The Fall - Extricate (1990)

mmmmmm wat een heerlijke gezellige plaat is dit toch.

Deze plaat begint met een minuut of 2 ongelooflijk vals vioolgekras, waarna drums invallen en er toch nog een song ontstaat. Van The Fall accepteer je zoiets.

Leuk wordt het pas als je je realiseert dat dit het eerste post-Brix album is. Voor onbekenden in de mooie en angstaanjagende wereld van The Fall: Brix was Smith's gitariste en vrouw in de band. Ze verliet Smith en dientengevolge ook de band voor de engelse violist Nigel Kennedy. Krijgt zo'n intro toch een zekere lading .....

Ongeveer één van de beste, droevigste liedjes allertijden staat hier op: Bill is Dead.

Van The Fall accepteert men alles

"This is the greatest time of my life", zingt Smith in Bill is Dead. Ik geloof er echt helemaal niks van. Hij was net gescheiden van Brix en dit is een verre van vrolijke plaat. Ik vind het ook een wat moeilijk geval. Het ligt niet aan de nummers, die zijn goed. Ook is er een erg goede bezetting aan het werk en de plaat klinkt als een klok. Toch lijkt er wat te ontbreken, het blijft allemaal maar een beetje matjes, alsof zeer niet zo'n zin in hadden. Misschien klinkt het allemaal wel wat te professioneel, de plaat had best wat meer lo-fi en stekeliger gemogen.
Maar ook met deze kanttekeningen zijn Bill is Dead, Hillary en Chicago, Now! wereldnummers. Popcorn Double Feauture vind ik altijd lijken op Raspberry Beret van Prince, grappig genoeg. En speaking of grappig, bonustrack British People in Hot Weather is hilarisch!

Daarbij komt dat zijn vader net was overleden. Het schijnt daar ook op te slaan. Beetje twisted allemaal. Maarja dat is de middlename van Mark E. Smith...

Raar genoeg word ik er vrij vrolijk van. Op het intro na is het een behoorlijk toegankelijke plaat, en er staan een paar catchy nummers op. Alleen Telephone Thing vind ik echt helemaal niks.