Yo La Tengo - And Then Nothing Turned Itself Inside-Out (2000)

Yo la tengo hoort absoluut tot m'n favorieten, en dan vooral wegens hun ijzersterke optredens. Alledrie multi-instrumentalist, alledrie totally devoted en geen van driëen bang voor cliché of expirement.
En ik vind Ira Kaplan een hele fijne en overtuigende gitarist die alles geeft als ie speelt. Zien is geloven, horen is verstommen.

Deze plaat is waarschijnlijk hun beste omdat er geen echte zwakke nummers tusenstaan, een euvel dat veel YLT releases treft. Het laatste nummer is een zeer fraaie studie in feedback (en dan subtiel) van zo'n kleine 20 minuten. Ik heb ze er ooit een optreden mee zien openen - je moet maar durven.

Ik hoorde Everyday op de radio, en dacht met iets te maken te hebben van hooguit een jaar of 10 oud. Misschien wel heel recent. Vergissing. Waren ze hun tijd destijds wat vooruit? Of zijn dit juist geluiden van toen die tegenwoordig weer tevoorschijn worden gehaald (o.k., wel specifiek op de wat alternatievere kanalen)? Het feit dat ik dergelijke muziek in 2000 sowieso niet luisterde, bemoeilijkt het om daar de vinger op te kunnen leggen.

Iig had het iets aangenaam sfeervols, waardoor de rest ook is geprobeerd.

Uiteindelijk had ik op wat meer variatie gehoopt. Buiten uitzonderingen als Cherry Chapstick om kan het wat verzanden in een brei aan soortgelijke (wel mooie) geluiden. Zonder dat er al teveel van blijft hangen. Maar het is zeker goed gemaakt. Op de achtergrond gaat het sowieso werken.

The Crying Of Lot G valt ook nog relatief op.