Sonic Youth - Experimental Jet Set, Trash & No Star (1994)

EJTSTTANS is een typische overgangsplaat, tussen Goo/Dirty (allebei stevig geworteld in de grungeperiode) en het veel relaxtere (en laatste magnum opus) Washing Machine. Daarom wordt deze plaat wat minder hoog aangeschreven, mijns inziens onterecht. Maar ik snap het wel: het is een rommelig allegaartje rare songs, die geen overkoepelende sfeer of thema hebben. Maar bij "rommelig" hoort dan wel het bijvoeglijk naamwoord "heerlijk" bij, want dat vind ik deze plaat.

Maar nog even de titel, die slaat op de bandleden:
Experimental = Lee Ranaldo / Jet Set = Kim Gordon/ Trash = Thurston Moore / No Star = Steve Shelley.
De eerste plaat in een lange rij zonder songs van Lee Ranaldo. Naar verluid was hij na Dirty bijna uit de band gestapt: hij was boos was omdat hij Thurston en Kim dictators vond worden van wie zijn erg goede song Generic niet op Dirty mocht, en slechts een B-kantje werd. Uiteindelijk haalde hij de hand over zijn hart, de goedzak. Na deze plaat droeg hij weer volop bij (of: mocht hij weer volop bijdragen).

Wat overblijft is een batch met songs die flink is beïnvloed door de lofi/slackerhoek die destijds een beetje hip was. Hoewel Butch Vig weer achter de knoppen zat klinkt de plaat in elk geval een stuk minder geproduceerd dan de voorgangers, wat de spontaniteit flink ten goede komt. Het klinkt allemaal heerlijk achteloos als songs waar niet te lang over is nagedacht, niet zijn doodgeoefend, en zo op tape gekwakt. En: bijna stuk voor stuk zijn de nummers erg onconventioneel van opbouw, ook vergeleken met andere SY-platen. Gekke dingetjes als Skink, Bone, Quest For the Cup, Doctor's Orders en Tokyo Eye (behalve de laatste zijn dit allemaal Gordon-nummers) hebben ze daarvoor en daarna niet meer gemaakt.

Bull In the Heather was de bekende single (met in de clip een rondspringende Kathleen Hanna). Starfield Road, Screaming Skull, Self-Obsessed and Sexxee zijn de meer "uitgewerkte" Thurston-nummers en Androgynous Mind, Waist en In the Mind Of the Bourgois Reader zijn typische trash-nummertjes in de lijn van de titel van deze plaat en zijn solo-debuut Psychic Hearts (die een jaar later uitkwam).

Afsluiter Sweet Shine is een toch wel erg mooie ballad, mits je je over de hoge "woeeeehs" van Kim Gordon heen kan zetten. Op CD volgt na een korte pauze het beruchte bonustrackje, dat me al heel wat overeindstaande nekharen heeft bezorgd. Creepy, en kneiterhard gemasterd t.o.v. de rest van de plaat. Het was een tijdje mijn ringtone, maar dat werd toch wat te gortig. Maar wat horen we nu eindelijk? Het is een collage van een hard pratend Japans (?) meisje en een luchtalarm, zoiets.