Samael - Ceremony of Opposites (1994)

Ik altijd maar denken dat Passage als Samael’s beste album werd gezien, blijkt opeens dat Ceremony of Opposites op een aantal van mijn favoriete metalwebstekken als Samael’s meesterwerk wordt omschreven. Toevallig, net nu de band deze zomer het album integraal heeft gespeeld om te vieren dat het vorig jaar twintig jaar geleden was dat het album uitkwam.
Toch was ik wel nieuwsgierig naar Ceremony of Opposites, hoewel ik lastig door Passage heen kon komen. Bij CoO had ik daar helemaal geen last van. Integendeel. Het album doet me een beetje aan Paradise Lost’s Icon denken. Al past Samael beter in het hokje black metal, en was Paradise Lost ten tijde van Icon meer gothic geinspireerd, hebben beide albums de overeenkomst dat ze bestaan uit een verzameling tamelijk korte nummers (voor metalbegrippen), die weinig variatie in geluid en tempo kennen. Daarnaast hebben beide albums een erg toegankelijk geluid. De nummers op CoO rollen als een stoomwals over me heen. En ik schrijf doelbewust stoomwals in plaats van een destructief natuurverschijnsel, want behalve allesverpletterend klinken de riffs en drums op dit album ook beheerst. CoO is niet slechts een loodzware ervaring, het is een ervaring die je bewust wordt aangedaan.

Ceremony of Opposites is zonder twijfel een van de betere albums die ik recentelijk heb ontdekt. Voor nu vier sterren.

4.0*