Amos Lee - Mountains of Sorrow, Rivers of Song (2013)

Amos Lee gaat verder waar hij gebleven was op Mission Bell: meer country, roots en folk invloeden en iets meer verwijderd van de soul uit zijn beginperiode.

Erg? Nee hoor. Het is weer een degelijk album geworden en misschien is dat het enige bezwaar. Ik blijf gewoon erg vasthouden aan het debuut wat ik niet zou moeten doen. Alles daarna is gewoon fijn en meer niet.

Ik heb juist het omgekeerde Amos' eerste twee platen zijn leuke frisse cd'tjes waar niet al te veel van blijft hangen, lekker kabbelend voor op de achtergrond. Vanaf plaat drie uit 2008 hoor je de kwaliteit en de 'tijdloosheid' toenemen, maar met de plaat daarna (Mission Bell) bereikt Lee absoluut zijn artistieke hoogtepunt. Deze is iets minder dan die fantastische plaat, maar nog steeds erg mooi.

Ik vind dat debuutalbum eerlijk gezegd niet zo bijzonder, Aerodymanic.

Too country for me. Paar keer geprobeerd maar gaat 't niet worden. Krijg associaties met bejaarden die line dancen op een regenachtige zondagmiddag. Ieder z'n voorkeur.

Sorry Lura. Ik ken je voorkeur. Teveel buiten mijn smaak. Daarom geen score.

Hmm.. deze staat nog op de 'to listen' lijst..
Mooie cover in ieder geval

Amos Lee gaat verder op dit album waar hij met zijn vorige (Mission Bell 2011) was gestopt.
De Jazz en Soul invloeden van zijn eerste twee albums zijn nu eigenlijk helemaal verdwenen en de Country invloeden hebben de overhand gekregen. Samen met een behoorlijke Folk input is dit album een zeer geslaagd album geworden. Een album waarin Amos Lee dieper de Americana in duikt met als basis Country en Folk, maar ook Hill-Billy (Tricksters, Hucksters and Scamps) en klassieke singer songwriter (Chill in the Air) komen voorbij Roots invloeden horen we terug in bijina elk nummer. Het album heeft een sfeer van "On a Farm somewhere in the southern states of the U.S.A around the mid 40's".
Het album is zeer kundig gemusiceerd en de instrumentatie heeft nergens echt de overhand waardoor Lee's stem nooit in de verdrukking komt, maar juist mooi op de voorgrond treed.

Amos zijn 5e studio album is een album dat een mooie balans heeft gevonden tussen aan de ene kant traditionele Americana en aan de andere klant Melancholieke Pop.

4*

Amos Lee beschikt over een goede stem, oog voor pakkende liedjes en weet het ook nog eens goed neer te zetten. Alles aanwezig dus zou je zeggen, om het live te gaan zien en het op album in huis te gaan halen. Dat is nou net waar het bij mij blijft haken. Ik vind het net niet die extra slag maken waardoor ik geraakt wordt en er een -ik kan er niet omheen- gevoel bij krijg. Daarvoor vind ik het net net niet.

Dat is wel de allerlaatste associatie die ik bij dit album krijg. Overigens: zodra een line dance vereniging liedjes van Amos Lee gaat gebruiken, wordt ik per direct lid, want dat bewijst wel dat ze smaak hebben

Haha, dance THE Night Away Ronald. Not my cup of tea deze Amos Lee zullen we maar zeggen.

Amos Lee’s voorgaande album ”Mission Bell” vind ik overweldigend mooi. Op ”Mountains of Sorrow, Rivers of Song” zet Amos Lee die lijn voort. En persoonlijk ben ik daar erg blij mee, want ik geniet intens van de mooie country en roots liedjes van Amos Lee. Hij zingt prachtig (dat begint al direct met de opener ”Johnson Blvd”), de melodieën zijn dromerig en meeslepend en de instrumentatie is authentiek. Vooral de mooie lapsteel die prachtig door de liedjes heen laveert is betoverend. In tegenstelling tot ”Mission Bell” gaat het tempo op een aantal nummers wat meer omhoog en is het geluid op die liedjes ook wat voller. Goede voorbeelden hiervan zijn ”Stranger”, ”Tricksters, Hucksters and Scamps”, Dit zorgt voor een goede variatie op ”Mountains of Sorrow, Rivers of Song”. Uiteindelijk zijn de ingetogen liedjes waar ik me het meest tot voel aangetrokken. Zulke mooie klanken in combinatie met Amos Lee’s mooie stem en prachtige teksten zorgen er met grote regelmaat voor dat ik me laat meevoeren in de rustgevende visuele wereld van zijn muziek. Ook de samenzang en koortjes zijn zo mooi. Na ”Mission Bell” had ik op een dergelijk album als ”Mountains of Sorrow, Rivers of Song” gehoopt. Die verwachting is dan ook volledig ingelost. Dit zo’n album dat in zijn totaliteit klopt: een prachtige titel, een mooie hoes en natuurlijk hemels mooie muziek.

No worries

Toch wel heel lekker deze plaat, halfie erbij

Ik ben een enorme fan van Amos Lee, maar van al zijn werk tot nu toe vind ik dit zijn minste werk. Toch haalt het nog wel een redelijk niveau, en omdat het Amos is krijgt hij toch nog 3 sterren voor die mooie warme stem.