Trentemøller - Lost (2013)

Dit is een plaat waar ik me veel van had voorgesteld. De recensies (o.a. Volkskrant en Oor) deden mijn ogen twinkelen, dit moest een plaat voor mij zijn. Referenties aan Efterklang, Arcade Fire, Portishead gaven me het gevoel dat dit niet mis kon gaan. Normaal heb ik het niet op instrumentale muziek en helemaal niet op dance. Maar de samenwerking met Low deed met vooraf likkebaarden, dit moest wel spannende muziek worden. En ja hoor het nummer met Low is bijzonder en de moeite waard. Ook het 2e nummer Gravitiy (met als gast vocaliste Jana Hunter) is een prima nummer. Maar dan zakt het wat mij betreft allemaal wat in. De vocale nummers verworden steeds meer tot electro pop nummers a la Little Boots. En die instrumentale waren ook stukken minder spannend dan ik verwachtte. Maar bovenal krijg ik nooit het gevoel dat ik naar een album luister. Er zit geen eenheid in, geen ritme in de samenstelling en opbouw van de nummers.

Heb er al een aantal luisterbeurten op zitten, maar voorlopig is het nog behoorlijk saai allemaal. Sommige nummers vind ik helemaal niets aan, zoals de eerste twee, andere zijn prima maar duren vaak te lang. De zang voegt vaak weinig toe, terwijl de instrumentale nummers juist weer karakter missen.

Ik ben groot liefhebber van de vorige twee platen, dus ik blijf het zeker proberen. Voorlopig houd ik het echter op een magere voldoende.

Dit album ben ik pas echt gaan waarderen na een concert van hem te hebben bijgewoond. Man, wat kan hij een diversiteit aan muziek maken ! Van mooi ingetogen, puur elektronisch tot aan bijna rockplaten. Geeft bovendien een vette show weg.

Er staan enkele sterke nummers op maar wat is Never Stop Running een draak van een nummer! In de slipstream van dat nummer staan nog enkele zwakke schakels om pas terug ok te worden bij Deceive. Dit is het eerste album dat ik van de man ken en vraag me af of het de moeite loont om eerdere albums te beluisteren. Hier en daar klinkt het goed maar wanneer er slappe popsongs van komen zoals Never Stop Running vrees ik een beetje voor de rest van z'n oeuvre. Zijn debuut plaat wil ik nog wel eens een keer uitchecken wegens de hoge ratings hier. Hopelijk knalt die hem dan wel binnen (sorry, de WK gekte heeft ook mij te pakken).

Toevallig luister ik net The Trentemøller Chronicles. Maar ik zou zeggen, probeer zeker zijn debuut. Daar krijg je vast geen spijt van, The Last Resort is steengoed.

Lauwe reacties bij dit album. Gek, want ook op dit album biedt trentemoller weer sluimerige electronic met invloeden van rock en popmuziek. Verre van saai mijn inziens.

Het is een vermakelijk album waarbij ik vooral het begin erg sterk vind. Daarna zakt het voor mij ook wat in, om in het midden weer wat op te veren. Vermakelijk zeker.