Chuck Berry - ..Berry Is on Top (1959)

Chuck Berrys best album (Oudste album dat ik volledig heb gehoord.). Maybelllene, Jhonny B. Good & Roll over Betthoven hebben Rock & roll gemaakt zoals het nu is.

Ik heb een andere trackvolgorde?

raar iets om te vragen .

Ik heb ook een andere volgorde, plus een aantal bonustracks. Ik zou niet weten of dat een alternatieve versie is, maar die prefereer ik wel boven deze volgorde. Evengoed een fijne plaat met dit weer. Heerlijk simpel (baanbrekend in die tijd) en het zit catchy in elkaar.

Chuck Berry swingt hier enorm, vind ik persoonlijk. Niet alle nummers zijn voltreffers, maar men kan niet ontkennen dat hier enkele klassiekers van formaat opstaan.

Zeer sterke swingende plaat, met Johnny B. Goode misschien als hoogtepunt.
Bij dit nummer moet ik telkens weer aan Back to the Future denken

Leuke, catchy en swingende muziek, maar ik vind het niet geweldig genoeg om hier echt een hoog punt aan te geven. Een heel album lang van deze muziek is ook wat teveel van het goede voor mij, misschien is dit toch niet helemaal mijn ding. Neemt niet weg dat enkele liedjes op dit album terecht grote klassiekers zijn en ik hier goed naar kan luisteren, daarom zeker nog een voldoende, maar ook niet meer.

Ook ruim 5 jaar na mijn eerdere bericht sta ik nog steeds volledig achter mijn mening. Meer zelfs, ik kan deze nu kracht bijzetten met een score. Verhip!

Dat Chuck Berry één van de meest invloedrijke rock 'n roll-artiesten is, zal niemand ontkennen. Veel artiesten die na hem kwamen, zijn schatplichtig aan z'n vinnige gitaar en dwingend swingende ritmes, waaronder ook mijn grote held Bob Dylan.

Dit album is wellicht zijn bekendste exploot, met onverwoestbare klassiekers als 'Maybellene', 'Johnny B. Goode' en 'Roll Over Beethoven'. Daarnaast staan echter vooral vooraan de plaat enkele wat minder bekende, maar evenzeer briljante songs. 'Almost Grown' en 'Carol' vormen een flitsend duo annex schitterende aanzet, verder blijven ook 'Little Queenie' en 'Sweet Little Rock 'N' Roller' me bij.

De plaat wordt vrij rustig afgesloten, met het wat minzame 'Hey Pedro' en het (jawel) bluesy en Hawaiiaans klinkende 'Blues for Hawaiians'. De enige smet op dit album is voor mij 'Jo Jo Gunne'; dat nummer vind ik wat flets.

Maar bon, voor dit plaatje, met net geen halfuur eerder van korte adem, heb ik met gemak 4 sterren veil.

4 sterren

Chuck Berry kan worden gerekend tot een select gezelschap dat aan basis stond van de rock muziek die we nu kennen. Zo ver was het nog lang niet toen hij in de jaren 30 opgroeide in een gezin uit de middenklasse met zes kinderen. Zijn interesse in muziek ontstond echter al snel en in 1941 gaf hij op zijn middelbare school het eerste concert. Door winkeldiefstal werd hij in 1944 naar een tuchtschool gestuurd, waar hij een vierkoppige zanggroep oprichtte. De groep groeide uit tot een succes, zowel binnen als buiten de muur van het gesticht. Hij trouwde al op jonge leeftijd en leek een perfect familiebestaan te vormen met een baan en al, maar zijn liefde voor de muziek liet hem niet los. In de jaren 50 leerde hij via de muziek van T-Bone Walker zijn gitaar steeds meer tot zijn eigen stijl te temmen. Zijn voorliefde voor de blues bracht hij samen met de r&b en country uit die tijd, waardoor zijn muziek een steeds groter publiek kreeg. Via Muddy Waters kwam hij in aanraking met Leonard Chess van Chess Records, niet de blues maar zijn countrytune Ida Red sloeg aan. Berry schreef kort daarna Maybellene, naast één van de eerste rock ‘n’ roll songs werd het ook een grote hit. In die tijd ontstond ook zijn vriendschap met countrymuzikant Carl Perkins en werd hij één van de grote sterren van midden jaren 50. Een reeks aan hits verschenen gedurende de tweede helft van het decennium, samengebracht op Chuck Berry Is on Top.

Nog geen halfuur telt het album, maar toch laten de nummers direct de klasse zien van de entertainer. Gitaarsolo’s en wilde bewegingen functioneren perfect in de gecreëerde muziek van de rock ‘n’ roll. Wat te denken van het ruige Maybellene, herhalende gitaarklanken op een stevig drumritme en een daadkrachtige gitaarsolo van Chuck Berry. Ongekend voor die tijd, zoals ook op het deels autobiografische Johnny B. Good, over zijn vernieuwende speelstijl en de uiteindelijke ster in wording. Gitaarriffs scherpen het nummer aan, waar Lafayette Leake de swing er op de piano in houdt. Tekstueel zit het album ook vol verwijzingen, zoals het aan zijn zus gerichte Roll Over Beethoven, waar de klassieke muziek als basis dient voor de rock ’n roll. Almost Grown en Carol voeren het lijstje van rockklassiekers verder aan, denk alleen al aan alle cover die er van de nummers op het album zijn gemaakt. Chuck Berry Is on Top is de ultieme introductie tot de rock ‘n’ roll en tevens één van de hoogstaande werken uit deze muziekstijl.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Ik heb nog steeds het vermoeden dat het platenlabel destijd een fout heeft gemaakt met de titel. Had het niet moeten zijn: "Berry's On Top"? i.p.v. Berry IS on Top? In het eerste geval was het een mooie woordspeling geweest.. Je weet nooit in die rare tijden...

"Berry is On Top" en "Berry's On Top" is hetzelfde, bedoel je "Berries On Top" (dat is namelijk de juiste vervoeging van het meervoud)?

Het gaat erom hoe het klinkt wanneer je het uitspreekt, dunkt mij.

joxxah De woordspeling was inderdaad correcter geweest als "is" werd afgekort tot "'s". De grap is echter zo voor de hand liggend dat we hem nu ook al wel begrijpen

Heerlijk plaatje met "Maybellene", "Johnny B. Goode" en "Roll Over Beethoven" als klassiekers waar ik niet snel op uitgekeken raak. Hoewel een half uurtje wel heel kort is, ben ik altijd wel gecharmeerd van de korte tijdsduur van de albums uit de jaren '50 en '60. Korte nummers, korte albums. Je krijgt de kans niet om verveeld te raken.

Boermetkiespijn Ik snap wel dat het nu ook te snappen is, maar het had wat beter gekund. Denk aan die Bon Jovi fan die zijn (of haar) favoriete titel op de arm had laten tatoeëren: It's Is My Life

Op dit album staan bijna alleen goede nummers, en als je van Chuck's gitaarwerk houdt, is het een 'must hear'. Alleen Anthony Boy kan mij niet zo erg bekoren, maar voor de rest is bijna alles even goed. Ik ben alleen - zo moet ik bekennen - niet zo'n liefhebber van het stemgeluid van Chuck Berry, maar verder is het behoorlijk meeslepend. Op de uitgave die ik in bezit heb, een Duitse cd uit 1993 op MCA, staan nog 6 extra nummers, die ook de moeite waard zijn, maar qua opname en sfeer enigszins afwijken. Dat neemt niet weg dat dit album mijn favoriet van Chuck Berry is, even afgezien van een paar compilaties.