Tigran - Shadow Theater (2013)

Tigran Hamasyan leerde ik begin 2011 kennen met zijn wonderlijke album A Fable.

Het was dus uitkijken naar de opvolger waarvan ik single Road Song al geslaagd vond.
Opener The Poet doet me erg denken aan de exotische jazz van Avishai Cohen en dan met name diens werk waar ook op gezongen wordt.
Dat zijn nog eens binnenkomers zeker ook omdat ik Avishai hoog heb zitten.

Het hele album ademt wel een soortgelijke sfeer uit maar vergelijken is niet eerlijk zeker ook omdat Tigran een eigen stijl heeft.
Tigran is sowieso een begenadigd pianist en dat is te horen op dit nieuwe album dat wat makkelijker toegankelijk is dan al z'n voorgangers, in elk geval lijkt het niet op het veel minimalere A Fable.

Hij stoeit met de Armeense invloeden maar niet al te nadrukkelijk waardoor er een perfecte balans ontstaat tussen de etnische invloeden, jazz en toch ook wel moderne westerse muziek (er worden flarden electronic ingezet). Het gebruik van strijkers verhoogt bij mij de feestvreugde alleen maar.

Shadow Theater is kleurrijk, inspireert en klinkt fris en jeugdig.
Wie niets moet weten van jazz kan zich toch met een gerust hart aan dit album wagen want verdomme nog aan toe wat is het heerlijk om zoveel vitaliteit in 1 uur muziek gestopt te horen.
Tigran weet te verwonderen, ontroeren en doet je muzikale bloed sneller stromen en zo hoort het.

Dat Shadow Theater maar een heel wat groter publiek mag krijgen dan de voorgangers want Tigran verdient het.

Live lijkt het me ook geweldig. Helaas kan ik niet als hij in de buurt optreedt (Lantaren Venster) maar als ik dit zie dan baal ik daar toch wel een beetje van: YouTube - Tigran Hamasyan | ?????? ????????