Rob de Nijs - Roman (1983)

mijn eerste lp van rob de nijs. grappig die jaren 80 sound. staan een paar uitschieters op en wat gewonere nummers.

Ik vind Bo een goed nummer.

Misschien is dit niet mijn stijl, maar Rob vind ik kwalitatief toch zeker bij de top horen van Nederlandstalige muziek, hoe summier die ook mag zijn.

Bo Derek was toen echt een lekker ding en die andere waar ik gek op was: Ellen Foley, dus Bo's bitcherige zus die toen met een van die gasten van The Clash ging.

Bo en 'n Beetje Meer blijven de bovenliggende tracks hier.

Op de één of andere manier trekt de muziek van Rob de Nijs me op zijn tijd wel.

vind rob weinig , maar Bo is echt een classic

Goed album.

Aardig album mooi album.

Net een tandje beter dan Vrije Val maar nee.

Ook deze weer geen Pur Sang.

Blijft voor mij de onbetwiste voltreffer.

Wonderschone ballades als Koele Tranen, Tussenkleuren en natuurlijk het adembenemende Rose Hotel.

Hier allemaal net niet.

Grappig detail dat mij toch even wist te verrassen is overigens wel dat het eerste nummer uit maar liefst twee vertalingen van niemand minder dan John Cale blijkt te bestaan.

Namelijk I'm Not the Loving Kind en Close Watch. Eerstgenoemde hier als 'liefde is niet voor mij' en laatstgenoemde als 'ik hou mijn hart vast als ik jou weer zie'.

Is dus niet eens zozeer een nummer dat in dezelfde periode van John Cale had kunnen zijn.

Het is dus ook echt.

Een nummer van John Cale.

Twee welteverstaan.

Geinig wel.

Maar nee: geen Pur Sang, dus.

Ik Geloof In Jou is overigens een cover van Gerry Rafferty’s Along The Way.

Toch zijn beste imo. De enige die ik pruimen kan van zijn muziek.
Heel duidelijke Franse invloeden, mengeling tussen ballades en wat meer uptempo, een cover van Rafferty, een cover van ne me quitte pas. Goeie 80's productie, en wat is dat eigenlijk voor synth op dat nummer, een Fairlight? Die klinkt echt moddervet. het onvolprezen Bo is het prijsnummer. Het gaat je goed Rob!

Zou heel goed kunnen. De Fairlight werd rond die tijd gemeengoed en was in de jaren tachtig een tijdje de meest gebruikte synth.
Roman is, voor zover ik dat kan overzien, inderdaad wel een van de betere platen van De Nijs. Typerend voor zijn oeuvre ook: veel in het Nederlands overgezette covers, maar altijd smaakvol gedaan. En inderdaad: hier klinken invloeden van het Franse chanson door.
Ben zelf geen liefhebber van Een beetje meer, maar ik lees inmiddels her en der op dit forum dat anderen dat wel zijn. Bo is wel prachtig. Maar de eerste twee nummers (waarvan de eerste van John Cale is) zijn wel meteen de toppers op dit album.

Wel opmerkelijk dat je dit album als enige te pruimen vindt. Veel van zijn albums uit die tijd - zeg maar de commerciële hoogtijdagen van zijn carrière, ruwweg van '77 tot '84 - klinken toch een beetje vergelijkbaar met deze?

Ik ken hem ook niet zo goed. Mijn moeder is fan maar dat is de oudste die ze heeft denk ik. Ik vind vooral het gebruik van die synth echt goed. Vooral bij laat me niet alleen. Hebben zijn eerdere platen dat ook?

Zeker. De twee hiervoor ook.
Met je Ogen Dicht uit 1980 vind ik eigenlijk zijn beste.

Ik zou zeggen: vooral de albums hierna: Pur sang en Vrije val. En vlak ook De Reiziger en Hartslag (productie: Bolland & Bolland) niet uit. Maar het klopt: vanaf Met je ogen dicht (1980) doet de synthesizer geleidelijk zijn intrede in Robs muziek, dus als je daar op uit bent, kun je vanaf die albums gaan beluisteren.
Zijn jaren-zeventigwerk is ook mooi, maar daar zijn het vooral combo's en orkesten die zijn liedjes begeleiden, dus dat is in die zin een heel andere aanpak. Maar Rob ging gewoon met zijn tijd mee, wat mij betreft een beetje vergelijkbaar met Cliff Richard, die rond dezelfde tijd ook scoorde dankzij de inbreng van de keyboards (en de productie) van Alan Tarney.

Rob en Cliff zijn in zekere zin vergelijkbare grootheden, vind ik ook. Allebei begonnen begin jaren zestig en een carrière opgebouwd die zo'n zestig jaar bestrijkt. De hits en de successen kwamen met tussenpozen, maar beiden waren er voor je gevoel altijd. Bij Rob houdt dat tijdperk nu dus op, helaas...

Zet Will Tura ook maar in dit rijtje van "... begonnen begin jaren zestig en een carrière opgebouwd die zo'n zestig jaar bestrijkt." Knap hoor, zoveel decennia relevant blijven door ups en downs heen.

Will Tura debuteerde net als Louis Neefs en Rocco Granata eind jaren 50.

De Nijs en Neyman waren in Vlaanderen op elpee net zo populair als Tura. Vooral hun jaren 80 albums zijn in zowat elke kringloopwinkel te vinden.

Jij bent Vlaming, toch? In Nederland is Tura onderbelicht, maar inderdaad, hij (en Rocco Granata, over wie ik ooit een leuke speelfilm zag) scoorde eind jaren '50 zijn eerste hits en is in die zin langer actief dan De Nijs.

Toen mijn broer in het buitenland woonde, brandde ik maandelijks een cd voor hem met Nederlandstalige pop. Nadat de mij bekende jaren '80 waren uitgeput, ging ik verder kijken en kwam toen o.a. bij de (mij als Nederlander onbekende) Vlaamse scene. Gorki, Noordkaap etc. Ben van die muziek gaan houden en heb deze in de meeste gevallen liever dan de Nederlandse tijdgenoten.
Op een gegeven moment ontdekte ik ook Will Tura, al kende ik hem sinds 1978 van single Hier ben ik dan dj. Bizar hoeveel die man heeft uitgebracht. Inmiddels gestopt wegens beginnende alzheimer, desondanks een levende legende. Heb hier een verzamelaar van hem staan.

Terug naar De Nijs en dit album: met de synthesizers in de muziek van De Nijs heb ik minder, het werd me te glad. Dat geldt ook voor Roman en de hit Bo. Zijn stem bleef echter onovertroffen warm en doorleefd. Pas nu heb ik oor voor de teksten, vaak van Belinda Meuldijk zoals op de cover van John Cale (gisteren nog in Tivoli Utrecht) Liefde is niet voor mij en natuurlijk de cover van Brels Ne me Quitte pas, tekst van Ernst Altena.

Oor postte een lezenswaardig interview met De Nijs uit 1973, tien jaar voor Roman.