The Cats - Het Beste Van (1983)
mijn stem
2 stemmen
Nederland
Pop
Label: EMI
-
Times Where When (3:35)
-
Lea (3:50)
-
Sure He's a Cat (2:35)
-
What's the World Coming To (3:30)
-
Why (4:00)
-
Scarlet Ribbons (3:15)
-
Where Have I Been Wrong (4:10)
-
One Way Wind (3:45)
-
La Diligence (3:28)
-
Be My Day (3:00)
-
Marian (3:58)
-
Let's Dance (2:32)
-
Vaya con Dios (3:25)
-
Maribaja (3:08)
-
Rock and Roll (I Gave You the Best Years of My Life) (5:03)
-
The End of the Show (4:30)
0
geplaatst: 22 oktober 2014, 18:03 uur
The Cats hadden ineens weer een hit met La Diligence (ik ken ook die Nederlandstalige versie) en EMI voegde daar weer die oude Cats-successen aan toe om een verzamelaar van te maken.
0
geplaatst: 22 oktober 2014, 18:15 uur
Ik heb deze ruim een jaar geleden toegevoegd. De lp gekregen van een collega, maar het album stond hier nog niet op de site.
0
geplaatst: 30 december 2018, 09:06 uur
voor wat palingsound wordt genoemd zijn de ballades vaak stroperig.
0
geplaatst: 30 december 2018, 14:58 uur
Ik heb deze in een iets andere hoes. Volgens mij is deze tracklist sowieso wel in drie of meer verschillende hoesvarianten uitgebracht. Wat niet wegneemt dat dit een aardige dwarsdoorsnede biedt van de beste en bekendste nummers die The Cats in hun lange loopbaan uitbrachten.
Inderdaad, de ballads - tevens enkele van hun allergrootste hits - zijn vaak aan de stroperige kant. En toch mag ik ze graag horen als ze af en toe langskomen op de radio. Sommige nummers verdrinken werkelijk in de violen (Lea, Why, Marian, Vaya con dios) en dan gaat het me tegenstaan. Maar ze hebben toch ook wel een paar prachtige popsongs opgenomen: de sixties-pop van Sure he's a cat, Where have I been wrong (met gitaarakkoorden van Jan Akkerman, als ik me goed herinner), One way wind, Rock 'n' roll en The end of the show.
Laat ik het zo zeggen: The Cats vind ik zo'n beetje de enige acceptabele muziek die Volendam heeft voortgebracht (plus, vooruit, de vroege BZN)...
Inderdaad, de ballads - tevens enkele van hun allergrootste hits - zijn vaak aan de stroperige kant. En toch mag ik ze graag horen als ze af en toe langskomen op de radio. Sommige nummers verdrinken werkelijk in de violen (Lea, Why, Marian, Vaya con dios) en dan gaat het me tegenstaan. Maar ze hebben toch ook wel een paar prachtige popsongs opgenomen: de sixties-pop van Sure he's a cat, Where have I been wrong (met gitaarakkoorden van Jan Akkerman, als ik me goed herinner), One way wind, Rock 'n' roll en The end of the show.
Laat ik het zo zeggen: The Cats vind ik zo'n beetje de enige acceptabele muziek die Volendam heeft voortgebracht (plus, vooruit, de vroege BZN)...
* denotes required fields.
* denotes required fields.