Jamiroquai - Travelling Without Moving (1996)

Een album dat ik vroeger leende uit de bibliotheek, nadat ik kennismaakte met Jay Kay en consorten door de veel getoonde videoclip van Virtual Insanity op MTV. Later op cd gekocht en ondanks dat ik die niet veel heb gedraaid ben ik gisteren toch overstag gegaan voor de 2LP versie. Ik kwam hem tegen bij de Platen & CD Beurs in Utrecht voor 50% van de 25,99 euro in verband met een minimale. Naar die schade ben ik nog steeds op zoek, maar ondertussen ligt het album wel op de speler.

Nu ben ik geen danser, maar stil zitten met de beentjes is er niet bij. Het is die muziek die me terugbrengt naar mijn schooltijd. De eerste twee nummers zijn gelijk weer lekker, soms een lekkere diepe bass erin ook (vinden de buren leuk), maar het gebruik van de hi-hat bij een Cosmic Girl is zo opvallend dat als je er op gaat letten het bijna irritant wordt. Bijna... want stiekem vind ik het gewoon een fijn album. En het is niet alleen maar funk, ook ballad Spend A Lifetime is best wel erg fijn.

Toch zijn er wel degelijk wat mindere nummers, vooral in het middendeel. Zo kabbelt Drifting Along maar voort in een reggae-achtig deuntje en didgeridoet Didjerama er wel erg lustig op los. Alles bij elkaar is dit voor mij persoonlijk toch het fijnste album van deze Britse band. Toch heb ik bij Jamiroquai altijd een beetje het idee dat als je een album bezit, je ze eigenlijk allemaal wel hebt. Maar het blijft lekkere muziek! Wat hierboven ook reeds wordt gezegd; lekkere niks aan de hand muziek van een band die hier patent heeft.

Niet helemaal.. Ik zou eerder zeggen: met de eerste 2 (Emergency on Planet Earth en The Return of the Space Cowboy) heb je het beste van ze. Die vind ik nog steeds relevant: origineel, funky, warm, soulful, hier en daar wat exotisch (didgeridoo/ reggae). Daarna werd het inwisselbaar, en gaandeweg ook killer. Deze nummer 3 zit er nog tussen in. Commercieel een groot succes weliswaar.

Lekker album! Virual Insanity blijft heerlijk. Lekker funky album met soms een vleugje experimenteel.

3.5*

Heel lang niet meer gedraaid en nu ik het op vinyl heb aangeschaft moet ik zeggen dat ie leuker is dan ik blijkbaar nog in mijn hoofd had (of ten tijde van mijn cd-tijdperk). Halfje erbij.

Blijft een lekker album, ik kan enorm genieten van de lekkere basloopjes en de vibe die in dit album zitten. Jammer dat het later wat minder werd maar de man heeft toch wel een aan top nummers op zijn naam staan. Voor mij toch wel een verplicht album uit de 90's.

Momenteel slechts 3,5* voor dit overheerlijke funky poppy soulful album van Jamiroquai? Gevuld met alleen maar goede muziek en een aantal fantastische nummers. Inderdaad een verplicht album uit de 90's. Iets meer enthousiasme op Musicmeter zou leuk zijn.

Ik vond deze plaat altijd al een erg grote tegenvaller. De band schoof steeds meer van acidjazz richting discopop. Deze plaat kent een aantal leuke songs zoals Virtual Insanity, maar kent ook een aantal dieptepunten zoals Cosmic Girl (die keyboard-lick lijkt op de reclame-jingle van yogho yogho), maar heeft ook een ontzettend saai middenstuk met twee songs gedomineerd door de digderidoo.

Ik vind het debuut te gek, Return of the Spacecowboy bij vlagen ook wel gaaf (maar de plaat duurt te lang), en pas met Synkronized vond ik de disco-pop wat overtuigender en pakkender. Daarna wordt het al snel heel erg veel van hetzelfde en was voor mij de koek echt op.

Ik heb deze in mijn Jamiquai-dagen wel echt vaak gedraaid. Maar het discokwartje wilde maar niet vallen.

Overigens is Jamiroquai gewoon een band, waarvan de toetsenist (Toby Smith) en bassist (Stuart Zender) erg belangrijk waren voor de songwriting en de sound van de band. Zelfde geldt overigens ook voor drummer McKenzie.

Ik vind trouwens die nadruk op auto's en topmodellen ook niet helemaal in mijn straatje. Terwijl Jay Kay in het begin nog erg begaan was met de planeet en het klimaat.