Saga - Spin It Again! (2013)

Dubblecd, Blu-Ray of DVD voor de liefhebbers.

Echt veel nieuws staat hier niet op. Wel veel songs van 10.000 Days en 20/20, dus dat is dan wel weer leuk.

En ik zie dat The Cross weer eens live gespeeld wordt en ik ben benieuwd naar Fish Beat.

"On the Loose" is op youtube geplaatst om een indruk te geven van de kwaliteit.

Strak gedrumd... Maar ja, Saga heeft altijd uitstekende drummers gehad... Ben erg benieuwd naar de rest...

Deze plaat is opgenomen toen Michael net weer terug was bij de band, dus ongeveer gelijktijdig met het uitkomen van 20:20. De indruk is goed. De kwaliteit is erg goed en het spelplezier zit er duidelijk in.

Lekker gitaargeluid en lekker stevig gedrumd ook. Fishbeat is een drumsolo wat gebaseerd is op A Briefcase.

Verder kennen we alle songs nu natuurlijk ondertussen wel. Al moet ik wel zeggen dat Six Feet Under behoorlijk indruk op me maakt.

Ik vind Mike Thorne zijn spel wel prettiger dan Brian Doerner. Al as Doerner echt een ontzettend goede drummer, Thorne lijkt de band een nieuw soort elan mee te geven.

Songs als Tired World, You're Not Alone, On the Loose klinken stevig, fris, supertight en een flinke dosis power. Nergens klinkt de band oubollig.
Al zou de band wel wat vaker zich mogen richten op nieuwer materiaal.

Geef toe, er zijn vele fantastische groepen, er zijn vele fantastische albums maar om echt een topper te worden, is aandacht voor details nodig. Het zijn die details die een meerwaarde vormen, het zijn die details die iets verheffen tot quasi perfectie.

Saga is mij al jaren bekend, eerst sluimerend in mijn kast waar een paar albums lagen die ik toen te soft vond. Pas door de tips van ex-collega Kingsnake alias Ozric Spacefolk begon ik Saga meer te waarderen en het wordt haast een verslaving, nu heb ik bijna alle livealbums en mankeer ik nog vijf studioalbums maar dat zal niet lang meer duren.

Echt veel nieuws staat hier niet op, dus voor wie eens wil proeven van Saga, is dit misschien wel een goeie om mee te beginnen. Niet alleen de selectie aan nummers maken dit een verdomd fijne dubbelaar, maar – en ik kom terug op mijn stelling – ook die details.

Een grote buiging moet ik doen voor originele zanger Michael Sadler die na vijf jaar terugkeert op het oude nest en daar in het begin van het concert een grapje over maakt “Five years ago I stood on this stage and said goodbye, five years later I'm standing on this stage and I'm saying hello!” Het voelt zo vertrouwd aan en hij stelt onmiddellijk het publiek gerust door aankondigingen in Engels en Duits, omwikkeld met kleine grapjes en pratend met het publiek, waarbij hij echter niet in de val trapt om de flow uit het optreden te halen. Hij is nog één van die gentleman frontmannen en dat is belangrijk voor mij. Hij is een vakman pur sang.

Een tweede buiging moet ik doen voor het (niet zo verwonderlijk want vertrouwd) uitstekend samenspel tussen de heren muzikanten, waar keyboards en gitaar gans het concert door fantastische een-tweetjes spelen, voortdurend aangejaagd door een wervelende drummer. Soms beneemt het je de adem zoals in bijvoorbeeld Mouse in a Maze, dat live zoveel steviger klinkt! Het geldt trouwens voor alle nummers: live komen die zoveel beter en krachtiger uit de verf en het doet mij altijd plezier om zo'n ervaren groep te horen die live boven zichzelf uitstijgt. Toch wordt eventjes gas teruggenomen met Time's Up, een puntgave Scratching the Surface, Tired World en Humble Stance. De laatste vier nummers zorgen echter voor een zinderende finale want luister maar naar het gitaargeweld van Ian Chrichton in het slotnummer.

Hier mocht ik maar vier favoriete nummers aanduiden, het konden gerust alle nummers geweest zijn, nou ja, misschien niet de korte drumsolo Fish Beat, niet omdat die slecht is, integendeel, maar wie duidt nu een drumsolo als favoriete nummer aan als er hierop zoveel ander moois staat? Maar er is ook minder nieuws, na veertig jaar stoppen ze in 2017. Thanks for the music, guys!

Mooi stuk, Sir Spamalot ! Ik moet bekennen nog weinig van de band te kennen, maar ik geef deze graag een kans. Een derde diepe buiging dus ..

Ik moet eerlijk zeggen dat ik Saga sinds eind jaren '80 een beetje uit het oog verloren ben. Ik heb nog wel eens een poging gedaan, maar echt gegrepen hebben ze niet meer.
Toevallig kwam ik deze live registratie tegen (DVD), en ik ben plezierig verrast, al zal het geen toeval zijn dat er veel materiaal van hun eerste 4 albums op staat, dat blijft toch hun beste materiaal. Dat gezegd hebbende is dit een overtuigende registratie van een strakke, goed ingespeelde band met een glansrol voor Michael Sadler als voorman pur sang, en Ian Crichton die toch een beetje ondergewaardeerd is. Echt een fantastische gitarist. Verder opvallend hoe stevig het materiaal (live) is.
Mooi moment: "After returning to the stage, Sadler says "What shall I play?". He starts on "Images (Chapter 1)", then stops, goes into "No Regrets (Chapter 5)", stops again and finally declares "I got it!" before launching into "Tired World (Chapter 6)" ". Hoogtepunten? Meer dan voldoende: Mouse in a Maze, Perfectionist, Wind Him Up en uiteraard Don't Be Late.

Bij Live in Hamburg zei ik dat ik het fijn vond om Mike Thorne als drummer te horen, maar eigenlijk speelde hij op deze plaat nadat Brian Doerner al in januari/februari 2012 de band verliet. Brian had wel 20/20 ingespeeld, maar niet getourd na deze plaat.

Mike Thorne dus, die in een snelle tijd alle songs van de band moest leren. Logisch dan ook eigenlijk dat (op 3 songs van 20/20 na) er eigenlijk alleen heel oude songs worden gespeeld, plus The Cross).

De drie liveplaten (vier als je de bonuscd van Sagacity meetelt) die met Michael Sadler en Mike Thorne in de band tussen 2013 en nu zijn verschenen ontlopen elkaar niet zo heel veel, maar ik heb een lichte voorkeur voor de laatste liveplaat (Rock of Ages).

Goede drummer inderdaad, Mike Thorne.

Prima live plaat dit, 4 sterren