Elvis Presley - Elvis at Stax (2013)

At Stax is wat overdreven aangezien Elvis veelal zijn eigen opnametechnici gebruikte. Dat gezegd hebbende, het bewijs dat Elvis 4 jaar voor zijn dood nog kwaliteit kon leveren staat hiermee wel vast. Al deze nummers (plus 2 die thuis opgenomen waren) zijn indertijd verspreid uitgebracht over drie albums die alle drie buitengewoon matig presteerden. Deze box verzamelt alle nummers en wat maakt dat een verschil. Niet alles is geweldig (ik kan niet met rechte tenen luisteren naar Girl of mine, Spanish eyes of She wears my ring), maar welke artiest neemt geen 'fillers' op? Op het totaal valt de schade niet alleen mee, maar blijkt Elvis vooral in staat tot soul en funk (I got a feelin' in my body, If you talk in your sleep), tot rock (Promised land), country/rock/gospel (Talk about the good times) enzovoort enzovoort. Het gros van deze nummers klinkt gewoonweg geweldig en tijdloos. En het talent van Elvis om verschillende stijlen te mixen is hier overduidelijk aanwezig. Voor alle niet- Elvisfans, neem maar eens de tijd om naar deze verzameling te luisteren.

Ondanks zijn persoonlijke problemen (scheiding met Priscilla), weet Elvis toch weer kwaliteit te leveren. Van de Stax huisband spelen alleen Dunn en Jackson op 2 nummers, en dan nog in afwezigheid van Elvis. Het verhaal gaat, dat de 2 heren te zenuwachtig waren in Elvis' aanwezigheid, dat ze niet konden presteren. Elvis overdubte zijn vocalen later thuis in Palm Springs. De opnamen sessies zijn verdeelt in 2 data:juli 20-25 1973 en december 10-16 1973. Tijdens de eerste sessie speelde Reggie Young mee op gitaar, die ook in 1969 in Memphis opnamen met Elvis nam in American Studios. Toen ik Young sprak na een optreden van de American Studio band, zei hij dat de Stax opnamen niet plezierig waren itt de opnamen in 1969. Dat blijkt niet uit de loltrapperij tussen de opnamen, die hier ook te horen is. Een fantastische verzameling.

Onlangs de 2LP van Music on Vinyl gekocht, die een mooie compilatie biedt van de uitgebreidere cd release. Ik kan er erg van genieten. Wie van mening is dat Elvis in de jaren 70 in de studio nog maar weinig klaarspeelde wordt met deze release direct de mond gesnoerd. Samen met Way Down in the Jungle Room, die ik vrijwel tegelijkertijd kocht, wordt je bij tijd en wijlen volledig weggeblazen. De productie is tijdloos en door 'alle' track te bundelen uit sessies, waar deze eerder (zoals hierboven reeds gezegd) werden uitgesmeerd over meerdere releases, wint het materiaal flink aan kracht. Het is natuurlijk leuk dat men destijds het materiaal wilde spreiden, maar eigenlijk is de wereld hierdoor wel een paar pure kwaliteitsalbums door de neus geboord. Kwantiteit ging destijds duidelijk boven kwaliteit, zolang de kassa maar bleef rinkelen. Gelukkig bieden de nazaten van Presley vandaag de dag niet alleen keer op keer de zoveelste nieuwe compilaties aan, maar verschijnen zo nu en dan ook dit soort fraaie releases. De pijp zal vrij snel leeg zijn wellicht, maar dan heb je ook wel wat! Elvis in topvorm... genieten dit!

Ik ben zo'n beetje alles van Elvis aan het beluisteren en soms zitten daar nummers tussen die ik ken van heel lang geleden op de radio toen ik nog geen tien was. My Boy is er zo eentje. Ik kan het zowat onmiddellijk meezingen terwijl ik niet eens wist dat het ergens in mijn geheugen zat. Alsof je min of meer toevallig een schat opgraaft.

De uitgave die ik van dit album heb is de enkele cd, waarop van elk nummer maar een take staat en een paar nummers zijn weggelaten. Zelfde tracklist als de dubbel lp.