The Corrs - Talk on Corners (1997)

commerciële popmuziek, voor mij iets te weinig pit en veeleer repetitief, op enkele uitzonderingen na omwille van leuke melodie!
het kan me niet echt boeien om album vandaag nog in cd speler te steken
betere nummers zijn 1 - 5 en 6

Tja, wat hebben The Corrs voor op andere bands: de Iersklinkende deuntjes en mooie instrumentals. Als ze dit laten vallen, zijn ze niks meer dan een doorsneepopbandje. En het zijn natuurlijk schone meiskes. Die broer doet maar mee voor de lol, denk ik.

Wat een walgelijke versie van Fleetwood Mac's Dreams...

Dan zou je de cover van Dreams van Deep Dish eens moeten horen. De Corrs-versie klinkt dan stukken beter.

hun eerste platen waren goed, hun unplugged-cd echt geweldig, maar nu vind ik ze wat te gladjes klinken

Doet Mick Fleetwood mee op deze versie van 'Dreams'?

Allereerst moet ik zeggen dat Dreams op mijn versie er helemaal niet op staat.
De rest is wel hetzelfde.

The Corrs waren (zijn?) een familiebedrijfje die een paar jaar best wel populair waren. De drie nogal appetijtelijk uitziende zussen zullen daar mede debet aan geweest zijn.
The Corrs staan voor keurige, beschaafde en prettig wegluisterende enigszins folky poprock aangevuld met authentieke Keltische instrumenten hetgeen het toch een authentiek tintje meegeeft.
Ik mag ze nog steeds graag horen.
Beste nummers zijn Only When I Sleep, When He' s Not Around, I Never Loved You Anyway, Queen of Hollywood en het rustige Intimacy. Little Wing is ook een cover (van Jimi Hendrix, als ik me niet vergis).
De rest luisters ook aardig weg en Andrea Corr heeft een prettige stem.
Enkel Love Gives vind ik een ergerlijk nummer.

Album wat je eigenlijk bij alle gelegenheden kunt opzetten (ook als je bezoek hebt), al lijkt het me in het zonnetje wat leuker klinken.
Ten onrechte wat in de 'middle of the road'-hoek gedrukt wat mij betreft.
Lekker plaatje.

Radiovriendelijke pop. Dat weliswaar gekenmerkt wordt door enige zoetsappigheid maar de band voegt hier ook een aardige eigen draai toe aan het geheel: wat traditionele Ierse muziek.

Daar had ik, zoals bij Paddy McCarthy, wel iets meer van willen horen. Heft geeft de smaakvolle pop iets extra's. Maar het is maar mondjesmaat. wat je aan Ierse noten op het hele album krijgt voorgeschoteld.

Verder geven The Corrs aan zelf nog redelijke nummers te kunnen schrijven. Het coveren moeten ze uit eigenbelang geheel schrappen uit het repertoire. De Fleetwood Mac classic Dreams is door de aanwezige drummachine een waar drama.
En Little Wing van Jimi Hendrix: Ok, Eric Clapton mag het en kan het spelen. Voor The Corrs (4e klasse) is een nummer uit de eredivisie echt te hoog gegrepen.

Voor mij een jeugdsentiment, maar nog steeds een geweldig album met stuk voor stuk goede liedjes!

Krappe 3 sterren, sinds tijden het album weer eens uit de kast getrokken.
Mierzoete gladde popmuziek die snel naar eenvormigheid dreigt.
Ik weet eerlijk gezegd niet eens wat mij ooit bezield heeft de plaat in huis te halen, tja soms is mijn eigen koopgedrag ondoorgrondelijk .
Nummers als Only When I Sleep, So Young & Queen Of Hollywood zijn fijne luisternummers, van het nummer Dreams hadden ze natuurlijk moeten afblijven en eigenlijk geldt hetzelfde voor Litte Wing.