Gary Moore - Victims of the Future (1983)

Ik wilde naast een paar van zijn bluesrock albums nog een ouderwets hardrock album van gary moore in huis hebben, en zat te twijfelen tussen deze en wild frontier.

Heb deze maar genomen omdat dit zijn meest stevige album schijnt te zijn.

Ik heb ook nog met double platinum in mijn handen gestaan, een 3 dubbel cd die ook nog eens minder koste dan deze.

Maar naast still got the blues, blues for greeny en blues alvive uit 1993, vond ik deze of wild frontier de beste keuze, al komt die laatste er misschien ook ooit nog een keer bij.

Klinkt geweldig deze, met idd die galm die je meer op jaren 80 albums hoort. Lekker stevig gespeeld op de ballad empty room na dan.

In wat voor opzicht is wild frontier nog anders dan deze?

Wild Frontier klinkt wat gelikter. Poppy zo je wilt. MAAARRRR heeft wel weer Over The Hills And Far Away en het keihardst meest ultiem heersende Moore-nummer allertijden aan boord; Thunder Rising. Dat dan weer wel.

Do the math en maak je afweging, zou ik zeggen.

Nadeel van Wild frontier is dat die wel erg gedateerd klinkt en de vreselijke cover van de Friday on my mind maakt het er niet beter op. De nummers die edwynn opgeeft zijn inderdaad pareltjes. Ik vind het een beetje een 50/50 album. Maar als je de pure rock wilt heb je het juiste album nu te pakken. Murder in the skies is mijn favoriete nummer op dit album

Ik zou dan niet Wild Frontier maar Run for Cover erbij halen. Vind ik persoonlijk veel beter dan Wild Frontier

Hier nog een stem erbij voor Wild Frontier. Een plaat vol met prachtige songs, mede geïnspireerd door het verlies van Moore's kameraad Phil Lynott. Met Victims of the Future heb je inderdaad een prima oldschool-Gary Moore album te pakken, ik vind alleen de productie zeer matig. (Maar dat zou ook kunnen liggen aan de CD-mastering)
Corridors of Power al geprobeerd?

Een waarheid als een koe. Alleen al door het meespelen van Glenn Hughes en onze Lizzy bassist En....veel betere nummers

Opmerkelijk is dat ik devil in the heart, het eerste bonusnummer zeg maar, het lekkerste nummer van deze plaat vind.

En natuurlijk de titeltrack, empty rooms en vooral murder in the skies vind ik ook geweldig.

Ik kan niet zeggen dat ik deze hardrock plaat echt liever heb dan zijn blues periode.

Van zijn blues en live platen heb ik al genoeg in huis, nu nog wat meer hardrock nummers, al wil ik niet zijn hele oevre uit zijn hardrock tijd in huis gaan halen.

Als ik de comentaren lees zou ik wild frontier, corridors of power en run for cover nog in huis moeten halen, maar misschien dat er een verzamelaar is met de beste nummers van die albums af, of evt een goed live album uit de jaren 80.

After the War wordt vaak over het hoofd gezien en ten onrechte afgedaan als een zwak album. Behalve twee matige tracks ( "Livin' on Dreams" en "Ready for Love"), staan er heerlijke hardrock tracks op met als hoogtepunt "Blood of Emeralds". Zeker eentje die je zonder meer ook kan aanschaffen, Ricardo.

After The War heb ik ook. Toffe plaat.

Nog een 4 de plaat die de moeite is dus.

Maar een verzamelaar of live album met de beste nummers uit de jaren 80 is die er ook?

Ik vind deze verzamelaar heel erg goed. Staat ook wel blues tussen, maar dat past uitstekend. Pak dan de 2cd variant want die bevat geweldig livespul uit de Wild Frontierperiode.

Niks aan toe te voegen! Ga voor de 2cd versie!!

Geweldig spul uit de Wild Frontierperiode staat op Live in Stockholm 1987 Verder heb ik voor de Classic Album Collection box gekozen (Corridors of Power, Victims of the Future, Run for Cover, Wild Frontier, After the War en allemaal voorzien van extra's).

Heb wat meer nummers uit zijn hardrock periode beluisterd, maar deze heeft veruit het meest stevige geluid, en vind het een pracht album.

Wil je de grootste tegenhanger horen van zijn blues albums dan moet je deze hebben!

Vind vooral de eerste 5 nummers echt super, maar de laatste 3 vallen ook niet tegen.

De albums na deze zijn ook ok, maar een stuk meer poppy.

Je kunt na deze al wel horen dat hij meer richting de bluesrock kant opging.

Ik zag in een online store dat er een hele batch (prijzige) Gary Moore import albums in 2015 worden heruitgebracht (mei/juni) waaronder deze. Volgens mij geen deluxe uitvoeringen met een concertje ofzo op een tweede cd.

Victims Of The Future is een van de betere hardrockalbums van Moore, al beperken de hoogtepunten zich wat mij betreft tot het titelnummers, Murders In The Sky én Shapes Of Things.
Wil je hardrock Moore in optima forma, dan zou ik je bijna nog het We Want Moore live album willen adviseren, vol episch gitaargeweld.

Run For Cover, Wild Frontiers, After The War, ze bevatten allemaal wel enkele nummers, maar inderdaad, ze klonken erg gelikt en bevatten ook de nodige niemandalletjes. Nee, als er één album essentieel is in de hardrock periode van Gary Moore, dan is dat Corridors Of Power, geen enkele opvuller, enkele frisse ballads en flitsend gitaarspel, met End Of The World én Can't Wait Until Tomorrow als hoogtepunten.
Een (ondergewaardeerd) album welke vaak over het hoofd gezien wordt en toch het nodige prachtige gitaarspel bevat is Dark Days In Paradise; tis geen hardrock en geen blues, maar luistert heerlijk weg.

We Want Moore is (ook) een sterk LIVE album van Gary. Maar Run for Cover vind ik zijn beste studio product

In 1983 kwamen op een enkeling na de beste hardrock acts en gitaarhelden uit Europa. En op het scherpst van de snede speelde Gary Moore. Alle soloos lijken live in één take op de plaat te zijn geslingerd. Rauw en direct, net als de zang. De meest heavy plaat van Moore is tevens mijn favoriet. The law of the muziek busine$$ jungle besliste echter dat er hierna voor een wat radiovriendelijkere koers werd gekozen bij gebrek aan het grote succes.

Ken eigenlijk als metalhead niets van Gary Moore. Maar dit smaakt naar meer.

Luister dan ook eens naar zijn album "G-FORCE"

Er zijn mensen die Gary Moore alleen als gitarist trekken. Hoewel ik het er zeker mee eens ben dat hij technisch gezien geen standaard neerzet als zanger, kan ik wel enorm genieten als Gary zich lekker laat gaan. Dat doet hij op dit album gelukkig meerdere keren in het slotdeel van een nummer. Bij Victims of the Future, Devil in her Heart, Shapes of Things, The Law of the Jungle, maar vooral bij Murder in the Skies.

Waarschijnlijk is dit voor mij het ultieme Gary Moore album. Zelfs Empty Rooms, dat ik vroeger als zeikballad zou betitelen, kom ik nu met plezier door. Ik dacht eerst aan een waardering van vier sterren. Nu merk ik dat ik tijdens het luisteren steeds teveel kanshebbers hoor om een selectie van twee favorieten te kiezen. En dat ik de plaat meerdere keren achter elkaar met plezier kan draaien. Dan is 4,5 ster toch meer gepast. En dan dus nog twee favorieten kiezen. Ik wilde eerst beginnen met wegstrepen. Maar elk nummer individueel beoordelen kan natuurlijk ook.

A1 Victims Of The Future - knalt er lekker in na een kort zacht intro, heerlijk couplet, refrein iets te bonkig qua feel, super gitaarsolo met mooie opbouw. Na een refrein heeft het nummer nog een gitaarsolo waar Gary zelf lekker doorheen gilt. (4.5)
A2 Teenage Idol - spetterend gitaarwerk, maar het refreintje is me misschien toch iets te simpel en vrolijk rockend. (4.0)
A3 Devil In her Heart - lekker stuwende riff met tradiotioneel gallop ritme. (4.5)
A4 Empty Rooms - mooie gevoelige bassolo voorafgaand aan de gitaarsolo. Ondanks dat ik van deze ballad inmiddels wel kan genieten, toch iets te weinig pit. (4.0)

B1 Shapes Of Things - ik ken het origineel niet echt. Voelt voor mij gewoon als een vet Gary Moore nummer in plaats van een cover. (5.0)
B2 Murder In The Skies - begint ook met een lekker stuwende riff met gallop ritme. Lekkere shred gitaarsolo. Op het eind van het nummer klinkt Gary's gitaar als een neerstortemd vliegtuig. (5.0)
B3 Hold On To Love - soort lekker stampende uptempo powerballad. Roept bij mij ook associaties op van een ´four-on-the-floor-ABBA-track' in een Gary Moore jasje. (4.0)
B4 The Law Of The Jungle - langzaam en dreigend, met een beetje arabisch toonladdertje erdoor. Roept bij mij associaties op van Kashmir van Led Zeppelin. (4.5)

Ik heb overigens de US vinyl persing in plaats van de Europese versie die ik hier zie afgebeeld. De trackvolgorde is een beetje anders. En ik heb als reguliere track A3 - Devil In Her Heart, waar ik het zonder het nummer All I want moet stellen.

Wat verder opvalt is dat op de US versie alleen Ian Paice credits krijgt als drummer, terwijl op de EU versie Bobby Chouinard de helft van de nummers heeft gedrumd.

Iemand enig idee hoe dat zit? Administratieve fout op de US versie of is de US versie inderdaad helemaal door Ian Paice gespeeld?

Voorlopig lijstje:
1. 4,5 Victims of the Future (1983)
2. 4,0 Grinding Stone (1973)
3. 4,0 Dirty Fingers (1983)
4. 3,5 Corridors of Power (1982)
5. 3,0 Back on the Streets (1978)

Toen in 2014 vlucht MH17 werd neergeschoten, gingen mijn gedachten terug naar Murders in the Skies op dit album Victims of the Future: "The Russians have shot down a plane on its way to Korea. 269 innocent victims have died". De geschiedenis had zich op afschuwelijke wijze herhaald toen opnieuw een lijnvlucht boven Russisch grondgebied uit de lucht werd geschoten.

De gebeurtenis die Gary Moore beschreef vond vandaag precies veertig jaar geleden plaats, 1 september 1983. Waar het nummer in Europa vooral in de muziekmedia aandacht kreeg vanwege de muziek en het spectaculaire gitaarwerk, werd het in Zuid-Korea vanwege de tekst ook geliefd via de reguliere media, vertelt Harry Shapiro in zijn biografie over Moore.
De Noord-Ierse gitarist-zanger wilde over meer zingen dan alleen zichzelf. David Coverdale van Whitesnake liet zich ontvallen dat hij zo'n tekst niks vond, Moore reageerde in een ander interview: "It's so egocentric to go onstage and sing about your prick!"

Ik kocht de plaat meteen en draaide die uiteraard vaak en hárd. Op zekere dag kwam mijn moeder de kamer binnen, juist toen het refrein van Teenage Idol voorbijkwam. De Engelse taal was ze niet machtig, maar dít begreep ze maar al te goed; ze lachte minzaam.

De voorbereidingen waren rommelig geweest. Moore had zich ermee verzoend om live zelf alle leadzang te doen en na de Europese tournee, begin 1983, verliet Jon Sloman de groep om een solocarrière te starten. De scheiding was vriendschappelijk: op Slomans eerste demo's speelden Moore en bassist Neil Murray. Vanaf maart 1983 volgde een volgende Europese tournee, waarbij Moore na enkele ademhalingsoefeningen / zanglessen te hebben gevolgd alle leadvocalen deed.
Toetsenist Don Airey verliet vervolgens de groep, kort voor een succesvolle Amerikaanse tournee. Dit omdat hij voor de derde maal vader zou worden. Zijn tijdelijke vervanger werd Neil Carter, ex-UFO. TIjdens het optreden op "ons" Pinkpop stond Carter in de coulissen, zodat Airey hem kon inwerken.
Terug van vaderverlof trad de laatste echter toe tot de groep van Ozzy Osbourne, die Bark at the Moon ging opnemen. Moore liet in interviews zijn onvrede daarover blijken, maar de twee legden het al spoedig bij. Carter werd daarmee wel de vaste klavierenman. Minder klassiek en technisch onderlegd dan zijn voorganger, richtte de band zich live op directere hardrock, zonder de fusioninvloeden die er met Airey klonken, herinnerend aan hun tijd bij Colosseum II.

Eenmaal in de studio voor de opvolger van Corridors of Power vond Moore dat Murray te ingewikkeld speelde, hetgeen ook al in hun dagen bij Colosseum II had gespeeld. Zijn opnamen werden uiteindelijk vervangen door bassisten Craig Gruber en Bob Daisley, die net was ontslagen bij Ozzy Osbourne. Moore speelde ook zelf hier en daar bas, waardoor niemand meer weet wie er waar bast.
Drummer Ian Paice merkte tijdens de opnamen dat hij zijn tempovastheid verloor en slaagde er niet in dat te verhelpen. Hij trok zich terug. Enkele maanden later ontdekte hij de oorzaak, zodat hij zich herpakte: hij sloeg te hard. Te veel kracht, te weinig techniek, waar zijn interne clicktrack onder leed (de digitale clicktrack bestond nog niet). Zijn vervanger was Bobby Chouinard, die op vier van de acht nummers speelt. (Is dat voldoende antwoord op je vraag van 3 december '21, hnzm?)
Oorspronkelijk zou de albumtitel Jungle worden en Ozzy Osbourne zou het refrein van The Law of the Jungle inzingen, maar was verhinderd. Wel kwam Noddy Holder van Slade langs en brulde keihard het refrein van Yardbirdscover Shapes of Things in.

Op het allerlaatste moment besloot Moore om Victims of the Future niet zelf te produceren en werd wederom Jeff Glixman gevraagd. Het werd Moores hardste album en op mijn zolderkamer genoot ik van de talrijke briljante gitaarsolo's. Wat dat betreft is Shapes of Things nog altijd mijn favoriet: halverwege denk je dat de solo voorbij is, waarna een eveneens briljant tweede deel volgt. Meer variatie en foefjes dan bij welke rockende collega dan ook (en daarbuiten?), zo denk ik anno 2023 oprecht. Hij was de meest veelzijdige en technisch onderlegde gitarist van zijn dagen, beter dan ... (hopelijk volgt nou niet zo'n eindeloze schoolpleindiscussie over wie nou beter is, A, B of C of toch X, Y of Z ).
Waar ik vroeger niet zoveel kon met The Law of the Jungle, is het nu All I Want dat tegenvalt. Op Hold On to Love hoor ik verrassenderwijs aor met dat toetsenlijntje. In combinatie met de tekst een hart-onder-de-riem-briljantje.
Empty Rooms (in eerste instantie van Carter uit diens UFO-dagen) vind ik inmiddels charmanter dan als tiener. Moore wilde graag de singlehitlijsten halen, dat lukte met dit nummer wederom niet. Vandaar de latere remix, maar die heb ik altijd minder gevonden dan de versie op Victims.
In het titelnummer klinkt de sfeer van de koude oorlog, jammer genoeg weer actueel.

Het was Moores eerste soloalbum waarmee hij de albumlijsten zou halen, in het Verenigd Koninkrijk zelfs #12. Loon na jarenlang hard werken. Een album met diverse kwaliteiten, wellicht zijn allerbeste. Vanwege de bonussen zou ik toch eens de cd-versie moeten aanschaffen...

Moeilijk man om mee te werken. Streefde perfectie na en eiste dat ook van anderen en zat zichzelf daarmee in de weg, zo uit mijn hoofd een Wiki-citaat van Don Airey. Dacht dat Moore ook onvrede had over het vertrek van Paice naar Deep Purple destijds, en op 'Run for Cover' ging Gary Moore alleen maar met nog meer mensen werken om dat op 'Wild Frontier' tot een minimum terug te brengen. Ian Paice drumt op het merendeel van de beste stukken van 'Victims of the Future', het titelnummer, 'Shapes of Things' en 'Empty Rooms'.

Ik wist dat-ie voorheen in Thin Lizzy had gespeeld, maar mijn echte introductie in het solowerk van Gary Moore kwam eigenlijk pas toen hij in Nederland een hit scoorde met Out in the fields en iets later de remake van Empty Rooms '85. Die kocht ik allebei op single en ik werd tevens weggeblazen door de respectievelijke B-kantjes Military man en Out of my system. Niet veel later kocht ik daarom ook het bijbehorende album.

Een goede vriend van mij had Victims of te future op LP en ik kreeg 'm op een voorbespeeld cassettebandje. Deze plaat bevestigde de indruk dat Moore een uitstekend gitarist was, maar ook een goede hand had van het schrijven van stevige hardrocksongs, afgewisseld met een incidentele ballad.

Ik vond en vind Victims of the future net zo goed, zo niet beter dan Run for cover, maar de fysieke aanschaf van het album volgde pas in het CD-tijdperk, waarbij ik jaren later de eerste versie omruilde voor de remaster met interessante bonustracks.

Wat me vooral aanspreekt aan deze plaat is het gitaargeweld. De nummers zijn langer - het zijn er per saldo maar acht - waardoor er meer ruimte is voor gitaarexcercities, en dat kun je aan Gary Moore wel overlaten. De openingstracks van beide plaatkanten vind ik om die reden het sterkst, maar hoewel wisselend van karakter vind ik de overige nummers ook allemaal goed, al blijft All I want het minste nummer van de plaat. Ik vond het destijds wel grappig om oude jeugdheld Noddy Holder duidelijk herkenbaar te horen meebrullen in Shapes of things.

Ik las in Oor's Popencyclopedie editie 1984 iets over de voorgeschiedenis van Gary Moore, inclusief Colosseum en G-Force, en die live-plaat die aanvankelijk alleen in Japan was uitgebracht en dus lange tijd moeilijk verkrijgbaar was. Het was duidelijk een wisselvallige aanloop, waarbij ik nooit zo begrepen heb hoe dat allemaal in elkaar paste. Dank dus RonaldjK, voor de heldere uiteenzetting bij dit en bij andere albums van Gary Moore over de periode die hieraan vooraf ging. Leuk dat je die biografieën hebt, daar komt toch heel veel interessante detailinformatie uit voort. Die helpt om de puzzelstukjes op hun plaats te leggen. Voornoemde albums heb ik nog nooit beluisterd, dat ik ga ik binnenkort toch eens doen. Gelukkig kan dat tegenwoordig heel gemakkelijk.

B.Robertson schreef: "Moeilijk man om mee te werken. Streefde perfectie na en eiste dat ook van anderen en zat zichzelf daarmee in de weg, zo uit mijn hoofd een Wiki-citaat van Don Airey."

Klopt helemaal met de bevindingen van biograaf Harry Shapiro. Tegelijkertijd duldde Moore vanwege de perfectiedrang geen drank- of drugstoestanden: je diende nuchter te spelen. Professionele muzikanten gedragen zich als zodanig. Met de daarop volgende tour bleek Chouinard lijntjes coke te snuiven en was daarom niet tempovast, met een woedende Moore als gevolg. Dit voor het oog van iedere concertbezoeker.

Ik moest het even checken (misschien al genoemd, maar ik heb niet alle berichten hier gelezen), maar hij overleed uiteindelijk aan een hartaanval die door een teveel aan alcohol werd veroorzaakt.

Dat zou best kunnen: ik ben in de biografie Gary Moore van Harry Shapiro nu bij 1983-'84. Hoe Moores latere levensstijl eruit zag, moet ik nog tegenkomen.
Hij was geen geheelonthouder, maar deed vanaf 1978 (tweede soloplaat Back on the Streets) niet meer aan drugs en qua alcohol moest je nuchter zijn op het werk. Dat was dan ook dé reden dat hij Thin Lizzy in '79 halverwege een Amerikaanse tournee verliet. Met name Lynott en Gorham waren liefhebbers van heroïne en andere troepjes.
Daar kwam bij dat Moore met alcohol op nogal agressief kon worden en ik vermoed dat hij in dat opzicht klaar was met zichzelf. Drink met mate, werd zijn devies. Of hij later eventueel is teruggevallen in oude gewoonten, moet ik dus nog gaan ontdekken. Shapiro beschrijft Moores leven minutieus en de zwakke plekken in zijn persoon en leven worden niet verhuld. Wordt vervolgd...

Ik wilde niet spoileren... Dat drankprobleem kwam wel pas echt in zijn latere leven (tja, spoilertags helpen natuurlijk niet als je gestemd hebt...).

Misschien wel zijn beste rockalbum. Al zijn All I Want en Teenage Idol nou geen hoogstandjes , maar ze passen prima in het geheel. Moddervette solo's en solide ritmesectie maken dat het album staat als een huis. Empty Rooms is een droom van een ballad die beter had verdiend in welke versie dan ook. Nu blijft het altijd een uitstekende track die in allerlei lijstjes vergeten wordt. Mooi grillig album van Moore wat blijft groeien naarmate ik hem meer draai. 4 en halve ster .

Heel veel dingen uit je jeugd herinner je mooier dan dat ze echt zijn/waren maar dat gaat hier absoluut niet op. Blijft een geweldig album

Wat ik altijd de kracht van GM t.o.v. zijn genre en tijdgenoten vindt is dat de nummers ook tussen de solo’s overeind blijven.