The Silencers - A Blues for Buddha (1988)

Klinkt als The Levellers op een mooie herfstdag op bezoek bij The Waterboys, en dan samen bij de open haard wat muziek maken. Heerlijke Folkmuziek.

Destijds voorprogramma van Simple Minds in De Kuip. Er staan best leuke nummers op dit album, gewoon een relaxt plaatje.

Weer het typische Silencers geluid, beter luisterbaar dan st. Paul. Walk with the night is erg mooi.

Even mierenneuken hier: er hoort een wit stipje daar zichtbaar te zijn in dat water. Dat is zeker overijverig weggepoetst hier? Er zit nl. een vis ofzo daar vlak bij de kant.

Was onder de indruk van dit bandje toen ik ze in de Kuip zag. Heb toen die cd blind gekocht. Viel me niet helemaal mee maar in de jaren erna toch leuke nummers van ze gehoord.

Lekker plaatje inderdaad. Niks hemelbestormends maar wat ze doen doen ze goed. Prettige stem en muzikaal lekker ingevuld. Hier en daar een traditioneel subtiel er door heen gegooid. Goed plaatje om bij een lekker glas en kaasplankje de rust tot je te nemen. 4 sterren kan ik er wel aan kwijt.

Na het uitstekende A Letter from St. Paul kwamen The Silencers een jaar later met A Blues for Buddha, en wat mij betreft is deze opvolger minstens zo sterk. Answer Me opent overtuigend, waarna Scottish Rain volgt, een van mijn favoriete nummers van de band. Het nummer kreeg destijds ook in Nederland aandacht, werd regelmatig door Frits Spits op Radio 3 gedraaid en groeide uit tot een kleine hit. Met The Real McCoy laat de band vervolgens een lossere en uitbundigere kant horen, terwijl het korte titelnummer A Blues for Buddha een mooi rustpunt vormt. Walk with the Night brengt daarna een donkerder sfeer, gevolgd door voor mij het absolute hoogtepunt van het album: Razor Blades of Love. Zelfs nu, bijna veertig jaar later, krijg ik nog steeds kippenvel van dit nummer.

Ook de tweede helft blijft uitstekend. Skin Games, het traditioneler klinkende Wayfaring Stranger en het ruim zeven minuten durende Sacred Child laten horen hoeveel variatie de band inmiddels in zijn muziek kon verwerken. My Love Is Like a Wave / Razor Blade Reprise brengt verschillende elementen mooi bij elkaar en laat die prachtige melodie nog eenmaal terugkeren, waarna Sand and Stars het album ingetogen afsluit. A Blues for Buddha klinkt wat rijker en volwassener dan het uitstekende debuut zonder het herkenbare Silencers-geluid kwijt te raken. O’Neill en Burns vormen opnieuw de muzikale spil. Voor mij is dit dan ook geen moeilijke tweede plaat, maar gewoon het tweede uitstekende album op rij.