. De vrolijke en toch wel unieke sound van de band verdween daarmee naar de achtergrond.

En nu dus terug met 'We Need Medicine!'. Een boven verwachting lekker album moet ik zeggen. Minder schreeuwerig en springerig en meer gestructureerd dan het debuut 'Costello Music' en daarom ook meer een vervolg op hun voorganger 'Here We Stand', maar dan weer met de vrolijkheid van het debuut 'Costello Music'. De nummers zijn overgegoten met een rock 'n roll dan wel blues sausje zoals enkele titeltracks ook al doen vermoeden.

Het album heeft een erg lekkere sound. Nummers worden goed afgewisseld. Van rechttoe aan rock naar blues gelaagd en dan weer een nummer met fijne riffs. Her en der wordt (nog steeds) geflirt met Arctic Monkeys. Het album verveelt me nergens. Zanger 'John Lawler' (en dus niet Fratelli) heeft een erg fijne stem. Lekker rauw randje erop maar gebruikt 'm minder schreeuwerig dan op voorgaande albums. Daar waar het debuut 'Costello Music' me richting het einde van het album wat begint te vervelen, heb ik bij dit album geen last van. Tot en met het laatste nummer aanstekelijk. Vooral ook de afsluiter 'Until She Saves My Soul'... Hoogwaardig kwalitatief? Nee dat niet, maar wel erg lekker!

Stop maar met de vergelijking met het eerste album. Gewoon beoordelen op het actuele aanbod. En dan hebben we toch maar weer lekker aan aantal super frisse poppy rocksongs waar de vrolijkheid en het speelplezier van afspatten.
Favo's: Until She Saves My Soul ( !! ) Seven Nights Seven Days & This Is Not the End of the World
Nu op 2voor12 Luisterpaal.

Soms heb je van die plaatjes. Het is niets bijzonders. Nergens hoogstaand, maar ook nergens vervelend. Prima liedjes voor de achtergrond, te weinig pakkend om 'echt' naar te luisteren. Dus gewoon een aardige/ leuke plaat.