Bauhaus - In the Flat Field (1980)

Inderdaad, die remix van TCKC, wat was daar de bedoeling van..

Op de zang na, lijkt Dark Entries wel een Sonic Youth nummer.
Waarschijnlijk luisterden zij ook naar In The Flat Field.

die gitarar lijkt rechtstreeks van Sister te komen inderdaad.

Wat een pracht album dit, ik moet het niet te vaak draaien want dan verbau ik mijn haus nog, onmogelijk om stil te zitten bij dit album.

Wat een 'teringherrie' eigenlijk. Ik ben voornamelijk bekend met "Mask" en ik moet zeggen dat de charme daarvan hier wat wegvalt. En het niveau van andere luidere bands uit het genre (Wire, Fall en zo) wordt hier toch niet gehaald. 'God in an Alcove' evenwel een geweldig nummer, dat me herinnerd aan 'Passion of Lovers' (mijn favoriete nummer van "Mask").

Nou heb ik onlangs de cd gekocht. Met al die bonustracks dus. Heeft het een bijzondere reden dat Dark Entries aan het begin is gezet?

Ik zou denken: Dark Entries ... donkere ingangen.
Kom binnen en geniet van het duistere album. Zoiets?

Waarschijnlijk ook om de titel, maar Dark Entries hoort chronologisch gezien gewoon bij dit album, werd als single kort voor het album uitgegeven, maar om 1 of andere reden niet op de LP gezet (te weinig ruimte, wellicht? Kan je je nu niet meer voorstellen).

Helder. Dank voor de uitleg.
Ik heb zelf altijd een beetje de tic om een album in haar meest oorspronkelijke vorm te luisteren.

Wat me opvalt is dat Bauhaus op In The Flat Field bij vlagen gewoon opgewekt klinkt. Een springerige rocker als Dive staat haaks op het meer donkere titelnummer of God In An Alcove. Het geeft bijna een soort Stray Cats gevoel.

In die tijd werden singles/EP's door vele tijdsgenoten gezien als aparte artistieke statements en verschenen er geen singles (ofwel andere versies ervan) op de LP's.

Ja dat wist ik wel. Maar dat juist dit nummer vooraan gezet werd, was me onduidelijk.

In juni 2007 stond deze bovenaan in de door de MOJO-lezers gekozen How To Buy Goth

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOJO How To Buy - gids

Als ik de muziek van Double Dare hoor moet ik eerder aan The Birthday Party denken.
Vies, smerig en slepend.
Blijkbaar is Nick Cave niet de enige holbewoner.
In zijn nachtelijke onrust wordt hij regelmatig gestoord door de rondvliegende vleermuizen van Bauhaus.
Als demonische bloedzuigers vreten ze een weg naar binnen.
Om vervolgens een weg te creëren naar het brein.
In The Flat Field verwelkomt mijn naarste dromen.
Minder Bowie dan in mijn verbeelding.
Meer een eigen sound and vision.
Hoe zouden ze geklonken hebben met een andere zanger?
Want daar zit nu net de zwakte.
Peter Murphy haalt regelmatig de kwaliteit wat omlaag.
Als vertolker van de boodschap hadden ze beter voor een overtuigendere aartsengel kunnen kiezen.
Murphy maakt er teveel een toneelstukje van.
Het theatrale komt door zijn toedoen wat amateuristisch over.
Dracula met neptandjes van de plaatselijke carnavalswinkel.
Absoluut een klassieker in de meer Gothic kant van de postpunk.
Maar hier had nog meer in gezeten.

Fantastisch album! Bauhaus met een andere zanger? Brrrr.... moet er niet aan denken! Vind Murphy nou juist zo lekker, met z'n herkenbare stem.

Meteen het beste album van Bauhaus, al zijn al hun albums om van te genieten. Prachtig! Wel jammer dat Bela Lugosí's Dead er niet tussen staat...

De pathetiek haalt hier het niveau omlaag, zoals in Stigmata M. Als Murphy zich wat meer had ingehouden, was dit een betere plaat geweest.

Een best aardig debuutalbum. De chassis van deze muziek wordt gevormd door het post-punkachtige gitaarwerk, dat niet zelden doet denken aan de Birthday Party, en de theatrale zang van Murphy(Ik heb er geen enkele moeite mee). Wat ik echter mis aan dit album is het psychedelische/impressionistische wat Bela Lugozi's dead wel had. Je waande je bij dat nummer net in een Gothic horror. Nerves komt in de buurt maar treft niet dezelfde zenuw bij mij. Hoogtepunt is de claustrofobische opener: Double Dare.

Ik snap deze "lage" score niet. Bauhaus was mijns inziens toch wel één van de meer aansprekende new wave bands in de eerste helft van de 80s. Maar misschien spreek ik meer vanuit nostalgische gevoelens. Tenslotte heb ik ook meer met The Cure's Seventeen Seconds dan met Disintegration. En met de kennis van nu, moet je toch wel constateren dat Bauhaus het kunstje van de glamrock (Telegram Sam) goed heeft hergebruikt. Maar goed, er staan hier toch wel een aantal brilliantjes op: Double Dare, In The Flatfield, Stimata Martyr, Nerves.

De grap van "Telegram Sam" is dat Bauhaus dit nummer op dubbele snelheid speelt t.o.v. het origineel van Marc Bolan. Daarom duurt het ook maar 2 minuten.

Hier hoor je het origineel:
T. Rex - Telegram Sam - YouTube

Kwamen er elkaar dan ook regelmatig tegen op het podium, tijdens de tour van dit album nam Bauhaus de Australische band mee als voorprogramma. Er is zelfs nog een gezamenlijk nummer, Fever, uit voortgekomen.

En sommige bands begin jaren 80 brachten (aanvankelijk) hun studio-opnames enkel op 12" uit. Zie de eerste reeks 12" van Sisters of Mercy en ook die van The Mission..

JVT
Misschien ook iets voor jou??

Geen idee, nog nooit iets van deze band gehoord. Maar zal ik toch eens gaan doen! Thnx vr de tip

mooie profielfoto

Een vd bonustracks is een cover van het geweldige 'Rosegarden Funeral of Sores' van John Cale

Verhuizing achter de rug en bijna hetzelfde geldt voor de zomer. Tijd om mijn reis door new wave te vervolgen. Ik was gebleven in november 1980 bij livealbum Toyah! Toyah! Toyah! van driemaalradenwie en kom in diezelfde maand bij pur sang gothic: Bauhaus uit het Engelse Northampton en In the Flat Field.

Dat album begon oorspronkelijk met track 2 Double Dare en dan gebeurt er iets eigenaardigs in mijn hoofd. Enerzijds moet ik aan een (nog) ruigere versie van Joy Division denken, veroorzaakt door de schreeuwende vocalen van ofwel Daniel Ash, ofwel Peter Murphy. De band kende twee leadzangers, vandaar. Er is vast een MuMe-kenner die dit precies weet.
Wat is er dan eigenaardig? Wel, toen ik dit album de voorbije dagen afspeelde, wisselde ik 'm onder meer af met Billion Dollar Babies (1973) van de groep Alice Cooper, waarvan de zanger eenzelfde soort theatraliteit in zijn vocalen legt. Een ander rockgenre in een andere tijd en tóch.
De muziek van Bauhaus kenmerkt zich door donkerte, zoals de hoes al suggereert - een hoes die op Discogs wordt gecensureerd. Tja, een blote pielemuis...

Waar het album heftig en pakkend begint, is het daarna eventjes wat minder: A God in an Alcove heeft het niet, waarna de rock 'n' roll riff van Dive me nog minder doet. Het ingetogener The Spy in the Cab mag er dan echter weer zijn, wat op kant 2 geldt voor St. Vitus Dance en de diepe zang in Stigmata Martyr (die laatste twee titels, je zou bijna denken met metal van doen te hebben). Nerves sluit met z'n dikke 7 minuten qua muziek bijna frivool af, zij het dat de zang de boel opnieuw naar donkerder oorden brengt.
In 1988 verscheen een cd-editie met als nieuwe opener Dark Entries. Deze keer toont Discogs wél de man-in-saunakledij. En eigenlijk is die destijds geflopte non-albumsingle (verschenen in januari 1980) als opener nog pakkender.

Een groep en album met een legendarische status, zeker in de context van 1980. Zovele jaren later bereikt het niet dat effect bij mij, tegelijkertijd is het sterk in vleermuizensferen die steeds meer de kop opstaken in waveland.

Mijn afspeellijst met new wave vervolgt met Pedestrian van de vier dagen later verschenen synthpopplaat Fireside Favourites van Fad Gadget. Omdat ik die al besprak, net als Laughter van Ian Dury & The Blockheads en Absolutely van Madness, kom ik bij Grotesque (After the Gramme) van The Fall.

Als je de bonusnummers en opener Double Dare wegdenkt blijft er nauwelijks iets over op dit album, een lege doos vol hol theatraal gedoe. Muzikaal prima en inventief maar de zang van Peter Murphy en de teksten overtuigen me niet. Wat een teleurstelling na de de singles Bela Lugosi's Dead en Dark Entries. Gelukkig zijn er die bonustracks.

Volgens mij heeft Ash op geen enkel Bauhaus nummer de leadzang op zich genomen, dus het was zeker Murphy. Ash was wel de zanger in het post-Bauhaus tijdperk bij Tones on Tails en Love and Rockets, misschien ben je daarmee in de war....

Dank Premonition! De hoes vermeldt het niet en andere bronnen waren onduidelijk. Jij NIET! Peter Murphy is de zanger.

Ash heeft gezongen op het laatste album, Burning From The Inside. Ongeveer de helft vd nummers. Maar op dit album zingt alleen Peter Murphy de lead.

Klopt, was ik idd vergeten. Murphy was toen ziek, maar volgens mij zong Ash en David J ieder op Burning From the Inside 1 song, niet de helft.