Satyricon - Satyricon (2013)

Wat bijzonder is, is dat het album volledig analoog opgenomen is. Met een bandrecorder. Het klinkt allemaal als een klok. En minder afstandelijk. Ik moet zeggen dat de nummers stevig in elkaar zitten. Satyricon laat zich niet leiden door complexiteit maar weet toch goed op het gemoed in te werken. In dat opzicht ben ik hier meer tevreden dan dat ik met Age Of Nero was.

Desondanks blijf ik met een ongestilde honger achter. De controleerde waanzin van Nemesis Divina of de grandeur van The Shadowthrone maakte die overleveringen zoveel krachtiger. Ik mis die kracht. Het alom geadoreerde Phoenix gaat wat mij betreft ten onder in zoetsappigheid. Het is niet vooruit te branden en wordt verder kapot gemaakt door de zoete vocalen van Sivert Høyem.

Tro Og Kraft en het eerder vrijgegeven Our Earth It Rumbles boeien me vanwege het onderkoelde karakter. Cynisch, zo je wilt. Geheimzinnig wordt het pas op het eind. Ageless Northern Spirit en The Infinity Of Time And Space. De definitieve redding van het album wat mij betreft. Satyricon levert een sterk staaltje gecomponeerde blackgewortelde metal, maar gaat mij iets teveel voorbij aan het aanwenden van brute kracht.