Death Angel - The Dream Calls for Blood (2013)

titelnummer is te luisteren op via de volgende link:http://www.deathangel.us/#!music-stream/c2j7

Ben er nog niet echt uit wat ik er van vind. Klinkt zo op het eerste gehoord aardig agressief, maar hoop dat de andere nummers toch wat melodie meekrijgen

Mwaaah.... weinig melodie inderdaad. Een zeer gewoon trash nummertje. Ben beter gewend van Death Angel.

Ik vind het eigenlijk wel een erg goed nummer. Meer kan ik er momenteel ook niet over zeggen.

En op dezelfde site is nu ook het nummer "Caster of Shame" te beluisteren:
Death Angel - deathangel.us

Op het eerste gehoor een behoorlijk beuknummer, met leuk gitaarwerk, zeker goed voor een paar gigantische pits live.

Het hele album is in de stijl van "The Dream Calls for Blood" en "Caster of Shame". Mijns inziens het beste album van Death Angel sinds hun comeback.

Het refrein van "Fallen" lijkt overigens erg sterk op een Anthrax nummer waar ik nu niet op kan komen.

Van wat ik er van gehoord heb (4 songs) is het lekker thrashy maar weinig origineel. Death angel does Slayer kwam al meer dan eens bij me op.

Death Angel, Angel of Death, zo groot is het verschil idd niet

Het album is toch echt wat te rechtlijnig en te Slayer ( incl. de Tom Araya gilletjes ) voor mij en ik begin steeds meer de subtiliteit te missen wat hun deed onderscheiden van de collega's. Verder: mooi hoesje maar dramatisch inschuifsysteem voor de cd's waardoor ze er bekrast uitkomen ( wie verzint dit gvd!!! ). Een making of dvd kijkt volgens mij geen hond naar en die afsluitende bonustrack in de vorm van een cover van Heaven And Hell ( Black Sabbath ) is pure heiligschennis. Dit kan echt beter, remember Act III.

Puike return to form van deze thrashgiganten. Ik had niet zo heel erg veel met de vorige twee albums. The Dream Calls for Blood klinkt echter als vanouds. Het doet denken aan The Art of Dying (mijn favoriet), maar dan wat steviger en inderdaad met een flinke scheut Slayer. Zeker ook vocaal is Araya een inspiratiebron.

Normaliter ben ik er meestal niet zo'n voorstander van als Slayer geïmiteerd wordt, maar 'een combinatie van Death Angel en Slayer' klinkt gewoon erg lekker.

Maar wat moet Slayer nou maken dan?

Hoesje lijkt wel een black-metal hoesje.

Ik was weer eens niet op de hoogte van deze release.

Het zou misschien eens een leuke toevoeging aan de site zijn, als je op de hoogte kon wordne gebracht van bandjes, die je leuk vind. Dat je abonneert op updates, ofzo.

Maar goed. Ik heb toevallig Relentless Retribution op de iPod opstaan, dus heb zeker wel zin in deze nieuwe plaat.

Black metalhoes? Ik dacht eerder aan Sonata Arctica of zoiets. Maar soit, Death Angel levert imo altijd kwaliteit. Ze geven altijd alles. Moet hem nog wat vaker beluisteren maar op het eerste gehoor is het opnieuw een vurig klinkende no-nonsense thrash/speedschijf.

Ik dacht aan Emperor... maar powermetal had ook gekund.
Geen typische thrash-hoes in elk geval.

Maar dat is de deal niet hier. Ik ga de teasers luisteren.

Een nieuwe Jeff Hanneman.

Death Angel pakt het steeds directer aan, dat vind ik toch jammer. Het is meer snelheid en agressie en steeds minder melodie. Dat hier al veel over Slayer geschreven wordt is het logische gevolg. Death Angel blijft een sympathieke band, ze gaan me muzikaal wel steeds minder boeien.

En toch opvallend dat Mark Osegueda, ooit een van de betere zangers in het metalgebeuren, nu niet veel meer doet dan schreeuwen met amper ruimte voor melodie. Ook Helstar dat vroeger erg melodieus was kiest hedentendage voor bruter, extremer en minder melodie. Dat is blijkbaar de trend, wat wel jammer is. Al vind ik The Dream Calls for Blood best genietbaar.

Dat is inderdaad best jammer. Op vooral de eerste drie albums klonk hij veel inventiever. Net als de hele band trouwens.

Is niet hetzelfde aan de hand met Chuck Billy en Russ Anderson?
Die mannen worden gewoon oud, denk ik.

Oud? De man is 44. Death Angel is sinds de herrijzenis iets minder genuanceerd gaan klinken. Ik denk dat dat eerder de grondslag is.
Chuck Billy vind ik tegenwoordig juist krachtiger dan vroeger. Bovendien heeft hij een vervelend ziekbed achter de rug.
Thrash is sowieso een moeilijk genre om gevarieerd in te zingen.

Ik bedoelde het niet zo oneerbiedig, als dat het klonk.

Ik dacht misschien dat er slijtage op de stembanden op treedt bij die kerels.
Dat ze daarom meer schreeuwerig klinken dan voorheen. That's all....

Ik ben zelf nooit zo gek geweest op Slayer. Misschien omdat ik de gitaarsolo's meestal maar rommelig vind en de zang niet zo goed.

Dat deze Death Angel-plaat naar Slayer neigt zal ik niet ontkennen, want de riffjes en tempo's lijken er wel op.

Maar toch: de zang vind ik veel genietbaarder, de gitaarsolo's veel lekkerder en de productie is niet geforceerd hard en lawaaiig.

Ik vind deze Death Angel, met zijn kortere song-gerichte tracks een lekkere thrashplaat en zal zeker nog vaak opgezet worden, door mij.

Leuke CD, maar persoonlijke een van de minderen. Te weinig melodie!

Inderdaad, betrap mezelf er op dat ik deze cd eigenlijk nooit meer op zet

Deze plaat vandaag weer een paar keer gedraaid. Wat een energie! Een van de betere thrashplaten van de laatste jaren.

Ik hoorde laatst weer eens Territorial Instinct, erg fijn nummer met veel variatie. Ik denk dat deze Death Angel toch gewoon eens besteld moet worden.

Dit album had ik in eerste instantie links laten liggen omdat ik Killing season best wel tegen vond/vind vallen. Zeker na het geweldige The art of dying! Maar nu heb ik dit album dan toch eindelijk eens de nodige luister beurten gegeven. En eerlijk gezegd vind ik deze minstens net zo goed als The art of dying.

Harder en minder melodieus dan voorgaand werk, maar nog steeds erg herkenbaar. Het album zakt nergens in, iets dat bij voorgaande albums nog wel eens wilde gebeuren, alhoewel echt sterke songs ontbreken. De plaat dendert lekker door, maar memorabel wordt het helaas nergens.

Heerlijk album van Death Angel. De beste sinds Act III.

Een aardig album van Death Angel. Toch merk je hier dat de band een stuk agressiever wilt zijn. Dat vind ik vooral vocaal gezien een slechte keuze. Het maakt de plaat wat vermoeiend en saai. Echter er zijn ook een aantal aardige solo's te horen. Kortom aardig, maar niet meer dan dat.