Black Sabbath - Cross Purposes (1994)

Nadat Dio Sabbath voor de tweede keer verlaten heeft mag Martin het zinkende schip NOGMAALS redden, en hij doet dit dan ook op uitstekende wijze. Cross Purposes is haast net zo sterk als Headless Cross, en er is niet één zwak nummer op te vinden. Tracks als Evil Eye, Virtual Death, The Hand That Rocks The Cradle of I Witness zijn nog altijd subliem.

...alleen heel erg jammer van de opvolger Forbidden. Dit was het laatste volwaardige Sabbath album.

Ik weet niet wat het is met dit album, maar het is in mijn ogen net niks. De nummers komen niet tot leven omdat het geluid niet goed is. Het album klinkt lang niet zo fris als Eternal Idol of Headless Cross, en de nummers grijpen me totaal niet. Ze blijven hangen tussen de uithalen van Martin. De riffs van Iommi zijn ook niet vergelijkbaar met die op andere albums.
Al met al klinkt Cross Purposes als een goede demo van een bandje dat nog een lange tijd heeft te gaan voordat ze echt door kunnen breken.
De Japanse bonustrack What's the Use is nog het beste nummer van de cd, dying for love is het dieptepunt.


2*

Niet het beste wat BS geproduceerd heeft, maar het wordt door Tony Martin nog naar een acceptabel niveau gezongen. Echter de nummers blijven niet echt hangen, en als ik nu naar de titels kijk, kan ik me eigenlijk de nummers niet 1,2,3 voor de geest halen. Het album had meer kunnen zijn. Op CD.

Hmm ik vond het best een goede plaat
Heb er een paar jaar geleden wel plezier van gehad.
Al is het toch niet helemaal mijn muziek

Deze plaat klinkt iets te gewoontjes voor een Black Sabbath release. Het klinkt teveel als een standaard hardrock/heavy metal plaat. De duisternis ontbreekt teveel, waardoor de identiteit van de band ineens geen impact meer heeft. Wat overblijft is niet slecht, maar te anoniem voor Black Sabbath.

Prachtige hoes. De muziek/songs is voor mij na de line up met Dio niet meer wat het ooit was, hoewel er er best nog een paar aardige albums gemaakt zijn, incluis deze.

Schitterende plaat.
Zonder Cozy Powell (weet niet of hij ten tijde van deze plaat al was overleden) maar met ene Rondelli of zoiets (nooit van gehoord)

Verder zijn de 2 Tony's lekker op dreef. Strakke gungy achtige rockers afgewisseld met doommetal, ballads en een powermetal track (Immaculate Deception).

Echt geen slechte plaat, maar helaas gaan de geruchten hier al richting de reunie met clown Ozzy, dus echte vent wat Iommi is, zet ie ook deze versie van Sabbath aan de kant.

De reunie heb ik niet eens gevolgd.
Het einde van Sabbath, deze plaat....

Er schijnt dan wel nu (2009) weer een nieuwe plaat te zijn gemaakt.

Kingsnake, de drummer is Bobby Rondinelli, bekend van drumwerk met onder andere Blue Öyster Cult, Rainbow, Quiet Riot enBlack Sabbath.

Ah ook een oude rot.
En ik vind het niet onaardig.
Maar ik was al tiener (ik was toen rond de 17) een groot Cozy Powell liefhebber, met name ook dankzij zijn werk met bijv. Rainbow.

Dit is trouwens ook mijn nummer 1 airdrum plaat.
Doet ie toch goed, die Rondinelli

Lekkere rock plaat met een Tony Martin in vorm!
Niks mis mee dit album, lekker recht toe recht aan!
3,5

Wat heeft Rob Halford hier mee te maken?

Nee, met Tony Martin (Eternal Idol, TYR, Headless Cross, Cross Purposes, Forbidden)
Rob Halford heeft enkel wat tourdates gezongen in 1992 en 2004.

Er was ook gepland dat ie Seventh Star ging inzingen. Maar doordat ie in opvolging van de opnames van Turbo zich in een coma gezopen/gesnoven had (en moest afkicken) werd Ray Gillen genomen om Seventh Star te schrijven en te zingen.
Maar ook die haakte af toen me net de vocals moest inzingen dus nam men Glenn Hughes van Deep Purple

Oké, bedankt voor de informatie!

Twee songs springen eruit: I Witness en The Hand That Rocks The Cradle. Twee songs vallen eruit: Dying For Love en Back To Eden. De rest is gewoon Black Sabbath kwaliteit. Tony Martin heeft toch kwaliteitswerk geleverd op de albums die hij heeft ingezongen.

Dit klopt niet helemaal denk ik. De cd is gewoon met Glenn Hughes opgenomen en die haakte af vanwege lichte snuifproblemen en Ray Gillen nam het stokje daarna over. Rob Halford was mijn inziens nooit in beeld.

nummer 1 heet hier nummer 0

Klopt. Seventh Star was dan ook oorspronkelijk een soloproject van Iommi. Ray Gillen kwam pas in beeld toen bleek dat Hughes de tourverplichtingen niet na kon komen vanwege de geestverruimende middelen. Er schijnen wel demo's te bestaan met ene Jeff Fenholt. Maar zeker niet met Halford.

Cross Purposes vind ik zelf minder dan zijn drie voorgangers. Er staat wel een aantal sterke momenten op zoals het opzwepende refrein van het door Sir Spamalot gememoreerde The Hand That Rocks The Cradle of het typisch Sabbathiaans meeslepende Virtual Death. Verder vind ik het gebodene wat te doordeweeks. Tony Martin houdt zich overigens prima staande hier.

Er zit volgens mij toch enige waarheid in de naam Halford rond het "Seventh Star" gebeuren. Ik las namelijk ooit dat helemaal aan het begin Iommi inderdaad een solo album wilde maken, maar dan met op ieder nummer een andere zanger, waaronder dus ook Rob Halford en Glenn Hughes. Dat idee heeft hij pas gedaan met zijn eerste Iommi plaat in 2000 met hele andere artiesten van toen.

Dying For Love blijf ik niet goed vinden en ik heb het geprobeerd, verdomme, Lord knows I've tried. Sommige stukken in Back to Eden gaan beter, maar het totaalpakket van deze song blijft niet kloppen. De rest vraagt een flinke ruk aan de volumeknop, naar rechts natuurlijk, wat anders! Tony Martin, tot mijn scha en schande, mijn ontdekking als zanger van de laatste jaren. Dit album is ietsiepietsie minder dan de voorgangers met Tony Martin, maar een meer dan prima album. Hell Yeah!

Ja, die Tony Martin kan er wat van he?

In tegenstelling tot de Sir voor mij, vind ik Dying for Love, kippenvellerig goed (staat ook in mijn powerballads-playlist naast ondermeer Comfortably Numb en SIlent Lucidity)

Dit vind ik nog altijd een van hun beste albums. Tony Martin leverd hier een hele goede prestatie en de songs vind ik stuk voor stuk super. Ondergewaardeerde plaat.

Ik hoor niemand over Cardinal Sin, mijn inziens het beste nummer van de plaat..?

Elk nummer op deze plaat vind ik goed. Het heeft soms iets grunge-achtigs, maar het blijft onvervalste Sabbath-metal.

Dying for Love is echt wel een mooie powerballad, dacht ik zo.

Immaculate Deception is echt een beest van een track, samen met The Hand That Rocks the Cradle en Cardinal Sin.

Evil Eye is een mooie zware afsluiter en schijnbaar heeft Eddie Van Halen er aan meegschreven, maar hij heeft geen credits in het albumhoesje.

De synthpartijen zijn zoals gebruikelijk in 90's-Sabbath erg kitcherig en new-age achtig...

Wat is die Bobby Rondinelli toch een buitenzinnig strakke en harder drummer.
Hij is geen Cozy Powell, maar ik vind ze allebei erg goed. Ik houd wel van dat ouderwetse gehak...

Na het vertrek van Ome Dio eind 1992 mocht zanger Tony Martin terugkomen. Met hem werd het album Cross Purposes opgenomen. Ook dit is weer een sterk album, maar wel iets minder dan de voorgangers met Martin (Eternal Idol, Headless Cross en TYR).
Sterkste songs vind ik Cross of thorns (mooi intro), Psychophobia, het doomy Virtual Death (erg gaaf!) met lekker baswerk van Butler en de mooie balad Dying for Love.
Ik geef 3,5*

Ik vind Dio helemaal niet zo'n aangename zanger/songwriter.
Ik vind Ozzy en Tony Martin veel beter passen bij de dreigende riffs van Iommie.

Dio past prima bij zijn soloband en Rainbow met de sprookjesmuziek.

Jammer alleen dat Martin zo'n zwakke livezanger schijnt te zijn, want zijn uithalen in bijvoorbeeld Cross of Thorns zijn fenomenaal....

@Ozric: mwah, qua zang vind ik dat erg meevallen. Maar ik kan mij wel wat vinden in dat deel van jou opmerking als songwriter. Ik vind bijna al het materiaal hij schreef voor zijn eigen band Dio zwakker dan wat hij schreef met Blackmore en Iommi. Maw hij schreef minder sterke songs samen met bv. een Goldy of Campbell (ooit gitaarhoer genoemt in de Aardschok hahaha), dan samen met Iommi of Blackmore.
Ik heb Martin in 1995 live gezien in de Central studio's in Utrecht. Helaas weet ik niet meer of hij zangtechnisch live tegenviel. In mijn herinnering was het een gaaf optreden.

Er is een live cd/VHS uit deze tijd, en die is bedroevend slecht.
Daar baseer ik mijn mening over Martin's livezang op.

Dio klinkt gewoon altijd en overal hetzelfde. Op enkele liedjes na (Kill the King, Holy Diver, Heaven & Hell) hoor ik hem gewoon niet zo graag.

Dat is die lp/video uitgave. Daar is Martin ook een drama inderdaad. En in 89 was het ook al zo beroerd.
En Forbidden. Ik denk dat je met zanger Rinus achter de microfoon het verschil nog niet zal merken. Wat een broddelplaat.