UFO - UFO 2 (1971)

Dit is lekkere psychedelische / spacey hard rock, zoals in die tijd betrekkelijk populair was.

machtige plaat was dit uiterst psychedelisch voor die tijd waar zou die te vinden zijn

Zoals Lemmy, met Hawkind, een gedegen spacerockachtergrond kent, zo kent de hardrockband UFO ook haar, eigen, spacerockroots. Een album met nummers van 18 minuten, en zelfs bijna een half uur.
Geweldig om op vinyl te hebben natuurlijk, dat hoort met spacerock uit 1971. Een CD-versie kwam pas uit in 1999. Op het CD-exemplaar dat in 2008 (re-issue) uitkwam, wordt de luisteraar dan nog eens getracteerd op een bonustrack Galactic Love.
De gitarist, Mick Bolton, speelt helemaal niet onaardig. Waar is ie later gebleven?
Phill Mogg nam ook op dit album reeds de vocalen voor zijn rekening (zoals ie nog steeds doet voor het huidige UFO).

Mick Bolton is in 1972 gestopt met muziek.

Debuutplaat UFO 1 duurde bijna 39 minuten en bevat 10 nummers. Deze opvolger duurt ruim een uur en bevat 5 nummers. Logischerwijs duren die een stuk langer. Voor deze jongen zijn Star Storm met bijna 19 en titelnummer Flying met een dikke 26 minuten veel te lang en de korte nummers pakken me nauwelijks, al is Prince Kajuku nog wel aardig.
De experimenten van het debuut worden dus nadrukkelijk opgerekt met alle ruimte voor lááánge gitaarsolo's. Ze zijn knap, inderdaad en de band is zeker virtuoos, maar ik houd van liedjes met een kop en een staart. Hierbij kun je je afvragen hoe hij op vinyl zal hebben geklonken: bastonen zijn in de groeven van vinyl breder; doe je daar veel muziek op, dan is daar nauwelijks plek voor.

Dat probleem speelt uiteraard niet op cd en streaming, maar mijn kopje thee / glas bier is UFO 2: Flying niet. Desondanks verkocht deze in Japan en Duitsland goed, in tegenstelling tot het thuisland. En dat laatste telde. Ze probeerden het nog eenmaal in deze bezetting: op naar UFO's eerste liveplaat.

lang durende plaat met wel heel standaard bluesrock. Vooral de gitarist weet me niet te boeien,met zijn cliche-licks herhaald tot in den treure. Ook de composities zelf boeien niet, gaan maar on and on...als er geen fysiek einde aan een vinylschijf zat waren ze waarschijnlijk nu nog bezig. En dan te bedenken dat na deze plaat een van mijn favoriete gitaristen zijn plek inneemt.