The Smiths - Rank (1988)

Heerlijke opkomst met Romeo and Juliet. Prima concert. Niet zo goed als toen ik ze zelf in de Meervaart in Amsterdam heb gezien, maar wel weer gewoon The Smiths.

Is het niet in Rusholme Ruffians dat The Smiths ongeveer halverwege het nummer naadloos laten overgaan in (Marie's the name of his) latest flame? Ik had dit album vroeger op tape en vond het geweldig dat The Smith's opeens een nummer van Elvis Presley speelden. In die tijd was Elvis niet echt in...
Mm, toch maar 'ns op cd aanschaffen.

Dat is het begin van het nummer. Ze beginnen met Marie's the name, en dan gaat het naadloos over op Rusholme Ruffians, wat weer geinspireerd was op Marie's the Name (vandaar het eerbetoon dus).

Ik heb deze ook pas pas op cd gekocht en heb er geen moment spijt van gehad. Wat een lekkere meezingplaat!
Wat een energie.

Alleen al voor London en The Queen Is Dead verplichte kost. Jammer dat dit de enige echte live-opname is.

5 sterren uiteraard.

Dat is niet helemaal waar, heb er nog één uit Los Angeles uit 1986, die ik nog beter vind dan dit

Maar dat is geen cd, toch?
Ik heb ook nog een stuk of 6 bootlegs, waaronder die van jou.

Live in Oxford van de Meat Is Murder-tour is ook briljant, en Thank Your Lucky Stars (I Know It's Over! Perfectie!) ook. Wat zou ik ze graag nog eens live willen zien. :+

Het "live zien" zit er voorlopig (eufemisme) niet in, ben ik bang. Dit is een mooie opname van een mooi concert. Het laat goed de bevlogenheid van Moz en consorten horen. Naar het einde toe krijgt Morrissey naar mijn idee steeds meer plezier.

5*. Ik vind het overigens wel tijd voor een soort van "live-compilatie", een live-album met de mooiste opnames per nummer. Bij The Smiths kan dat naar mijn idee best, ieder nummer staat op zich.

Ja! Met vooral die versie van I Know It's Over van THank Your Lucky Stars, moet elke Smiths-fan eens gehoord hebben.

is dat die keer dat hij heel erg uitvalt tegen types in het publiek? (jeeeeeeeeesus chhhhhrrrrisssst).

Nee, dat was tegen de lui voor het publiek i.e. the bouncers ('You're outnumbered' zegt hij ook nog!)

En inderdaad een schitterende live-LP, waarvan ik sommige versies beter vind dan het origineel, vooral Ask, Vicar In A Tutu, Rusholme Ruffians, Draize Train en natuurlijk de geniale versie van What She Said/Rubber Ring!!!

My God, don't be so stupid!

In welk nummer is dat te horen?

"I Know It's Over"

Voor de duidelijkheid, dat is niet te vinden op Rank. Daar moet je dus de bootleg Thak Your Lucky Stars voor hebben.

Kippenvel bij I Know It's Over als Morrissey "Oh mother, I can feel the soil falling over my head" zingt. Het valt me serieus nu pas op hoe mooi dat nummer is.

Dik 4,5* voor deze geweldige live-plaat!

Schitterend album eigenlijk, ik heb het enkel op vinyl zoals de meeste albums van the smiths eigenlijk

Volgens mij was dat geen uitval tegen mensen uit het publiek maar wel tegen iemand van de securrity die iemand die het podium op wilde klimmen nogal hard aanpakte.

even gegoogled op rank live op youtube
zeer sterk gespeeld, ook met Craig Gannon toegevoegd op gitaar in 1986.

Een Smiths-concert daar moest je toen gewoon bij zijn, want je dacht bij ieder album dat Morrissey er weleens een eind aan zou kunnen maken. (Bij Ian Curtis van Joy Division was dat ook al zo).
Stephen Morrissey ging steeds beter zingen. Bij zijn eerste live-opnamen (die ook op bootlegs verschenen zijn) hoor je hem nogal vals zingen en komt hij heel onzeker over. Vanaf de albums Meat is murder en The queen is dead is hij (on stage) veel sterker geworden.

Jep, deze versie is echt fantastisch, en de manier waarop hij de eerste regel hier zingt is echt prachtig. Heeft het numnmer niet een soort van valse start? Morrissey lijkt verrast en komt er niet aan toe ''Oh mother'' te zingen.


Ja, dat klopt. Morrissey is zelden grof, maar als het om hardhandige security schiet hij regelmatig uit zijn vel. Ik geloof dat hij zelf eens ''this is bullshit'' heeft gezegd.


Klopt, hij keek het publiek zelden direct aan en had vaak iets in zijn handen om mee te zwaaien (samba's of bloemen).

Een leuke live plaat van The Smits, die ook ooit eens op koninginnedag op de kop heb weten te tikken.

Het leukste element aan de plaat is denk ik het hoorbare plezier waarmee de band speelt. De collectie nummers houdt goed staande en de uitvoeringen zijn ook dikke prima.

Toch is de geluidskwaliteit mijns inziens niet optimaal, wat dan toch punten kost (ik moet toch ergens op minderen ). Jammer, maar misschien dat we hier ooit nog een digitale remaster van tegemoet kunnen zien waarbij dit allemaal verleden tijd is!

4.0*

Zou eens tijd worden... in plaats van waardeloze verzamelaars kunnen ze inderdaad de boel eens flink remasteren.

Dit dus:
The Smiths Remastered Albums for September Release - johnny-marr.com

Bovenstaande schreef ik op 10 november 2006. De cd was eigenlijk al uit mijn systeem verdwenen. Kwam deze cd echter zomaar tegen in Brighton UK voor een aardig prijsje. Remastered by Johnny Marr. Heerlijke cd, blij dat ik deze tegenkwam.
De 5de track heet volgens de albumhoes trouwens: His Latest Flame / Rusholme Ruffians (medley).

Het nieuwe jaar maar eens mooi begonnen met deze live lp.

Nu ik alle studio albums van de heren goed beluisterd heb, ben ik wel toe aan een live plaat!

Ik hoor een goede band, met een goede zanger! Wat een beleving zal dat geweest zijn! De energie spat er wel vanaf vind ik.

Tijdens het luisteren heb ik de geschiedenis van de band eens doorgenomen, en dan luistert het ineens wat anders. Deze opname kmot dus blijkbaar al uit een periode dat het niet zo lekker meer liep, en de band op het punt van een split stond door wrijving, en drank en drugs gebruik. En egos die er wat veel waren. Geen vrolijke verhalen helaas. Maar daarom alleen maar knapper dat je toch zulke mooie muziek kan maken.. Laat de egos maar stil zijn en de instrumenten spreken..

Als ik het zo lees zal een reunie van the Smiths er nooit in zitten, dus zal ik toch Morrissey solo nog moeten proberen te gaan zien... en ook daar mag ik wel haast mee maken.... (ik hoop dat ik fout zit)

Hopelijk gaat je dat nog lukken ja. Twee extra concerten maar ook die zijn al weer uitgesteld...

Uiteraard had ik The Smiths graag live willen meemaken. Het had in 1984 gekund (Amsterdam) maar toen ging ik nog niet naar concerten dus dan maar met de bootleg genoegen nemen

Overigens wel een bijzondere avond want ook Nick Cave & the Bad Seeds trad op tijdens dit eenmalige Night Of The Action Festival.

De setlist is natuurlijk monumentaal. Toch jammer dat het geluid (ik heb de LP uit 1988) wat dof klinkt. De kracht van The smiths vind ik nog altijd de sprankelende, bijna rinkelende gitaar van Marr. Dat frisse geluid komt er hier niet geweldig goed uit.
Maar de songs maken veel goed.

1 van mijn favoriete bands maar the Smiths zijn geen live band.
Nog niet de helft van hun studio platen komt over live en ja ik heb ze zelf gezien in 1984 in Mokum en tuurlijk was ik in extase, meebrullen, lekker gek doen dus niet zo kritisch
Vergeleken met bands uit die tijd zoals Echo, the Sound, Comsats is het echt minder.
Is ook de enige lp van the Smiths die ik niet heb.

Ben ik zeer met je oneens, een fantastische live-band juist, zoals dit album ook laat horen.
Kan zijn dat het in De Meervaart wat minder was, daar was ik niet bij.
Maar in het voorprogramma van Nick Cave in Amsterdam optreden is natuurlijk wat anders dan de pannen van het dak spelen in een uitzinnig London zoals hier. Hoewel dat uitzinnige hier in de mix is weggestopt, en alleen de foto's in de binnenhoes ervan vertellen...

Hoe dan ook een geweldig live-album. Nummers als Ask, Vicar in a Tutu, Rusholme Ruffians, What She Said/Rubber Ring en Is It Really So Strange klinken hier een stuk lekkerder nog dan in hun studioversie.

Ik heb meerdere LP-persingen van dit album en ik moet zeggen dat de originele UK-persing (Roughtrade), met de tekst "Peepholism" in de afloopgroef, veruit de beste is. Je hoort in ieder geval veel meer details dan op andere persingen, zoals de Nederlandse of Duitse.

Songs als "Ask", "Cemetry Gates" en "What She Said" komen wat mij betreft live (en ook op dit album) beter uit de verf dan de studioversies. Ik ken een aantal bootlegs en, ondanks de wisselende kwaliteit van de live-opnames, vind ik The Smiths toch een echte liveband, gezien de power en het enthousiasme dat ze on stage wisten neer te zetten.