Daryl Hall & John Oates - Big Bam Boom (1984)

op deze plaat staan 2 heerlijke nummers en dat zijn out of touch en method of modern love.maar de rest is zeker het beluisteren waard

De hierboven genoemde nummers vind ik ook de beste van dit album.

ik ook want de rest ken ik niet............

Ik vind deze niet bijster goed. Een beetje bubblegum muziek. Men wilde wel erg graag aanhaken bij de trend die op dat moment populair was. Nee die hebben veel betere muziek gemaakt

Possession Obsession was voor mij zonder twijfel de groot ontdekking binnen hun oeuvre. De hits kende ik al lang(er), maar Possession Obsession is een regelrechte classic. Met John Oates deze keer op lead zang. Deels een andere sfeer dan hun grote hits, maar voor mij behoort die tot hun beste songs. Nu toch wel erg benieuwd naar de rest van het album.

De jaren 80 van Hall & Oates waren vanuit commercieel oogpunt een groot succes, op artistiek niveau viel dat tegen. Natuurlijk is Out of Touch een catchy nummer maar als geheel kan deze periode van de heren mij maar weinig boeien. De zeventiger jaren zijn een stuk interessanter, daarnaast is de stem van Oates dodelijk saai in vergelijking met die van Hall. Nee, de volgestopte synthesizer producties zoals dit vehikel zijn niet echt aan mij besteed.

Geheel eens met Miledavisjr. Die jaren 80 productie verpest een hoop voor mij. Ik heb ook nooit begrepen waarom Oates zo nodig lead moet zingen. Laat dat lekker over Hall.
Hier een mooie versie van Ain't no sunshine en "She's Gone"
https://youtu.be/cbdU9gXeF7w - Daryl Hall with Finger Eleven - YouTube "She's Gone" - Rob Thomas & Daryl Hall - YouTube

Hmm, ja, snap ik wel, die bovenstaande kritieken. De H&O-albums uit de jaren zeventig klinken ook heel anders dan die uit de jaren tachtig. Ik vind ze muzikaal ook wel iets hoogstaander, al heb ik ook respect voor de manier waarop ze hun popmuziek vertaalden naar de jaren tachtig. Het werden iets vrolijker, en vooral beter meezingbare popsongs, en vooral de hits hadden een onweerstaanbare 'hook'. Commercieel en toch artistiek verantwoord - vind ik dan toch.

Hun drie voorgaande albums vormden wat mij betreft de piek van die insteek. Deze is iets minder, maar Out of touch, Method of modern love, Possession obsession en Some things are better left unsaid zijn toch wel heel smakelijke popsingles. Het restant is iets minder dan die nummers, maar toch heel acceptabel.

Qua productietechnieken gingen ze hier nog een forse stap verder dan op voorgaande albums. Dit was in 1984 echt 'state-of-the-art'. Met name met de drumsound werd behoord geëxperimenteerd en gemanipuleerd. En die productie is voor sommigen natuurlijk het grootste struikelblok als je hier anno 2021 weer eens naar luistert. In de jaren tachtig klonk dit hypermodern, en misschien moet je dat tijdperk hebben meegemaakt om het enigszins te kunnen waarderen, maar per saldo maakt die mix van de destijds zeer invloedrijke geluidsmagiër Arthur Baker het gedateerder dan hun werk uit de jaren zeventig.

Ik heb naast de singles ook de reissue op CD. Die voegt de 12 inch singles uit deze periode eraan toe, en dat vind ik toch wel een belangrijk pluspunt van zo'n CD-release. Al geldt ook (en vooral) hier: je moet ervan houden, van deze sound...

Ik heb deze net nog even voorbij laten komen. Dat is al jaren niet meer gebeurd. Ik vind eigenlijk alleen Out of Touch verglijkbaar met de klasse van hun klassiekers. De rest van de nummers blijven (helaas) niet hangen. Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik veel platen van dit duo over de hele linie lang niet altijd even goed vind. Bijna altijd zitten er wel een aantal missers op. Uiteindelijk hebben Hall & Oats wel een pak klassiekers gemaakt. Die wat mij betreft tijdloos zijn.

Onbegrijpelijk maar waar, het soloalbum van Daryl Hall; Laughing Down Crying, uit 2011 alweer, vormt wat mij betreft het beste wat tijdens Halls solo-carrière is uitgebracht. Dat de betreffende plaat maar drie stemmen krijgt op MM is wat mij betreft zwaar onterecht. Uitstekende composities, fraai gezongen, ambachtelijk voor het voetlicht gebracht en een kraakheldere productie. Maar goed dat is een ander topic. Ben het wel eens met gaucho; de productie en sound moet je wel zien in de tijdsgeest van destijds, het heeft dan wel zijn charme, echter na een paar nummers beginnen de synthesizers en de drums mij behoorlijk op de zenuwen te werken.