Saga - Spin It Again! (2013)

Geef toe, er zijn vele fantastische groepen, er zijn vele fantastische albums maar om echt een topper te worden, is aandacht voor details nodig. Het zijn die details die een meerwaarde vormen, het zijn die details die iets verheffen tot quasi perfectie.

Saga is mij al jaren bekend, eerst sluimerend in mijn kast waar een paar albums lagen die ik toen te soft vond. Pas door de tips van ex-collega Kingsnake alias Ozric Spacefolk begon ik Saga meer te waarderen en het wordt haast een verslaving, nu heb ik bijna alle livealbums en mankeer ik nog vijf studioalbums maar dat zal niet lang meer duren.

Echt veel nieuws staat hier niet op, dus voor wie eens wil proeven van Saga, is dit misschien wel een goeie om mee te beginnen. Niet alleen de selectie aan nummers maken dit een verdomd fijne dubbelaar, maar – en ik kom terug op mijn stelling – ook die details.

Een grote buiging moet ik doen voor originele zanger Michael Sadler die na vijf jaar terugkeert op het oude nest en daar in het begin van het concert een grapje over maakt “Five years ago I stood on this stage and said goodbye, five years later I'm standing on this stage and I'm saying hello!” Het voelt zo vertrouwd aan en hij stelt onmiddellijk het publiek gerust door aankondigingen in Engels en Duits, omwikkeld met kleine grapjes en pratend met het publiek, waarbij hij echter niet in de val trapt om de flow uit het optreden te halen. Hij is nog één van die gentleman frontmannen en dat is belangrijk voor mij. Hij is een vakman pur sang.

Een tweede buiging moet ik doen voor het (niet zo verwonderlijk want vertrouwd) uitstekend samenspel tussen de heren muzikanten, waar keyboards en gitaar gans het concert door fantastische een-tweetjes spelen, voortdurend aangejaagd door een wervelende drummer. Soms beneemt het je de adem zoals in bijvoorbeeld Mouse in a Maze, dat live zoveel steviger klinkt! Het geldt trouwens voor alle nummers: live komen die zoveel beter en krachtiger uit de verf en het doet mij altijd plezier om zo'n ervaren groep te horen die live boven zichzelf uitstijgt. Toch wordt eventjes gas teruggenomen met Time's Up, een puntgave Scratching the Surface, Tired World en Humble Stance. De laatste vier nummers zorgen echter voor een zinderende finale want luister maar naar het gitaargeweld van Ian Chrichton in het slotnummer.

Hier mocht ik maar vier favoriete nummers aanduiden, het konden gerust alle nummers geweest zijn, nou ja, misschien niet de korte drumsolo Fish Beat, niet omdat die slecht is, integendeel, maar wie duidt nu een drumsolo als favoriete nummer aan als er hierop zoveel ander moois staat? Maar er is ook minder nieuws, na veertig jaar stoppen ze in 2017. Thanks for the music, guys!