Amos Lee - Mountains of Sorrow, Rivers of Song (2013)

Amos Lee gaat verder op dit album waar hij met zijn vorige (Mission Bell 2011) was gestopt.
De Jazz en Soul invloeden van zijn eerste twee albums zijn nu eigenlijk helemaal verdwenen en de Country invloeden hebben de overhand gekregen. Samen met een behoorlijke Folk input is dit album een zeer geslaagd album geworden. Een album waarin Amos Lee dieper de Americana in duikt met als basis Country en Folk, maar ook Hill-Billy (Tricksters, Hucksters and Scamps) en klassieke singer songwriter (Chill in the Air) komen voorbij Roots invloeden horen we terug in bijina elk nummer. Het album heeft een sfeer van "On a Farm somewhere in the southern states of the U.S.A around the mid 40's".
Het album is zeer kundig gemusiceerd en de instrumentatie heeft nergens echt de overhand waardoor Lee's stem nooit in de verdrukking komt, maar juist mooi op de voorgrond treed.

Amos zijn 5e studio album is een album dat een mooie balans heeft gevonden tussen aan de ene kant traditionele Americana en aan de andere klant Melancholieke Pop.

4*

Amos Lee’s voorgaande album ”Mission Bell” vind ik overweldigend mooi. Op ”Mountains of Sorrow, Rivers of Song” zet Amos Lee die lijn voort. En persoonlijk ben ik daar erg blij mee, want ik geniet intens van de mooie country en roots liedjes van Amos Lee. Hij zingt prachtig (dat begint al direct met de opener ”Johnson Blvd”), de melodieën zijn dromerig en meeslepend en de instrumentatie is authentiek. Vooral de mooie lapsteel die prachtig door de liedjes heen laveert is betoverend. In tegenstelling tot ”Mission Bell” gaat het tempo op een aantal nummers wat meer omhoog en is het geluid op die liedjes ook wat voller. Goede voorbeelden hiervan zijn ”Stranger”, ”Tricksters, Hucksters and Scamps”, Dit zorgt voor een goede variatie op ”Mountains of Sorrow, Rivers of Song”. Uiteindelijk zijn de ingetogen liedjes waar ik me het meest tot voel aangetrokken. Zulke mooie klanken in combinatie met Amos Lee’s mooie stem en prachtige teksten zorgen er met grote regelmaat voor dat ik me laat meevoeren in de rustgevende visuele wereld van zijn muziek. Ook de samenzang en koortjes zijn zo mooi. Na ”Mission Bell” had ik op een dergelijk album als ”Mountains of Sorrow, Rivers of Song” gehoopt. Die verwachting is dan ook volledig ingelost. Dit zo’n album dat in zijn totaliteit klopt: een prachtige titel, een mooie hoes en natuurlijk hemels mooie muziek.