The Fall - Grotesque (After the Gramme) (1980)

Ook al zo'n sterk produkt uit de hoogtijdagen (vind ik) van The Fall. De hierboven genoemde playlist klopt niet met het originele album. De eerste 4 tracks zijn kennelijk later toegevoegd. The NWRA (North will rise again) is een klassieker. Al zullen velen het nummer niet kennen. Luisteren is het advies. Een 4.

geniaale band

De eerste vier tracks staan niet op de oorspronkelijke uitgave, maar zijn de How I Wrote Elastic Man en Totally Wired singles- met b-kantjes. Ik laat ze hier buiten beschouwing, maar vooral Totally Wired is één van dé Fall-singles. Alleen al voor dit nummer is de plaat haar geld dubbel en dwars waard.

Grotesque (After the Gramme) vind ik de weirdste Fall-plaat. De nummers zijn krakkemikkig, irriteren, en de plaat klinkt alsof hij in een kartonnen doos in de kamer hiernaast is opgenomen. Melodie is óf afwezig, óf van de allereenvoudigste jengelende soort. En toch heeft de plaat iets, iets wat boeit, iets wat zegt: "klassieker!".

Pay Your Rates is een soort anti-openingstrack. Het begint met een gammele rockabillyriff (zoals ontelbare Fall-nummers) en stort halverwege in. We horen Mark E. Smith zelfs even half lachend zingen, alsof ook hij het nummer één grote grap vindt.
English Scheme is het meest toegankelijke nummer en is zelfs catchy te noemen, met een heerlijk jengel-orgeltje.
De riff van New Face in Hell is één op één door Pavement overgenomen voor hun nummer Conduit For Sale!. Het nummer is één van de hoogtepunten van Grotesque. Wanneer Mark even geen tekst meer heeft, is er gelukkig nog altijd een kazoo.
C'n'C-s Mithering is zeven minuten geluid, zonder melodie whatsoever, Smith die zijn gang gaat over één riff. Toch wel boeiend, maar niet essentieel.
Container Drivers is een ander pakkend rockabilly-achtig nummers en is waarschijnlijk het enige nummer ooit dat gaat over de chauffeurs van containerauto's en hun vieze gewoonten
Het dreigende Impression of J. Temperance vind ik één van de hoogtepunten van Grotesque. Wederom geen echte melodie of hook aanwezig, maar de sfeer en dreiging van dit nummer is fantastisch.
In the Park is weer een liedje in de stijl van English Scheme en Container drivers, maar is wel wat minder.
Het beste aan W.M.C. - Blob 59 is de titel, verder is dit een lofi abstract stukje geluid. Skippable.
Gramme Friday vormt een soort opmaat tot hét nummer van deze plaat: The NWRA (The North Will Rise Again). Negen minuten, bijna geen variatie maar door de voordracht van Mark E. Smith is het ongelooflijk raak. Blijft de volle speelduur boeien.

Niet mijn favoriete Fall-plaat, ook niet één die ik snel opzet, maar wel de meest eigenwijze en unieke.

Doet me denken aan dEUS (ten tijde van Worst Case Scenario) en Art Brut

Erg leuk! Zeker Totally Wired

I drank a liter of coffee and then I had some of these. Now I am tottaly wired!

Vergeleken met de platen (cd's) van tegenwoordig (glad glad glad) is dit geproduceerd alsof je bij die gasten in de oefenruimte staat mee te luisteren zo ruw klinkt het allemaal... die goeie ouwe tijd... (afgespeeld vanaf de originele LP; een geremasterde cd zal vast weer heel anders klinken)

Probeer eens een recente Albini-productie, daarbij heb ik dat gevoel ook vaak. Al is The Fall vaak nog wel een tandje gruiziger wat productie betreft.

Volgens mij heeft Alex Turner goed naar een nummer als In the Park geluisterd voordat hij tot zijn eigen zangstijl kwam (de stijl de hij op de uptemponummers hanteert op de eerste twee albums dan). Ik vind dit nummer ook één van de hoogtepunten en doet mijns inziens niet onder voor Container Drivers of English Schemes, beide ook fantastische nummers.

Ik wil bij deze ook even reclame maken voor New Face in Hell. Wat een heerlijk voortstuwende riff heeft dat nummer. En dat bijna door de duivel bezeten gegil 'New Face in Hell!' Hoor ik in de spoken words ook iets van Blur's Parklife terug (andersom dan natuurlijk)? Het zou zo maar kunnen.

Dit album wilde mij in eerste instantie niet helemaal pakken maar het groeit nu toch behoorlijk. Ik verhoog naar 4.5*, na eerder al verhoogd te hebben naar 4.

Zonderling en spookachtig. Beelden van Jack the Ripper, motregen, arbeidershuisjes omgeven door zwarte rook, dat soort werk. En vrachtwagenchauffeurs, haha.

Op reis door de new wave verschenen in november 1980, kom ik vanaf het debuut van Bauhaus bij de derde van The Fall, Grotesque: After the Gramme genaamd. Op Oudjaarsdag 2007 schreef itchy een gedetailleerd nummer-na-nummer-artikel, dat veel informatie biedt. Daarom het volgende.

Gelijk groepen als Wire en Joy Division kreeg The Fall het label postpunk opgeplakt en net als die namen neemt The Fall een geheel eigen plek in. In mijn oren klinkt dit alsof je de oefenruimte van een schoolband binnenloopt, maar dan wel eentje die het vertikt om covers te spelen. Rammelgitaren, rammelzang en rammeldrums met het enthousiasme van een stel jonge honden.
De bezetting bleef ten opzichte van voorganger Dragnet bijna dezelfde: Mark E. Smith met zijn kenmerkende roepzang en originele beschouwingen, gitarist Craig Scanlan (eigenlijk Scanlon, tevens toetsen) wordt heerlijk in de weg gezeten door andere gitarist Marc Riley, bassist en lijm in de muziek is Steve Hanley en ten slotte is er een nieuwe drummer. Paul Hanley is de dan slechts vijftienjarige broer van de bassist en weet hoe de potten en pannen te raken.
Met de vaak repetitieve riffs, gitaar- en baslijnen hoef je bij The Fall geen muzikale hoogstandjes te verwachten en eigenlijk is dat geheel conform de punkidealen van enkele jaren eerder. Beleving staat voorop. Toch knap want stronteigenwijs met een herkenbaar Fallgeluid. Mijn favorieten zijn English Scheme met charmante toetsen en In the Park, waar Steve Hanley laat horen waarom hij de lijm in de begeleiding vormt.

Grotesque was geen verkoopsucces: album noch singles haalden de verkooplijsten. De oorspronkelijke elpee met tien nummers, vijf op elke plaatkant, kreeg in 1998 een cd-editie waarop de eerste vier nummers bonus zijn. Het zijn de singles (A- en B-kanten) die destijds voorafgingen. Hier op MuMe staan ze vermeld als track 11 tot en met 14 en uiteraard waren ook die te afwijkend voor de Britse hitparade.

Mijn afspeellijsten met wave zijn zoveel mogelijk op chronologische volgorde geordend. Het volgende nummer uit november '80 is er eentje van het Amerikaanse Pylon, afkomstig van hun debuut Gyrate. Met leadzang van Vanessa Briscoe Hay.