Samael - Ceremony of Opposites (1994)

Ik altijd maar denken dat Passage als Samael’s beste album werd gezien, blijkt opeens dat Ceremony of Opposites op een aantal van mijn favoriete metalwebstekken als Samael’s meesterwerk wordt omschreven. Toevallig, net nu de band deze zomer het album integraal heeft gespeeld om te vieren dat het vorig jaar twintig jaar geleden was dat het album uitkwam.
Toch was ik wel nieuwsgierig naar Ceremony of Opposites, hoewel ik lastig door Passage heen kon komen. Bij CoO had ik daar helemaal geen last van. Integendeel. Het album doet me een beetje aan Paradise Lost’s Icon denken. Al past Samael beter in het hokje black metal, en was Paradise Lost ten tijde van Icon meer gothic geinspireerd, hebben beide albums de overeenkomst dat ze bestaan uit een verzameling tamelijk korte nummers (voor metalbegrippen), die weinig variatie in geluid en tempo kennen. Daarnaast hebben beide albums een erg toegankelijk geluid. De nummers op CoO rollen als een stoomwals over me heen. En ik schrijf doelbewust stoomwals in plaats van een destructief natuurverschijnsel, want behalve allesverpletterend klinken de riffs en drums op dit album ook beheerst. CoO is niet slechts een loodzware ervaring, het is een ervaring die je bewust wordt aangedaan.

Ceremony of Opposites is zonder twijfel een van de betere albums die ik recentelijk heb ontdekt. Voor nu vier sterren.

4.0*

Dit album reken ik nog bij mijn favoriete Samael albums, omdat dit album nog doordrenkt is met het zwarte gif van de twee voorgangers. Op Ceremony of Opposites stuurde Samael namelijk zijn zwarte metaal al voorzichtig richting de industrial metal waarmee hun latere albums vol mee zouden staan. Mij deden ze erg geen plezier mee, na dit album ben ik definitief afgehaakt en ben de band dan ook uit het oog verloren hierna...

Ceremony Of Opposites verscheen in een tijd dat de hoofdmoot van de blackmetalscene zich ging toeleggen op uitgesponnen, symfonisch geladen werkstukken. Dat het Zwitserse Samael een andere kant op zou gaan, was met het opvallend clean geproduceerde Blood Ritual al wel duidelijk.

Ceremony Of Opposites heeft ook een cleane productie. Met links en rechts wst ruimte voor voorzichtige electronica. Het is een doorkijkje na het navolgende Passage en verder. Hier voert de meer kwaadaardige Samael nog steeds de boventoon zoals we gewend waren van de voorgaande albums.

Belangrijker is nog de compositorische aanpak. Samael legt zich hier toe op een tiental uiterst compacte werkstukjes met de nadruk op groove.
Dat is een schot in de roos. Het is moeilijk stilzitten met van die headbangpareltjes als Baphomet's Throne of Son Of Earth.

Wat mij in retrospectief opvalt, is hoezeer Satyricon en Darkthrone met hun black n roll-aanpak lijken te hebben gekeken naar deze plaat. Satyr gebruikt naast dezelfde ritmesoorten
ook dezelfde staccato grommetjes als Vorphalack alhier. Dat geeft Ceremony Of Opposites toch weer een nieuwe dimensie. Het eigenwijze Samael was zijn tijd alweer ver vooruit.